Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Μπόρκμαν''

 
   Ο τραπεζίτης καταχράστηκε τις οικονομίες και τα όνειρα χιλιάδων καταθετών. Είχε στο μυαλό του έναν άλλο κόσμο, ήθελε να βγάλει τα στοιχειά απ’ τα λαγούμια τους, λαχταρούσε να φτιάξει μια χώρα που θα δημιουργούσε συνέχεια… και την οποία – φυσικά – θα έλεγχε από την κορφή ως τα νύχια. Δυστυχώς, το πλάνο δεν λειτούργησε όπως «έπρεπε». Το σκάνδαλο της κατάχρησης βγήκε στην επιφάνεια. Ο πανίσχυρος – κάποτε – παράγοντας της οικονομίας πήγε φυλακή για πέντε χρόνια και, όταν πια γύρισε σπίτι του, τίποτα δεν ήταν το ίδιο με παλιότερα… Η γυναίκα του δεν τον αναγνώριζε καν για ζωντανό, ο γιος του μεγάλωσε μακριά του… Και η δίδυμη αδελφή της συζύγου του επιστρέφει ξαφνικά… Για να διεκδικήσει όλα όσα έχει αγαπήσει. Μαζί με αυτά και ένα μέρος της καρδιάς του… Ίσως και ολόκληρη.
 
borkman01
 
   Ο Ίψεν έγραψε την ιστορία αυτή εκατόν δεκαοκτώ χρόνια πριν και κατάφερε να την κάνει διαχρονική… και αθάνατη! Το τρίγωνο δεν βρίσκεται εδώ στην καλύτερη ανάπτυξή του, οι έννοιες και οι ρόλοι όμως είναι ευδιάκριτοι από χιλιόμετρα μακριά. Ο Μπόρκμαν είναι πλέον ένας θνητός βρικόλακας, που δεν μπορεί να βρει ησυχία και βηματίζει κατά μήκους του δωματίου του από το πρωί ως το βράδυ κι απ’ το βράδυ ως το πρωί. Στο πίσω μέρος του μυαλού του έχει το σενάριο της επιστροφής του στο θρόνο, λογαριάζει όμως χωρίς τους ξενοδόχους του σπιτιού, στο οποίο διαμένει. Λογαριάζει και χωρίς το θάνατο… Μέγα λάθος, το οποίο πληρώνεται ακριβά…
 
borkman02
 
   Όλοι όσοι έχουν δει τον Κιμούλη στο θέατρο, όλοι όμως ανεξαιρέτως, υποστηρίζουν το ίδιο πράγμα. Ότι είναι εκνευριστικά καλός ο σιχαμένος! Κάποιοι φίλοι που είδαν την παράσταση πριν από μένα μου έλεγαν ότι παίζει όλους τους ρόλους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ε, αν αποδίδει έτσι σε όλους τους ρόλους, πολύ λίγο με ενδιαφέρει το πώς τους παίζει! Τον είδα και δεν πίστευα στα μάτια και τ’ αυτιά μου… Το στήσιμό του, η εκφορά του λόγου, οι ματιές και οι κινήσεις του, ο τρόπος που απευθύνεται στο συνομιλητή του… Σοκαριστικός! Περικυκλωμένος από μία ομάδα σπουδαίων ηθοποιών, ο Κιμούλης επαναπροσδιορίζει το «φέρεσθαι» στο σανίδι, χωρίς πολλά-πολλά. Φεύγοντας από το θέατρο σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να ξαναδώ την παράσταση. Οπωσδήποτε! Για ένα και μόνο λόγο. Να δω αν όλα αυτά που έκανε μπροστά μου θα τα ξανακάνει ή αν θα σκεφτεί κάτι άλλο. Μια και αναφέρθηκα στην υπόλοιπη ομάδα της παράστασης, δεν θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω λιγότερο από εξαιρετική. Για παράδειγμα, η υπηρέτρια του σπιτιού, ρόλος με μετρημένες ατάκες, αποδίδεται τόσο καταπληκτικά, που θα ευχόμαστε να είχε σελίδες και σελίδες κειμένου! Η Πέμη Ζούνη είναι επιβλητικά όμορφη πάνω στη σκηνή… Μάλλον ήταν κρυωμένη, έτσι κατάλαβα στο μπιζάρισμα, στην παράσταση όμως δεν κατάλαβε κανείς τίποτα, ήταν απλά άψογη!
 
borkman03
 
   Αυτό όμως που με ξετρέλανε και είμαι σίγουρος ότι «έστειλε» πολύ κόσμο, ήταν η χιουμοριστική διάσταση στο έργο. Βαρύ έργο; Θα αστειεύεστε βέβαια! Υπήρχε τέτοιο τρελό ατακαριό στην παράσταση, που ο κόσμος γέλασε ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκειά της. Αν είναι δυνατόν! Κάποια στιγμή δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω. Το ανθρώπινο δράμα είναι πολύ κοντά στο να μας κάνει να γελάσουμε, έστω κι αν ξέρουμε ότι θα βάλουμε τα κλάματα μερικά δευτερόλεπτα μετά. Αξίζει τον κόπο πάντως. Είναι ανθρώπινο! Μακάρι να συνεχιζόταν για πολλούς μήνες ακόμα και να μην σταματούσε τις δεκαεννιά του Γενάρη. Πολύς κόσμος θα ξαναπήγαινε!
 
Κώστας Κούλης
 
borkman04
 
Συντελεστές:
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Λύρας
Φωτογραφίες παράστασης: Γιώργος Καβαλλιεράκης
 
Τους ρόλους ερμηνεύουν:
Γιώργος Κιμούλης, Πέμη Ζούνη, Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιώργος Ζιόβας, Αμαλία Νίνου, Νάνα Παπαδάκη, Γιάννης Καπελέρης, Ελευθερία Μπενοβία.
 
Παραγωγή: Ελληνική Θεαμάτων
 

Θεατρικές Παραστάσεις