Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: Η Κραυγή

 
"Η Κραυγή"
του Τένεσι Ουίλιαμ
στο Blacjbox
 
   «Η Κραυγή» του Τένεσι Ουίλιαμς, ένα έργο ελάχιστα ανεβασμένο επί σκηνής,  παρουσιάζεται στο Θέατρο Blackbox σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου. Πρωταγωνιστούν οι Αλέκος Συσσοβίτης και Μάνια Παπαδημητρίου, οι οποίοι ενσαρκώνουν τους δύο ρόλους του έργου, Φελίς και Κλαίρ.
 
Tennessi   Ο Τένεσι Ουίλιαμς γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1911. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τη βαναυσότητα του πατέρα του και την αυστηρότητατης μητέρας του. Ένα τραυματικό γεγονός στη ζωή του ήταν η καταστροφική λοβοτομή της αδερφής του Ρόουζ, που έπασχε από σχιζοφρένεια. Η οικογένειά του, και ιδιαίτερα η αδερφή του, είχαν ιδιαίτερη επίδραση στους ήρωες του Ουίλιαμς. Ένα δεύτερο γεγονός που τον σημάδεψε ήταν ο θάνατος του συντρόφου του Φράνκ Μερλώ, το 1963. Εκείνη ακριβώς την περίοδο ο Τένεσι Ουίλιαμς γράφει την «Κραυγή» ένα έργο που ο συγγραφέας του αποκάλεσε το δεύτερο καλύτερο που έγραψε. Η ολοκλήρωση του πήρε στον Ουίλιαμς 10 χρόνια.
 
   Η υπόθεση του έργου εξελίσσεται σε ένα απομακρυσμένο επαρχιακό θέατρο όπου ο Φελίς και η Κλαίρ, αδέλφια, ηθοποιοί που ετοιμάζονται να παίξουν την παράστασή τους, συνειδητοποιούν πως όλος ο υπόλοιπος θίασος τους έχει εγκαταλείψει, αφήνοντας ως μόνο αποδεικτικό στοιχείο προηγούμενης ύπαρξής τους ένα σημείωμα στο οποίο οι δυό τους αποκαλούνται «τρελοί». Έτσι παίρνουν την απόφαση παρουσιάσουν το «Έργο για Δύο Χαρακτήρες», γραμμένο από τον Φελίς, αυτοσχεδιαστικό και μισοτελειωμένο.
 
kraygi3   Το έργο αφορά δύο αδέρφια τα οποία ζουν στο σπίτι μόνα τους αφού ο πατέρας τους σκότωσε τη μητέρα τους και μετά αυτοκτόνησε. Χωρίς δύναμη να βγούν από το σπίτι τους, εγκλωβίζονται ανάμεσα στους τοίχους του, με μόνη συντροφιά ο ένας τον άλλο. Ο φόβος τους έχει καταβάλλει απόλυτα. Όπως ακριβώς καταβάλλει ο φόβος του κοινού και της εγκατάλειψης τους δύο ηθοποιούς που αποφασίζουν να αφηγηθούν αυτή την τραγική ιστορία. Σύντομα εκτυλίσσεται μπροστά μας μια προσπάθεια πραγμάτωσης της πααράστασης, η οποία συγχέεται όλο και περισσότερο με την ιστορία των πρωταγωνιστών. Άλλωστε, το ίδιο το έργο είναι τρομακτικά προσωπικό για τον Φελίς και την Κλαίρ.
 
kraygi1   Τη δυναμική των δύο χαρακτήρων χειρίστηκαν η Μάνια Παπαδημητρίου κι ο Αλέκος Συσσοβίτης, με ώριμες και καλοδουλεμένες ερμηνείες που γοήτευαν τον θεατή. Οι ηθοποιοί εμβάθυναν στη μεταξύ τους σχέση και μας έδιναν το τραγικό της κατάστασης των χαρακτήρων, μας έδιναν την απομόνωση σε ένα άδειο σπίτι, τον φόβο που πηγάζει από το άγνωστο και ταυτόχρονα την επιθυμία για απελευθέρωση που δεν έρχεται ποτέ, το αίσθημα παγίδευσης στη ζωή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να φύγουν από τη σκηνή, όπως δεν μπορούσαν να φύγουν από το σπίτι τους, από τα βαθιά άγχη τους και τον εξουθενωμένο από την πίεση ψυχισμό τους.
 
   Ακόμη και στα σημεία όπου οι ερμηνείες ήταν στυλιζαρισμένες, όπου η μανιέρα των κινήσεων γίνεται εμφανώς απατηλή, ο έλεγχος του σώματος των ηθοποιών έδινε αίσθημα αληθινής προσπάθειας.
 
   H «τρέλα», η ψυχική ασθένεια, δεν παρουσιάζεται με παιδιάστικο και αφελή τρόπο αλλά δίνεται αληθινή σημασία ακόμη και στα πιο παράλογα- φαινομενικά- σημεία ενός χαρακτήρα, χωρίς να αποπέμπονται κατευθείαν στο πεδίο των «αστείων» συμπεριφορών και λόγων ενός ανθρώπου που το «έχασε». Ειδικά στο θέατρο, είναι πολύ σημαντικό να μη χρησιμοποιούμε ο,τι δεν καταλαβαίνουμε ως μέσο εκμαίευσης ρηχού γέλιου.
 
kraygi2   Η σκηνοθεσία ήταν μετρημένη και ο έλεγχος του ρυθμού επιδέξιος. Οι χαρακτήρες ξεσκεπάζονταν με σταθερά βήματα μπροστά μας και μας τραβούσαν στον κόσμο της παρακμής. Γινόταν ταυτόχρονα άμεσα κατανοητό το πότε οι ηθοποιοί  ήταν ο Φελίς κι η Κλαίρ που εγκαταλείφθηκαν από κοινό και θίασο και πότε ο Φελίς κι η Κλαίρ που εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους και τον έξω κόσμο. Ωστόσο, η αντίθεση δεν εμπόδισε τη σύγχυση των δύο κόσμων που εν τέλει ήταν το ζητούμενο του συγγραφέα για να δοκιμάσει τα όρια της πραγματικότητας και του θεάτρου, για να δείξει πως η ζωή των ανθρώπων είναι εν τέλει η κινητήρια δύναμη της καλλιτεχνικής έμπνευση. Τα δύο αδέρφια φτιάχνουν το φώς που δεν υπάρχει και φαντάζονται το καλοκαίρι. Είναι όμως αυτό λύτρωση ή είναι απλή φυγή από τα βαθύτερα άγχη τους;
 
   Τέλος, η σκηνογραφία του έργου συνόδευσε/συμπλήρωσε όμορφα τη σκηνή, καθώς δημιουργούσε την εντύπωση ενός άλλοτε λαμπρού θεάτρου που ξεφτίζει ολοένα. Πίσω από τα λαμπερά καλούπια, οι ήρωες ψυχορραγούν και γίνονται απομιμήσεις περασμένης λάμψης.
 
   Συνοψίζοντας, είναι μια παράσταση την οποία αξίζει κανείς να παρακολουθήσει, για να νιώσει την εξέλιξη της θεατρικής τέχνης επί σκηνης από δύο έμπειρους και αξιόλογους εκπροσώπους της.
 
Κωστής Καπελλίδης
 
Ταυτότητα Παράστασης
 
Μετάφραση : Έλλη Παπακωνσταντίνου – Αθηνά Μαξίμου
Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική – Σχεδιασμός ήχου: Τηλέμαχος Μουσάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Αναστασόπουλος
Φελίς: Αλέκος Συσσοβίτης
Κλαιρ: Μάνια Παπαδημητρίου.

Θεατρικές Παραστάσεις