Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: 'Γάμοι, Κηδείες Και Δεν Έχω Τίποτα Να Φορέσω'

 
gamoi04
   Έχει πλακώσει κόσμος στο φουαγιέ του Booze Cooperativa… Χαζεύω κάτι φωτογραφίες στους τοίχους και παρατηρώ… Μερικοί πίνουν το ποτάκι τους και περιμένουν να «τους φωνάξουν» στον επάνω όροφο, εκεί που θα πραγματοποιηθεί η παράσταση, άλλοι έχουν πιάσει την κουβέντα, μερικοί πάλι κοιτάνε δεξιά-αριστερά, μπας και φανεί κάνας γνωστός… Μαγκανοπήγαδο δηλαδή! Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Ζαλμάς και όλοι θέλουν να του μιλήσουν, όσοι δεν ντρέπονται να πλησιάσουν τουλάχιστον… Συνεχίζω να χαζεύω τις φωτό, όταν ακούω φωνές από ένα τραπέζι πίσω μου. «Τι έγινε, ρε παιδιά»; Οι τρεις από τις πέντε κυρίες της παράστασης έχουν ήδη καθίσει, η μία ανεβαίνει τις σκάλες μιλώντας στο κινητό της και η πέμπτη της παρέας… καλά, ούτε που θυμάμαι πως εμφανίστηκε μέσα σε όλο αυτό τον πανικό.
 
gamoi02
   Η ανάγνωση αρχίζει. Ατάκες, κουβεντούλα στο μεσοδιάστημα, μπλα-μπλα κι άλλο μπλα-μπλα κι ο κόσμος, που είχε ψαρώσει τελείως με το θεοπάλαβο ξεκίνημα, παρακολουθεί πιο χαλαρά, καθισμένος στους καναπέδες γύρω από το τραπέζι ή όρθιος. Μέχρι που η μία εκ των φιλενάδων φωνάζει να πάμε στον πάνω όροφο. Άλλο τρελό διαδραστικό αυτό! Ανεβαίνουμε τις σκάλες, οι ηθοποιοί μαζί μας κι αυτές, φτάνουμε στην πάνω αίθουσα και ψάχνουμε για θέση… Μμμμ, θα στριμωχτούμε λίγο αλλά δεν τρέχει τίποτα, θα προσποιηθούμε ότι είμαστε όλοι παρέα… Μια κοπέλα έρχεται εκεί που κάθομαι. «Να σας πάω λίγο πιο μέσα»; Και το ρωτάς; Ωπ, βρήκαμε πάνω στην άλλη κοπέλα. Ντάξει, δεν τη νοιάζει, κι αυτή στο κόλπο είναι.
 
   Η Άννα Χατζησοφιά γράφει και σκηνοθετεί μια πρόβα μέσα σε μια παράσταση. Ίσως και το ανάποδο, δεν θα το ψάξω και πολύ. Κατά τη διάρκεια του έργου παρατηρούμε πως ωριμάζει το κείμενο στο παίξιμο των κοριτσιών, παρατηρούμε πως ολόκληρες εποχές έρχονται και παρέρχονται μέσα από το αιώνιο φετίχ των γυναικών, τον παντοτινό τους έρωτα, το ένα και μοναδικό που δεν πρόκειται ποτέ να απατήσουν. Το ντύσιμο…
 
 
   Μέσα από τα ρούχα και τα παπούτσια, τα συνοδευτικά και τα ασυνόδευτα, μαθαίνουμε για τις ζωές πέντε ανθρώπων και όλων όσων υφίστανται γύρω τους. Τα πρώτα σκιρτήματα, το πρώτο σεξάκι, την επιτυχία στο πανεπιστήμιο, την αποτυχία στη ζωή, το γάμο και το διαζύγιο, την αμαρτία και την καταξίωση, το θάνατο… Στο τέλος όλες φοράνε μαύρα, η ατάκα είναι πολύ πετυχημένη.
 
   Μέσα σ’ όλα αυτά παρελαύνουν – φυσικά – και οι άνδρες. Δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε, είμαστε και μεις αξεσουάρ, ρε φίλε! Δεν παίζουν άνδρες ηθοποιοί, η αναφορά και μόνο όμως φτάνει και περισσεύει. Παίζει κι ένα σχετικό βιντεάκι και δένει το γλυκό.
 
gamoi03
   Το κέφι των γυναικών που παίζουν γεμίζει όλο το θεατράκι, είναι αυτό που σηκώνει την παράσταση τόσο ψηλά. Χορεύουν, προζάρουν, κάπου απευθύνονται και στο κοινό, τσακώνονται, αλλάζουν η καθεμιά τους χαρακτήρες, φορέματα και φασάντες, γελούν, κλαίνε, πανικοβάλλονται, απελπίζονται… Κι εμείς, το κοινό, συμπάσχουμε. Ξεκαρδιζόμαστε και συγκινούμαστε, ακούμε και βλέπουμε και ξανά από την αρχή. Σε μια σκηνή που η μία κυρία αφηγείται ένα σκηνικό που λαμβάνει χώρα στο σινεμά, οι υπόλοιπες τέσσερις «παίζουν» ότι βλέπουν ταινία, «τρώγοντας» σποράκια και παίρνοντας το ανάλογο ύφος, σε μια άλλη σκηνή πάλι, σε ένα λεωφορείο, «κρατιούνται» από τις χειρολαβές. Ευρηματικό τουλάχιστον. Ο κόσμος θα πρέπει να γελάει ακόμα…
 
   Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για όλα όσα είδα, θα εστιάσω όμως σε τρία σημεία. Το ένα είναι η σκηνή που έχει να κάνει με τη μάχη μιας γυναίκας με τον καρκίνο. Η συγκίνηση σε όλο της το μεγαλείο. Το δεύτερο έχει να κάνει με την ψυχοσύνθεση μίας γυναίκας που βιάζεται με την απειλή μαχαιριού… Το τρίτο είναι... Όλες οι κυρίες είναι άψογες και υπέροχες σε αυτό που κάνουν, όταν όμως έσκασε η Καίτη Παπανίκα με μίνι, έπαθα εφτά εγκεφαλικά μαζί!
 
   Δεν ξέρω αν τα ράσα κάνουν τον παπά, πολύ λίγο με ενδιαφέρει κιόλας. Ξέρω όμως ότι αυτό το περίεργο αλληλένδετο γυναίκας και ρούχου, με σκοπό την εξύψωση της πρώτης και την προσωρινή λατρεία του δεύτερου είναι το διαβατήριό μας για μιάμιση ώρα γέλιου και συγκίνησης… κι ας μην έχουν τίποτα να φορέσουν τα κορίτσια… Πάντα κάτι βρίσκουν…
 
Κώστας Κούλης
 
 
Ταυτότητα  της παράστασης
Κείμενo - Σκηνοθεσία: Άννα Χατζησοφιά  
Βοηθός Σκηνοθέτη: Διονύσης Τσιλιμιδός
Κοστούμια: Χρήστος Πετρίδης (Οίκος Faliakos by Petridis)
Σκηνικά – Video Animation: Λίνα Μαντίκου
Χορογραφία: Βαλεντίνη Βεργοπούλου   
Φωτισμοί: Σεραφίνα Σιδέρη & Διονύσης Γαγάτσος
Μουσική & Sound Design: Ισμήνη Πεπέ
Φωτογραφίες: Μελίνα Δοσίου
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Νικολέττα Βλαβιανού, Σύλβια Δελικούρα, Άννα Κουρή, Καίτη Παπανίκα και Ελένη Φίλιππα  
    
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 5/2/2013
κάθε Δευτέρα και Τρίτη  
Χώρος: Booze Upstairs Cooperativa, 2ος όροφος, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα
Ώρα έναρξης: 9:00 μμ
Διάρκεια: 90  λεπτά
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Φοιτητικό: 10 ευρώ
Τηλ. επικοινωνίας και κρατήσεων: 6980 443 026 (καθημερινά 13.00 – 21.00)
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΟΟΖΕ COOPERATIVA:
Άρτεμις Λειβαδάρου  /  Artemis Livadarou
Επικοινωνία - Γραφείο τύπου  /  Communication and press department
Κοπερατίβα Τέχνης  /  Booze Cooperativa
Κολοκοτρώνη 57 Αθήνα  /  57 Kolokotroni Str. Athens
Τηλ./Tel.: 2103240944  - 210 3240945
web: www.boozecooperativa.com
Ωράριο Λειτουργίας Γραφείου / Office Timetable
Δευτέρα με Παρασκευή 11πμ - 5μμ  /  Monday to Friday from 11am to 5pm

Θεατρικές Παραστάσεις