Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης : Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών

   diadikasies diakanonismou diaforon2Ο Θεσσαλονικιός Δημήτρης Δημητριάδης έγραψε το 2003 το θεατρικό έργο «Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών», με θέμα τις ερωτικές ανθρώπινες σχέσεις που εξελίσσονται σε ανίκητα πάθη, με καταπιεσμένες συμπεριφορές και βίαιες αντιδράσεις στο υπόβαθρο τους. Ένας άντρας και δύο γυναίκες σχηματίζουν ένα ερωτικό τρίγωνο που στην πραγματικότητα είναι ένας αέναα περιστρεφόμενος κύκλος. Μέσα σ’ αυτήν την συνεχή και επιταχυνόμενη περιδίνηση, τα τρία πρόσωπα φτάνουν σε όλα τα άκρα στα οποία τα οδηγεί το πάθος που, με ολοένα μεγαλύτερη έξαρση  και ολοένα ισχυρότερη ωμότητα, διακατέχει τον καθένα για τους άλλους δυο. Αυτό το κυκλικό τρίγωνο κρατάει μέσα του και τους τρείς, οδηγώντας τους σταδιακά και μεθοδικά, σαν αδήριτος και απρόσωπος μηχανισμός, στην εξάντληση όλων των ψυχικών και σωματικών τους αποθεμάτων. Όταν πλέον όλα δείχνουν να καταλήγουν κάπου, τότε ανακαλύπτουν και οι τρεις ότι αυτό που άρχισε δεν θα τελειώσει ποτέ, ούτε με τον θάνατο.
 
   Στη μικρή σκηνή του studio Vis Motrix στη Θεσσαλονίκη, η οποία φιλοξενεί την παράσταση, οι τέσσερις ηθοποιοί δείχνουν να είναι απόλυτα εναρμονισμένοι με την αμηχανία που –πιθανόν- να προκαλεί ένας στενάχωρος, υπόγειος, σκοτεινός, θεατρικός χώρος. Αφοσιωμένοι στο ρόλο τους να μας πείσουν για τους ήρωες που υποδύονται, η Λίνα (Κλειώ- Δανάη Οθωναίου), η Μόνα (Ευγενία Σαμαρά), ο Τόμμυ (Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος), το πνεύμα της μάνας του Τόμμυ (Τίνα Λεωνορά). Κατά τη γνώμη μου το καταφέρνουν και οι τέσσερις, με την ερμηνεία της Kλειούς- Δανάης Οθωναίου να ξεχωρίζει, ίσως λόγω της μεγαλύτερης εμπειρίας της ως ηθοποιός. Από την πρώτη σκηνή καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια ερωτική ιστορία, ενώ καθώς αυτή τρέχει, το πάθος των εραστών κορυφώνεται και οδηγεί σε θάνατο. Παρεμβάλλει η έννοια του να είσαι υποχείριο ενός άλλου ανθρώπου που σε στιγμάτισε από τα πρώτα σου παιδικά χρόνια (βλ. μάνα).  Δολοφονία και αυτοχειρία μαζί, ο καθένας τα πράττει για τους λόγους του: πάθος, θυμός, ερωτική παράνοια, έλλειψη ικανότητας διαχείρισης των καταστάσεων, στοιχειωμένο παρελθόν. Αυτές είναι οι «διαδικασίες διακανονισμού διαφορών» και ο κ. Δημητριάδης μας έχει συνηθίσει στα θεατρικά του έργα σε εκρηκτικά φινάλε, όπου συνήθως ο θάνατος μέσα από τη βία, αποτελεί και την κάθαρση των ηρώων.
 
   diadikasies diakanonismou diaforon3Ο ηθοποιός Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος της θεατρικής ομάδας Vis Motrix (πρώην Νέες Μορφές), επέλεξε αυτό το έργο, για να υλοποιήσει το πρώτο του σκηνοθετικό εγχείρημα, θεωρώντας το ένα έργο διαφορετικό, στο οποίο θα μπορούσε να ‘παρέμβει’ πάνω του σκηνοθετικά με νέες ιδέες. Το διαφορετικό με αυτό είναι ότι η όλη ιστορία έχει μια συνεχόμενη ροή στην υπόθεση, αλλά όχι στις σκηνές. Αποσπασματικά στιγμιότυπα είναι αυτά που προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι αυτού του ερωτικού τρίο. Κάποια από αυτά τελειώνουν με μια συναισθηματική κορύφωση, ενώ κάποια αλλά αποτελούν απλώς μια αισθητική γέφυρα για να σε πάνε ένα βήμα μπροστά. Αυτός ο κινηματογραφικός αφηγηματικός τρόπος εξιστόρησης έχει σίγουρα ξεχωριστό ενδιαφέρον, αλλά ενίοτε μπορεί να κουράζει τον θεατή, ο οποίος «χάνεται» μεταξύ των εναλλαγών, ενώ οι ηθοποιοί προσπαθούν να τακτοποιήσουν σκηνικά το επόμενο μέρος. Υποθέτουμε ότι το ίδιο δύσκολο και κουραστικό θα είναι και για τους ίδιους.
 
   Ωστόσο, αυτές οι εναλλαγές έχουν και τα θετικά τους, καθώς η σκηνική παρουσία και ερμηνείες των ηθοποιών μεταπηδούν από τον ρεαλισμό στον φορμαλισμό και τον σουρεαλισμό, και πιθανόν αυτή είναι η διαφορετική σκηνοθετική διάσταση του Α.Σκλάβου που θέλει να δώσει στο έργο. Ταυτόχρονα, θετική εντύπωση δημιουργεί και η χρήση της νοηματικής γλώσσας, στον χαρακτήρα του Τόμμυ, που με επιδέξιο τρόπο σε μπερδεύει νομίζοντας ότι ο ίδιος ο ήρωας είναι ένα κωφάλαλο άτομο. Όμως όπως μαθαίνουμε, η νοηματική χρησιμοποιείται σαν μέσο μέσα από έναν φορμαλιστικό κώδικα για να αναδειχθεί το πρόβλημα επικοινωνίας που έχουνε οι άνθρωποι μεταξύ τους.
 
   Στη συγκεκριμένη παράσταση, η λεπτομέρεια είναι αυτή που κάνει τη διαφορά, καθώς κάθε της εικόνα, κίνηση ή φράση έχει μια σημειολογική σημασία, που αν καταφέρεις να την ερμηνεύσεις, στο τέλος θα ενώσεις όλα τα κομμάτια του παζλ. Ομοιομορφία χρωμάτων στα σκηνικά- κοστούμια και μουσικής κάνουν την παράσταση ακόμη πιο ολοκληρωμένη.
 
   Ο θεατής φεύγει με ερωτηματικά, αλλά και μια διάθεση να συζητήσει εξαρχής την ψυχαναλυτική θεωρία ενός ερωτικού τρίγωνου. Φεύγοντας κι εμείς, «κρατήσαμε» την κουβέντα του νεοανερχόμενου Αθανάσιου Σκλάβου προς ένα θεατή που του έλεγε «από κάθε θεατρικό έργο παίρνεις αυτό που θέλεις εσύ, δίνοντας τη δική σου ερμηνεία».
 
Κατερίνα Νικολακούλη
 
Συντελεστές της παράστασης
Παίζουν: Κλειώ- Δανάη Οθωναίου, Ευγενία Σαμαρά, Τίνα Λεωνορά
Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος
Χορογραφία: Κώστας Γεράρδος
Μουσική επιμέλεια: Φωτεινή Μπαξεβάνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Φωτεινή Τσακίρη
Σκηνογραφία: Μαριαλένα Χρυσογονίδου
Ενδυματολογία: Ιωάννα Μάμαλη, Μαρία Παυλίδου
Διδασκαλία νοηματικής: Γιώργος Ανδρουδης
Παραγωγή: Studio vis motrix
Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος
 
Πληροφορίες
Studio vis motrix (Αγνώστου Στρατιώτη 20, έναντι εκκλησίας Αγίου Δημητρίου), Τηλέφωνο κρατήσεων: 2310228161
Παραστάσεις έως 25 Νοεμβρίου 2012
Ημέρες και ώρα: Παρασκευή 9.15μμ. & 12.15 μεταμεσονύχτια, Σάββατο 9.15μμ., Κυριακή 9.15μμ.
diadikasies diakanonismou diaforon1

Θεατρικές Παραστάσεις