Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση συγκλονιστικής παράστασης: Το Ψυγείο


   Πώς θα νοιώθατε αν ήσασταν κλεισμένοι σε ένα ψυγείο και δεν υπήρχε διαφυγή; Ποιες θα ήταν οι σκέψεις σας; Πώς θα συμφιλιωνόσασταν με την ιδέα του θανάτου;
 
psygeio625
   Ο Χουάν διατηρεί κρεοπωλείο και έχει ως βοηθό τον αδερφό του Σέλιο. Κλέφτες μπαίνουν στο μαγαζί να πάρουν τις εισπράξεις και μετά από μια συμπλοκή πετούν τα αδέρφια στο ψυγείο. Είναι Σάββατο βράδυ, τα γύρω μαγαζιά κλειστά και το ψυγείο μοιάζει να είναι ο τελευταίος τους σταθμός.

   Ο Χουάν, χωρισμένος με ένα παιδί, ζει μονότονα και αδιάφορα, γραπωμένος με τις αναμνήσεις του. Μόνη του συντροφιά, ένα γέρικο σκυλί. Ο Σέλιο, λίγο μικρότερος από το Χουάν, είχε φύγει στην εφηβεία για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ήθελε να γίνει τραγουδιστής. Όμως το όνειρο δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα… Κατέληξε να κάνει διάφορες δουλειές για να επιβιώσει και τελικά γύρισε πίσω στο χωριό.

   Το κρύο, οι συγκρούσεις μεταξύ τους, η δύναμη της επιβίωσης, τα λάθη τους, οι ζωές τους, όλα ξεδιπλώνονται μέσα στην παράσταση.
 
psygeio623a   Έρχεται η στιγμή να δουν κατάματα την αλήθεια, να συγκρουστούν, να συμφιλιωθούν, να αφήσουν πίσω ό,τι τους χώριζε. Να κάνουν αναδρομή στη ζωή τους, να αιτιολογήσουν συμπεριφορές και καταστάσεις, να κάνουν απολογισμό. Η ζωή που δεν έζησαν όμως; Πράγματα που θεωρούσαν δεδομένα είναι τώρα τόσο μακρινά. Η πατρότητα, η αγάπη, οι ελπίδες, ο έρωτας, η ζωή η ίδια, όλα γίνονται πάγος που τους τυλίγει σε αυτό το ψυγείο.

   Οι τελευταίες στιγμές δύο ανθρώπων μέσα από ένα ωμό και παγωμένο περιβάλλον. Η επιβίωση που έγινε τάφος.

   Μέσα από την παράσταση αυτή ο θεατής θα πάρει πολύ «τροφή» για σκέψη. Τι αξίζει τελικά σε αυτή τη ζωή; Γιατί αναλωνόμαστε σε καταστάσεις όταν κανείς μας δεν ξέρει πότε αυτό το «δώρο» θα τελειώσει; Έχει νόημα το χρήμα; Η κοινωνική καταξίωση; Γιατί αφήνουμε τις στιγμές να φεύγουν; Γιατί δεν απολαμβάνουμε ένα ηλιοβασίλεμα και το θεωρούμε δεδομένο; Πόσα πράγματα δεν γυρνάμε να κοιτάξουμε ή δεν λέμε θεωρώντας ότι έχουμε χρόνο;

   Η απάντηση είναι μπροστά μας, ο Κωνσταντίνος Λεβαντής και ο Μάνθος Καλαντζής στο θέατρο 104 είναι το μέσο. Ξεδιπλώνουν όλες τις ανθρώπινες πτυχές, κάνουν το θεατή να ξεκινήσει το δικό του ταξίδι μέσα από της αλλεπάλληλες ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρώων.
 
psygeio622
   Είναι μια παράσταση που σε ταρακουνά συθέμελα. Το θέμα είναι η ζωή και πώς θα έπρεπε να τη ζήσουμε. Σαν να είναι κάθε μέρα η τελευταία. Η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας δίνεται. Θα πρέπει λοιπόν να την εκτιμήσουμε.

   Θέλω να δώσω πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά. Ήταν όλοι συγκλονιστικοί! Μας έδωσαν τα εφόδια να ξανακοιτάξουμε τη ζωή όπως της αξίζει. Ευχαριστούμε!

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ –Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Ράνια Νικολούλη
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιωάννα Κατσιαβού
Κινησιολογία: Μαριάννα Τσαγκαράκη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Πρωτότυπη μουσική: Παναγιώτης Νικολακόπουλος
Επεξεργασία ήχων : Σωτήρης Καναρέλης
Video art: Αγγελίνα Βοσκοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνια Δαμουλιάνου
Παίζουν: Κωνσταντίνος Λεβαντής, Μάνθος Καλαντζής
 
psygeio624
Παραστάσεις κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00
Διάρκεια: 80'
Εισιτήρια: 12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό, 5 ευρώ ατέλειες-άνεργοι
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι, 11854 Αθήνα
 

Θεατρικές Παραστάσεις