= Βρεθήκαμε στον CARTEL Τεχνοχώρο - Άνθρωποι και ποντίκια
Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Βρεθήκαμε στον CARTEL Τεχνοχώρο - Άνθρωποι και ποντίκια

 
   Το εξαιρετικό έργο «Άνθρωποι και Ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ, μεταφέρεται στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη. Οι βασικοί χαρακτήρες του έργου είναι δυο αντί-ήρωες, ο Βασίλης και ο Λένος. Εργάτες και σκληροτράχηλοι, καλούνται να επιβιώσουν στη βίαιη κοινωνία της φτώχειας και του περιθωρίου. Ο Βασίλης έχει αναλάβει τον ρόλο του «προστάτη». Είναι δυνατός, εργατικός και μένοντας κρυμμένος στις σκιές, πασχίζει να επιβιώσει, διατηρώντας αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο. Ο Λένος πάσχει από μια μορφή νοητικής υστέρησης, που τον εμποδίζει να συγκρατήσει τη δύναμή του. Αγαπά ιδιαίτερα την αίσθηση της αφής και οτιδήποτε είναι απαλό, όπως για παράδειγμα, το τρίχωμα ζώων ή τα μαλλιά. Αθώος σαν παιδί, είναι ικανός να προσφέρει τη μεγαλύτερη αγάπη, αλλά και τον πιο βίαιο πόνο.

   Η αυλαία ανοίγει σε μια σκοτεινή αποθήκη, όπου οι «ήρωες» προσπαθούν να περάσουν το βράδυ κρυμμένοι, μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα. Στιχομυθίες σε γλώσσα κοφτή, της πιάτσας, σκληρά μπινελίκια και φωνές, που συνάμα κρύβουν τρυφερότητα και αγάπη. Μοναδική παρηγοριά η παρέα τους και το όνειρο ενός δικό τους χωραφιού, όπου οι ίδιοι θα είναι κυρίαρχοι της ζωής τους, χωρίς να εξαρτιόνται από κανέναν άλλο...
 
pontikia2217

   Μόλις «ξημερώσει το πρωί», μεταφερόμαστε σε μια διπλανή αίθουσα και βρισκόμαστε μέσα σε ένα μηχανουργείο, που γίνεται ο τόπος εργασίας τους και ο μικρόκοσμος της καθημερινότητάς τους. Ως μια μικρή κοινωνία, ο χώρος αυτός, φιλοξενεί ανθρώπους διαφορετικούς, με μόνο κοινό σημείο επαφής την ανάγκη για το μεροκάματο και την ελπίδα για ζωή. Ο μετανάστης, ο φασίστας, ο σεξιστής, ο ταλαιπωρημένος, ο βιοπαλαιστής, οι φιλόδοξοι, ο πληγωμένος, ο εγωιστής… Όλοι εκείνοι που συμβολίζουν τον βαθύτερό μας φόβο, της αποτυχίας και της περιθωριοποίησης. Όλοι εκείνοι, που αν συναντήσεις τυχαία, είτε αυθόρμητα, είτε ηθελημένα, αποστρέφεις το βλέμμα…

   Πρόκειται για ένα έργο γροθιά στο στομάχι, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με την ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας, τη σπουδαία σημασία της ελπίδας, της αφοσίωσης και της φιλίας, ενώ παράλληλα όλα συγκρούονται και καταρρέουν, αφήνοντάς μας γυμνούς και μετέωρους. Το αριστούργημα του Τζον Στάινμπεκ φαντάζει δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ, μέσα σε μια κοινωνία που η βία έχει αυξηθεί κατακόρυφα και η ανάγκη για αλληλεγγύη, αποδοχή της διαφορετικότητας και συντροφικότητα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

   Σκηνοθετικά ο Βασίλης Μπισμπίκης κατάφερε να μας μεταφέρει στη σκοτεινή αθέατη πλευρά της κοινωνίας, στην οποία δεσπόζουν παθογένειες, όπως η βία και η καταπίεση. Το σκηνικό είναι πραγματικά εντυπωσιακό και προσεγμένο. Προκειμένου να υπάρχει πολυεπίπεδος διαχωρισμός του χώρου, συναντάμε στο επάνω μέρος μερικά από τα δωμάτια των εργατών και έναν κοινόχρηστο ενδιάμεσο χώρο. Κάτω αριστερά είναι το δωμάτιο ενός εργάτη - Κούρδου μετανάστη - και δεξιά το γραφείο του αφεντικού. Κυριαρχεί έντονα το αρσενικό στοιχείο, όπως φωτογραφίες γυμνών γυναικών, μια φωτογραφία του Παντελίδη με το καντήλι της ως φόρο τιμής, τηλεόραση, μπασκέτα και ένας σάκος του μποξ. Στο βάθος μια πόρτα, σαν ποντικότρυπα, οδηγεί εκτός του συνεργείου, εκεί που το μάτι δεν μπορεί να δει… στα σκοτάδια της ψυχής και της ζωής, στον θάνατο.
 
pontikia2219

   Ο Δημήτρης Δρόσος, κατά την προσωπική μου άποψη, ήταν συγκλονιστικός, ακολουθεί ο Βασίλης Μπισμπίκης και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, οι οποίοι μας προσέφεραν ερμηνείες με δυναμικότητα και αισθήματα που κλιμακώνονταν ανάλογα της βαρύτητας της σκηνής. Στο σύνολο, συναντάμε αξιομνημόνευτες ερμηνείες σε μια ομαδική δουλειά, όπου οποιαδήποτε αδυναμία επιμέρους μελών εξαλείφεται. Ακραίος ρεαλισμός, βωμολοχίες, έντονη αδρεναλίνη και άνθρωποι απόκληροι, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του έργου που κρατούν τον θεατή και τις αισθήσεις του σε εγρήγορση.

«Άνθρωποι σαν εμάς είναι καταδικασμένοι να είναι πάντα μόνοι, αλλά εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους.
Εμείς έχουμε ο ένας τον άλλο».

Καλή σας θέαση!
Χάρις Μολυβιάτη

CARTEL Τεχνοχώρος
Νέα Διεύθυνση: Λεγάκη 7, περιοχή, Αγ. Ιωάννη Ρέντη (ΤΚ 18233)
Τηλέφωνο: 693 98 98 258

Τους ρόλους ερμηνεύουν:
Βασίλης Μπισμπίκης, Δημήτρης Δρόσος, Έρρικα Μπίγιου, Στέλιος Τυριακίδης, Μάνος Καζαμίας, Γιώργος Σιδέρης, Γιανμάζ Ερντάλ, Λευτέρης Αγουρίδας, Αγγέλα Πατσέλη, Μάρα Ζαλόνη και Ερατώ Αγγουράκη.
 
pontikia2218

Συντελεστές:
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης
Μετάφραση- Ελεύθερη απόδοση: Σοφία Αδαμίδου
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ερατώ Αγγουράκη
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Αφίσα: Παναγιώτης Μητσομπόνος
Υπεύθυνη Παραγωγής: Φαίη Τζήμα
Κατασκευή Σκηνικού: Ομάδα Cartel
Υπεύθυνη επικοινωνίας Cartel Τεχνοχώρου: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Διάρκεια: 2 ώρες και 15 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
 
pontikia2220

Εισιτήρια: 17 ευρώ γενική είσοδος, 14 ευρώ φοιτητικά , άνω των 65 και ανέργων, 12 ευρώ ΑΜΕΑ
(στην περίπτωση που έχετε αγοράσει εισιτήριο ανέργων ή ΑΜΕΑ ή φοιτητικό πρέπει υποχρεωτικά να έχετε μαζί σας τα απαραίτητα δικαιολογητικά διαφορετικά δεν θα ισχύει το μειωμένο εισιτήριο).

Ο CARTEL Τεχνοχώρος λειτουργεί ως αμιγώς covid free κλειστός χώρος, μόνο για εμβολιασμένους και νοσήσαντες με πιστοποιητικό σε ισχύ.
Αστυνομική ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης ή διαβατήριο είναι απαραίτητα προκειμένου να διενεργείται έλεγχος ταυτοπροσωπίας.
 
Joomla Social by OrdaSoft!

Θεατρικές Παραστάσεις