Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση κορυφαίας παράστασης: Ο Τζόνι πήρε το όπλο του

 
   Πώς θα ήταν άραγε αν το μόνο που μας είχε απομείνει ήταν οι σκέψεις και οι αναμνήσεις; Πώς θα ήταν άραγε αν απλά υπήρχαμε, χωρίς να ζούμε; Πώς θα νοιώθαμε αν είχαμε δώσει τη ζωή μας χωρίς λόγο, απλά για να στηρίξουμε τα συμφέροντα κάποιων άλλων; Πώς θα νοιώθαμε όταν χάναμε τα πάντα για χάρη κάποιου πολέμου που δεν επιλέξαμε;
 
tzon02

   Ζωντανοί νεκροί… Αυτό θα νοιώθαμε. Έρμαια ανθρώπων που δεν μας υπολογίζουν, δεν μας σέβονται και φυσικά δεν δρουν για το καλό μας αλλά για ίδια οφέλη. Ξεκάθαρα, θα ήμαστε οι στρατιώτες σε μια παρτίδα σκάκι. Τα πιόνια που κανείς δεν προσέχει και πέφτουν πρώτα, για να υπάρξει χώρος στη σκακιέρα να κινηθούν πύργοι, άλογα, αξιωματικοί, βασιλείς. Σε ένα τέτοιο κόσμο ζούμε, ακόμα και τώρα που οι πόλεμοι έχουν «θεωρητικά» σταματήσει. Και λέω θεωρητικά, γιατί πάλι πόλεμο έχουμε αλλά οικονομικό πια. Χώρες καταρρέουν, άνθρωποι εξαθλιώνονται, για να γεμίσουν οι τσέπες κάποιων.

   Το έργο «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» είναι μια κραυγή, μια κατάθεση ανθρώπου που έμεινε ζωντανός νεκρός για να υπηρετήσει συμφέροντα άλλων. Έγινε πειραματόζωο γιατί δεν μπορούσε να αντισταθεί. Ο Τζόνι πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τραυματίζεται από μια οβίδα και μένει χωρίς πόδια, χέρια, χωρίς πρόσωπο, ακοή, ομιλία, όραση και - κατά τη γνωμάτευση των γιατρών - με κατεστραμμένο εγκέφαλο. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ο Τζόνι παλεύει να κρατήσει ζωντανές τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του. Δεν έχει να περιμένει τίποτα, ίσως μόνο τη λύτρωση του θανάτου, αλλά επιμένει. Θυμάται, ονειρεύεται και σκέφτεται όλα όσα έχασε για να γίνει το στρατιωτάκι της σκακιέρας.
 
Αν είχα χέρια θα μπορούσα να τερματίσω τη ζωή μου. Αν είχα πόδια θα μπορούσα να φύγω μακριά. Αν είχα φωνή θα μπορούσα να μου κρατήσω συντροφιά.
 
tzon01

   Ο Τάσος Ιορδανίδης είναι ο ερμηνευτής, σε ένα κορυφαίο αντιπολεμικό μονόλογο γροθιά. Ο τρόπος που ερμηνεύει τον Τζόνι είναι ανατριχιαστικός. Η κραυγή του γίνεται και δική μας, οι σκέψεις του μιλούν με τις δικές μας. Ταυτιζόμαστε μαζί του και δεν είναι λίγες οι φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης, όπου θυμός και κλάμα ενώνονται.

   Για εβδομήντα λεπτά «πιέζει» το σώμα του και το μυαλό του και αποδίδει το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Τον έχω δει σε αρκετούς ρόλους, αλλά εδώ με εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο. Το σώμα του και το σκηνικό γίνονται ένα. Ο καμβάς που θυμίζει κρεββάτι και εκείνος βρίσκεται σε μια στάση όπου, για χάρη του έργου, καταπονεί το σώμα του και την ψυχή του, για να αποδώσει και σκηνικά τον ήρωα που δεν έχει άκρα, σώμα… Του αξίζουν αμέτρητα χειροκροτήματα και συγχαρητήρια για αυτό του το εγχείρημα. Κέρδισε το στοίχημα και ανέβηκε ένα ακόμα σκαλοπάτι θεατρικά. Αποκάλυψη ήταν ακόμα και η Θάλεια Ματίκα, που ανέλαβε να σκηνοθετήσει την παράσταση. Έδωσε στο κοινό που παρακολουθούσε ωμά όσα έπρεπε να δοθούν. Επισήμανε όλα τα δυνατά σημεία αυτού του έργου και το κατάφερε με σεβασμό προς το συγγραφέα Ντάλτον Τράμπο. Πραγματικά είναι μια παράσταση σταθμός και εύχομαι να συνεχιστεί και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη σεζόν.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
tzon

Ταυτότητα παράστασης:
Θεατρική διασκευή και απόδοση κειμένου: Σοφία Αδαμίδου
Σκηνοθεσία: Θάλεια Ματίκα
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Σκηνογραφία-Κοστούμι: Ηλένια Δουλαδήρη
Μουσική: Τάσος Σωτηράκης

Τζο: Τάσος Ιορδανίδης
 
υπεύθυνη για την επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Διάρκεια: 70 λεπτά
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: Γενική είσοδος: 12 €

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Τετάρτη έως και Κυριακή στις 21.00

ΘΕΑΤΡΟ Altera Pars (Μεγ. Αλεξάνδρου 123, τηλ: 210 3410011)

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις