Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Chatroom

“Chatroom”
του Έντα Γουόλς
στο Κοινωνικό Θεατροπωλείο

   chatroom2Σε καιρούς κρίσης και ανέχειας, οι άνθρωποι της τέχνης, αυτοί που στηρίζουν, αναπτύσσουν και προωθούν τον πολιτισμό, οφείλουν, και πρέπει να στηρίξουν την κοινωνία. Να ενδυναμώσουν τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Αυτό προσπαθούν να επιτύχουν οι ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με πρωτοστάτη τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Σωτήρη Χατζάκη, αποδεικνύοντας ότι, όταν χαρακτηρίζουν το θέατρο ως “κοινωνικό αγαθό”, το πιστεύουν και το υποστηρίζουν έμπρακτα. Το μέσο για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η ίδρυση του Κοινωνικού Θεατροπωλείου. Με πέντε παραστάσεις: το “Chatroom” του Έντα Γουόλς, το “Σκυλιά στο πάρκο” βασισμένο στο έργο του Έντουαρντ Άλμπι, τη “Συλλογή” του Χάρολντ Πίντερ, τη “Δίψα” των Εβελίνας Παπούλια και Μαίρης Καλδάρα και το “Οι δούλες” του Ζαν Ζενέ. Το αντίτιμο για το εισιτήριο κάθε παράστασης είναι τρόφιμα μακράς διαρκείας. Όσα προαιρείται ή μπορεί να διαθέσει καθένας. Έτσι, επιτρέπουν στις ασθενέστερα κοινωνικές ομάδες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στο ακριβό εισιτήριο των θεάτρων, να παρακολουθήσουν αξιόλογες παραστάσεις, βοηθώντας παράλληλα κάποια κοινωνικά ιδρύματα, και συγκεκριμένα “Το χαμόγελο του παιδιού”, το “Ελληνικό παιδικό χωριό”, το ίδρυμα ορφανοτροφείο θηλέων “Η μέλισσα”, το Παπάφειο ίδρυμα και ξενώνας προστασίας άγαμων μητέρων “Το σπίτι της Μαρίας”.

   Ένα πολύ σημαντικό βήμα, μία πολύ αξιόλογη κίνηση, η οποία χαίρει της μεγάλης αποδοχής του κόσμου. Οι αίθουσες σε κάθε παράσταση σχεδόν ή και τελείως γεμάτες. Τα τρόφιμα που μαζεύονταν σε κάθε παράσταση πέραν των προσδοκιών των εμπνευστών του εγχειρήματος. Η βοήθεια για τα ιδρύματα μεγάλη. Χαρακτηριστικό και πολύ αισιόδοξο ήταν ότι όλοι έδιναν τσάντες με πολλά και ποικίλα τρόφιμα, ενώ αρκετό για την απόκτηση του εισιτηρίου ήταν και ένα πακέτο μακαρόνια. Η στήριξη του κόσμου στην προσπάθεια αυτή, ελπίζω να οδηγήσει σε συνέχιση της, και στην επόμενη θεατρική περίοδο. Ευχής έργον φυσικά θα ήταν να ακολουθήσουν το παράδειγμα αυτό και άλλοι φορείς, στις υπόλοιπες μορφές τέχνης, από κινηματογράφους μέχρι συναυλιακούς χώρους.

   Η διαδικασία απλή. Λόγω των περιορισμένων θέσεων, απαραίτητη είναι η κράτηση θέσης. Μετά, μία βόλτα από κάποιο εμπορικό τροφίμων, και στις 19:30 η παράδοση τους και η παραλαβή των εισιτηρίων. Η φράση, “λέω να πάω σούπερ μάρκετ και μετά θέατρο, με τις σακούλες ανά χείρας, ως αντίτιμο του εισιτηρίου”, όσο πρωτόγνωρη και να ακούγεται, έχει πραγματικό και πολύ αξιόλογο νόημα. Θερμά συγχαρητήρια πιστεύω ότι αξίζουν οι συντελεστές και εμπνευστές της κίνησης αυτής. Όχι μόνο για την κίνηση αλλά και για το πώς εκτελέστηκε το όλο εγχείρημα. Νέα πρόσωπα παρουσιάζουν νέες ιδέες και απόψεις, και, παρόλο που πρόκειται για παραστάσεις με κοινωνικό χαρακτήρα, δεν έχουν γίνει εκπτώσεις στην ποιότητα των έργων και των εκτελέσεων τους. Ένα από αυτά, το “Chatroom”, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω. Ένα δυνατό και αμιγώς νεανικό έργο.

   Έξι έφηβοι. Ο Γουίλιαμ, ο Τζακ, η Εύα, η Έμιλυ, ο Τζιμ και η Λώρα. Άγνωστοι στην ίδια πόλη, με κοινές απόψεις και εμπειρίες. Έξι χαρακτηριστικά παραδείγματα διαφορετικών ατόμων. Κυνικοί, φιλοσοφημένοι, απογοητευμένοι, θυμωμένοι, ευαισθητοποιημένοι, απεγνωσμένοι. Γνωρίζονται και συζητούν, μέσω ιστοσελίδων συζητήσεων, τα chatroom. Κατακρίνουν και απορρίπτουν ιδέες, απόψεις και συμπεριφορές της γενιάς των γονιών τους. Τα θέματα τους ποικίλα. Από το πόσο λανθασμένη άποψη για τον κόσμο και τα παραμύθια προβάλουν η J. K. Rowling με το σύμπαν του Harry Potter που παρουσιάζει, και ο Roald Dahl με το “Charlie and the chocolate factory”, προσπαθώντας να χαλιναγωγήσουν τη φαντασία των εφήβων, ωθώντας και περιορίζοντας την σε έναν εξωπραγματικό και ανύπαρκτο κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ζωή, όπως συζητούν στην αρχή ο Γουίλιαμ και ο Τζακ, μέχρι την “προδοσία” της Britney Spears, που, από αθώο εφηβικό πρότυπο, κατάντησε να πλασάρει ένα διεστραμμένο και εκτός πραγματικότητας lifestyle, όπως χαρακτηριστικά σχολιάζουν στη συνέχεια η Εύα με την Έμιλυ. Η οργή τους έκδηλη. Οι αιτίες πολλές. Απογοήτευση, αισθήματα προδοσίας και εγκατάλειψης, μοναξιά, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο καθένας οργισμένος για τους λόγους του, να προσπαθεί να βρει ένα καταφύγιο και μία διέξοδο από τον πραγματικό κόσμο.

   Αφού αναπτύσσεται πλήρως η δυναμική των χαρακτήρων, αρχίζει η ιστορία του κυρίως θέματος που πραγματεύεται το έργο. Τη μοναξιά και απόγνωση κάποιων ατόμων και το που μπορεί αυτό να οδηγήσει. Ο Τζιμ, παιδί μεγαλωμένο με τη μητέρα του, μιας και ο πατέρας τους εγκατέλειψε όταν ήταν οκτώ χρονών, και με πολύ άσχημες εμπειρίες από τα μεγαλύτερα αδέρφια του, προσπαθεί να κοινωνικοποιηθεί και να ζητήσει συμβουλές από αγνώστους. Κάποιοι από αυτούς, εν είδει παιχνιδιού και επίδειξης δύναμης, προσπαθούν να τον πείσουν ότι η μόνη λύση, και μάλιστα καλή λύση, είναι η αυτοκτονία. Ειδικά άν εκτελεστεί ζωντανά, με προβολή στο διαδίκτυο, θα ταρακουνήσει την κοινωνία και θα συνεισφέρει σημαντικά βοηθώντας τους υπόλοιπους προβληματισμένους έφηβους. Με σοφιστείες και πνευματικά τεχνάσματα, παίζουν ένα κακόβουλο παιχνίδι εναντίον του. Το τέλος έρχεται, όταν τους καλεί να συναντηθούν στον πραγματικό κόσμο, για να τον παρακολουθήσουν να αυτοκτονεί.

   Τα σκηνικά ανύπαρκτα, όσο και αχρείαστα για μία ιστορία που λαμβάνει χώρα στον ψηφιακό κόσμο των chatrooms. Ένας άσπρος τοίχος με έξι εσοχές και έξι καρέκλες γραφείου ήταν τα μόνα που υπήρχαν πάνω στη σκηνή. Εκτός του να θέτει τη θέση κάθε χαρακτήρα, ο τοίχος παίζει και το ρόλο οθόνης προβολής, όπου προβάλλονται διάφορα κομμάτια. Ο ρόλος των κομματιών αυτών είναι διπλός. Άλλα κάνουν την εισαγωγική παρουσίαση των χαρακτήρων, όπου παρακολουθούμε τον καθένα να μιλάει για τον εαυτό του, και άλλα, συμπληρώνουν την ιστορία και τα δρώμενα που λαμβάνουν χώρα επί σκηνής. Ο διαχωρισμός των “χώρων” των συζητήσεων οριοθετείται από την πολύ καλή χρήση των φώτων, από τον Στάθη Μήτσιο. Οι συνδεδεμένοι στις συζητήσεις, φωτισμένοι και με πρόσωπο προς το κοινό ή με τις καρέκλες τους στο κέντρο της σκηνής, στους χώρους “συζητήσεων” που οριοθετούσαν φωτεινά ορθογώνια, οι μη, σκοτεινοί και γυρισμένοι προς τον τοίχο. Η μουσική επένδυση αποτελούταν από, σύγχρονα, ξένα, ποπ στην πλειονότητα τους, κομμάτια, με θέμα ανάλογο με την συζήτηση. Μία πολύ ωραία και ταιριαστή προσθήκη, που συμπλήρωνε την ιστορία και τις απόψεις που ακούγονταν.

   Ένα πολύ δυνατό και άρτια εκτελεσμένο έργο, από νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς. Οι εντάσεις και οι εξάρσεις συναισθημάτων πολλές. Μία παράσταση, που βασίζεται και απευθύνεται στους έφηβους, αλλά θα ήταν πολύ χρήσιμο και για πολλούς γονείς να την παρακολουθήσουν, και πραγματεύεται ένα από τα πιο σοβαρά θέματα που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, οι αυτοκτονίες και η προβολή τους από το διαδίκτυο, από τους ίδιους τους αυτόχειρες, συνεχώς πληθαίνουν. Κλείνοντας το κείμενο, θα ήθελα να παραθέσω, ως μήνυμα της παράστασης, κάποια λόγια που έγραψε ο σκηνοθέτης και μεταφραστής της παράστασης, Γιώργος Ρούφας. “Ας προσέξουμε τα όνειρά μας όπως τα παιδιά μας. Ας κατανοήσουμε τα προβλήματα του εφήβου και ας τον οδηγήσουμε δείχνοντάς του πόσο πολύ και εμείς ψάξαμε τον δρόμο μας στην ηλικία του.[..]Ας αναλογιστούμε λοιπόν τα θετικά και τα αρνητικά και πώς ένα αθώο παιχνίδι μπορεί να γίνει φονική μηχανή, ποια τα όρια της χρήσης προς όφελός μας και ποια τα όρια της κατάχρησης.”.

Δημήτρης Σταυρόπουλος

Συντελεστές παράστασης:
Γουίλιαμ: Γιάννης Καραούλης
Τζακ: Χάρης Παπαδόπουλος
Εύα: Μαριάννα Αβραμάκη
Έμιλυ: Ματίνα Κουλουριώτη
Τζιμ: Θάνος Φερετζέλης
Λώρα: Εύα Οικονόμου-Βαμβακά
Μετάφραση-σκηνοθεσία: Γιώργος Ρούφας
Σκηνογραφία-εικονικό περιβάλλον-φωτισμοί: Στάθης Μήτσιοςπαρακαταθηκη
Video art: Γιάννης Πειραλής, Στάθης Μήτσιος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ματίνα Κουλουριώτη
Οργάνωση παραγωγής: Αθηνά Σαμαρτζίδου
chatroom1

Θεατρικές Παραστάσεις