Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: 'Ο Γυάλινος Κόσμος'

 
   Ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα έργα του Τένεσι Ουΐλιαμς, το αυτοβιογραφικό “Γυάλινο Κόσμο” (αγγλικός τίτλος “The Glass Menagerie”, που μεταφράζεται “Το Γυάλινο Θηριοτροφείο”) φιλοξενεί το θέατρο “Αυλαία”. Η πρεμιέρα της παράστασης έγινε την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου, σε ένα γεμάτο θέατρο, με ένα πολύ ενθουσιώδες κοινό.
 
gyalkos   Το εν λόγω έργο είναι μία αφήγηση αναμνήσεων του Τομ, του αφηγητή αλλά και ενός από τα πρόσωπα του έργου, όπως προλογίζει ο ίδιος στην παράσταση. Ως ανάμνηση, έχει μία ονειρική διάσταση. Παρουσιάζεται η αλήθεια, με την ωραία μάσκα της ψευδαίσθησης. Μία περίοδος της ζωής του που ζούσε με την οικογένεια του. Μία αρκετά δυσλειτουργική οικογένεια, η οποία του δημιουργούσε τάσεις φυγής. Τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου είναι η μητέρα του, Αμάντα, η αδερφή του, Λώρα, και ένας συνάδελφος του από την αποθήκη που δουλεύει, αλλά και γνωστός του από το σχολείο, ο Τζιμ. Η Αμάντα είναι γόνος αριστοκρατικής και πλούσιας οικογένειας και μεγάλωσε μέσα στις ανέσεις και τους υπηρέτες. Μετά όμως επέλεξε για σύζυγο της κάποιον που δεν ήταν πλούσιος και τα περασμένα μεγαλεία έγιναν αναμνήσεις, οι οποίες τη στοιχειώνουν. Είναι ο κόσμος στον οποίο βρίσκει καταφύγιο πολλές φορές, απορρίπτοντας την πραγματικότητα. Η κόρη της η Λώρα είναι ένα πολύ ντροπαλό κορίτσι, με ένα ελάττωμα στο πόδι που την αναγκάζει να κυκλοφορεί με μηχανική υποστήριξη. Φοβάται να βγει στον κόσμο και βρίσκει καταφύγιο στον κόσμο της που αποτελείται από ένα γραμμόφωνο, με το οποίο παίζει τους παλιούς δίσκους του πατέρα της, και τη συλλογή της από γυάλινα στολίδια, ως επί το πλείστον, ζώα, εξ ου και ο τίτλος του έργου. Ο Τζιμ είναι ένας φέρελπις νέος, με ένδοξο παρελθόν στο σχολείο αλλά μία αρκετά απογοητευτική συνέχεια, που ονειρεύεται να ξεφύγει από τη μετριότητα του μέσω των νέων τεχνολογιών της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου.
 
gyalkos5   Η περίοδος που μας αφηγείται ο Τομ είναι, ίσως, μία από τις πιο μαύρες της οικογένειας του. Η Λώρα, λόγω των δυσκολιών της να ενταχθεί σε ένα κοινωνικό σύνολο, παρατάει τη εμπορική σχολή στην οποία είχε γραφτεί για να έχει τα εφόδια να βρει μία δουλειά σαν γραμματέας, χωρίς όμως να ενημερώσει τη μητέρα της. Φοβάται τις αντιδράσεις της και προτιμάει να προσποιείται ότι πηγαίνει στα μαθήματα, μέχρι που η μητέρα της το ανακαλύπτει. Ο Τομ δουλεύει σε μία αποθήκη παπουτσιών, τα βράδια βρίσκει διέξοδο στην ποίηση, στον κινηματογράφο και το θέατρο, αλλά οργανώνει τη φυγή του, προσπαθώντας να βρει δουλειά σε κάποιο καράβι. Η Αμάντα, προσπαθεί να βρει συνδρομήτριες για ένα περιοδικό για νοικοκυρές, για να μπορέσει να βγάλει κάποια λεφτά. Μετά από πολλές προτροπές της μητέρας του, ο Τομ καλεί τον Τζιμ στο σπίτι τους για φαγητό, για να γνωρίσει την αδερφή του. Ο Τζιμ, αγνοώντας το αυτό, πηγαίνει και μετά το φαγητό βρίσκεται μόνος του με τη Λώρα, όπου παρακολουθούμε και το σημαντικότερο και περισσότερο συναισθηματικά φορτισμένο κομμάτι του έργου. Θυμάται ότι τη γνώριζε από το σχολείο και προσπαθεί να τη βοηθήσει να εξωτερικεύσει τον εαυτό της. Το αν τελικά της κάνει καλό ή κακό και ποιος από τους δυο τους είναι τελικά πιο προβληματικός δε θα το σχολιάσω, αφήνοντας το στην κρίση του καθενός που θα παρακολουθήσει την παράσταση.
 
gyalkos2   Η συγκεκριμένη παράσταση είναι, κατά τη γνώμη μου, μία από τις καλύτερες παρουσιάσεις του “Γυάλινου κόσμου”. Είναι πολύ προσεγμένο στις λεπτομέρειες και συνδυάζει πολύ έξυπνα την δράση επί σκηνής, με προβολές βίντεο. Τα βίντεο περιέχουν τους ηθοποιούς να κινούνται στη σκηνή. Οπότε σε αρκετές σκηνές, βλέπουμε τους ηθοποιούς να κινούνται στην πραγματικότητα και να κάνουν τις ίδιες κινήσεις, στις προβολές, αλλά από άλλη γωνία. Η αποχώρηση ενός χαρακτήρα γίνεται πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα του και εν συνεχεία φεύγουν μαζί. Με πολύ καλό συγχρονισμό, το θέαμα που παρακολουθεί κανείς είναι ανεπανάληπτο. Το πόσο συνδυασμένο είναι η ζωντανή κίνηση των ηθοποιών και των προβολών τους, γίνεται αντιληπτό αλλά και επιδεικνύεται στην αρχή της παράστασης, όπου εμφανίζονται οι τέσσερις χαρακτήρες του έργου στο πίσω μέρος της σκηνής, και όταν αρχίζουν να πλησιάζουν προς το μέρος μας βλέπουμε ότι ήταν ένα με τις προβαλλόμενες εικόνες τους, οι οποίες μεγαλώνουν όσο οι ηθοποιοί μας πλησιάζουν. 
 
gyalikos3   Τα σκηνικά που υπήρχαν ήταν λίγα και απλά. Τέσσερις καρέκλες και ένα ψυγείο. Τα υπόλοιπα, το τραπέζι, η γραφομηχανή και το γραμμόφωνο εννοούνται και με τις κινήσεις των χαρακτήρων είναι σαν να βρίσκονται εκεί. Η αλλαγή του σκηνικού γίνεται απλά με μεταφορά των καρεκλών, που ανάλογα με τη διάταξη τους μας μεταφέρουν στο σαλόνι, στην τραπεζαρία ή στην εξωτερική σκάλα υπηρεσίας. Μόνο σταθερό το ψυγείο, το οποίο φιλοξενεί τη γυάλινη συλλογή της Λώρας, και είναι και το μέρος στο οποίο καταφεύγει για να απομονωθεί. Εντυπωσιακή και έξυπνη προσθήκη ήταν και η προβολή πάνω στην πόρτα του ψυγείου της Λώρας, όταν αυτή είναι κλεισμένη μέσα του. Τέλος, το πορτραίτο του πατέρα, είναι απλά ένα φωτεινό παραλληλόγραμμο στον τοίχο, όπου η απουσία εικόνας τονίζει την απουσία του χαρακτήρα από την οικογένεια.
 
   Η μουσική της παράστασης ήταν πολύ ταιριαστή με τα δρώμενα και τα συναισθήματα των σκηνών. Άλλες φορές ενισχύοντας τα συναισθήματα, (τα κομμάτια που έντυναν τις σκηνές), και άλλες δημιουργώντας ή προλογίζοντας τα, (τα κομμάτια στις αλλαγές των σκηνών), οι ωραίες, δυνατές και μελαγχολικές μελωδίες του Σταύρου Γασπαράτου έγιναν ένα αναπόσπαστο και σημαντικό κομμάτι της επιτυχίας της.

gyalkos4   Πάντα, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι μίας παράστασης, όπως είναι απόλυτα φυσικό, είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών. Στην προκειμένη περίπτωση, και οι τέσσερις ηθοποιοί έγιναν οι χαρακτήρες του έργου, κάνοντας μας να νιώθουμε τη χαρά, τη λύπη, την απελπισία και την αισιοδοξία τους. Η Ναταλία Τσαλίκη ως Αμάντα, με βαμμένο ξανθό ξεθωριασμένο μαλλί, έβγαζε την απαραίτητη δεσποτικότητα της συγκεκριμένης μάνας, αλλά και την απελπισία της για τα περασμένα μεγαλεία, συνδυασμένη με την τρέλα της άρνησης αποδοχής της πραγματικότητας. Η Αμαλία Νίνου, έπειθε ότι είναι πολύ ντροπαλή και φοβισμένη με τον κόσμο, αλλά με μία εσωτερική δύναμη μέσω της οποίας μπορεί να βρει διέξοδο όταν της δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Οι τάσεις φυγής και η άρνηση να αποδεχτεί το παρόν του σαν μέλλον του ήταν ευδιάκριτες στον Τομ, όπως και η κλίση του στην ποίηση και τις τέχνες, ένα από τα ελάχιστα καταφύγια του. Ο Τζιμ είχε την ελαφρότητα και την παιδικότητα κάποιου του οποίου το παρελθόν ήταν ένδοξο και προσπαθεί να πιαστεί από την πετυχημένη εφηβεία του για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ενηλικίωσης.

gyalkos6   Είναι μία πολύ ωραία παράσταση, από όλες τις απόψεις. Από τις πιο ολοκληρωμένες παρουσιάσεις του συγκεκριμένου έργου μιας και η Κατερίνα Ευαγγελάτου ακολουθεί τις οδηγίες του Τένεσι Ουΐλιαμς, οι οποίες αγνοούνται από τους περισσότερους σκηνοθέτες. Οι γνώστες του κειμένου του “Γυάλινου Κόσμου” ίσως διαπιστώσουν και κάποιες προσθήκες που έχουν γίνει στο κείμενο. Είναι από κάποια προσχέδια που είχε γράψει ο συγγραφέας του, οι οποίες ενσωματώθηκαν πολύ αρμονικά, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι κομμάτι του κανονικού κειμένου. Ένα έργο όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τις ψευδαισθήσεις και η διαφορετικότητα παλεύει με την μετριοπάθεια και τα ειωθότα.
 
Δημήτρης Σταυρόπουλος


Συντελεστές
Μετάφραση- δραματουργική επεξεργασία- σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικό- κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
  
Διανομή
Αμάντα: Ναταλία Τσαλίκη
Τομ: Αντίνοος Αλμπάνης
Τζιμ: Κωνσταντίνος Γαβαλάς
Λώρα: Αμαλία Νίνου

Πληροφορίες
Πρεμιέρα: 20 Φεβρουαρίου 2013
Χώρος: θέατρο αυλαία
Παραστάσεις εως 17 Μαρτίου
Ημέρες και ώρες παράστασης: Τετάρτη – Σάββατο 21:00 & Κυριακή 20:00 
Εισιτήρια: γενική είσοδος 18 ευρώ, φοιτητικό – ανέργων 15€, 
Κάθε τετάρτη και πέμπτη γενική είσοδος: 15 ευρώ.
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2310237700
 

Θεατρικές Παραστάσεις