Θεατρικές Παραστάσεις

Ξεκαρδανταπόκριση παραστατικής ξεκαρδάστασης: Πρεμιέρα εξ αμελείας

 
   Ο ορισμός της κωμωδίας ίσως να είναι και η πιστή αντιγραφή εκείνου της τραγωδίας. Μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας… Από κει και πέρα βέβαια, όταν οι πράξεις δεν είναι και τόσο τέλειες (ή τελείες, χατίρι δεν σας χαλάω-ώ), τότε αφήνουμε κατά μέρος τους ορισμούς και πιάνουμε ένα καλό, στεγνό μέρος, προκειμένου να μη μας παρασύρει η θάλασσα γέλιου που έρχεται, με γνώμονα ότι οι πράξεις έγιναν ατελέστατες, ατελέσφορες (ναι, διαθέτω έφεση εις τα πολυσύλλαβας) και κυρίως ξεκαρδιστικές. Είχα πολλά χρόνια να δω κωμωδία που να είναι στην ουσία παρωδία, που να είναι στην ουσία ένα τρελοκομείο και μισό, που να είναι στην ουσία ουσίες κι οινοπνεύματα, που να μπουκάρουν στη σκηνή οι ηθοποιοί και να μην προλαβαίνεις να καταλάβεις τι σε βρήκε, που να πονάνε τα πλευρά σου από το γέλιο και να ξέρεις ότι ο επόμενος – παρόμοιος – πόνος είναι μόλις μερικά δευτερόλεπτα μακριά.
 
exameleias01

   Μπαίνοντας στην αίθουσα παρατηρώ ότι εις εκ των πρωταγωνιστών βρίσκεται στην πόρτα που χωρίζει (ή ενώνει, χατίρι δεν σας χαλώ-άω) το φουαγιέ με την αίθουσα. Προσφέρει ημίγλυκο κρασί στους υποψήφιους θεατές. Μου αρέσουν τέτοιου είδους διαδράσεις, κατά συνέπεια δεν σχολιάζω καν. Έτερος εκ των πρωταγωνιστών ασχολείται με την ταξιθεσία και προσπαθεί να βάλει μια σειρά στις ουρές κόσμου που περιμένουν να μπουν στην αίθουσα. Μου αρέσουν, έχω την εντύπωση, τέτοιες καταστάσεις, κατά συνέπεια ας πάρω κι εγώ ένα ποτήρι κρασί, μια και έχω ξεπαγιάσει… Μπιλοζίρια απόψε στο κλεινόν…

   Με το πέρας της – ομολογουμένως – πρωτότυπης εισαγωγής, την οποία ουδαμώς προτιθέμεθα να σποϊλάρουμε – μεταφερόμαστε εις τους Παρισίους του 1930. Πώς; Γενικά στη Γαλλία του ’30 μεταφερόμαστε; Καλά, δεν θα το κάνω θέμα. Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο Ντον Τζόνσ… Ντον Περινιόν, στο οποίο ο ερίτιμος ιδιοκτήτης του, κύριος Ζαν Ζακ Ντε Κουτεπιέ (δεν θέλω γέλια – μια χαρά επώνυμο (δεν) είναι), δίδει μέγα πάρτι για τα 150 χρόνια λειτουργίας του εν λόγω ξενοδοχείου. Μάλλον δεν θα χαρεί και πολύ το πάρτι του όμως, μια και ανακαλύπτεται νεκρός από υποψήφιο θαμώνα, τον αψηλό κύριο Φιλίπ και το ρεσεψιονίστ, ο οποίος απαντά στο όνομα Ζιζέλ. Αδυνατώ να φανταστώ πώς απαντά και μετά τις δύο το πρωί. Αμέσως σπεύδουν για το απαραίτητο κλάμα και το πρικό (πικρό, ντουβάρι! Σε λίγο θα γράψεις και προικώο) βαριανάθεμα – αναλόγως της διαθήκης να υποθέσω – η σύζυγος του εκλιπόντος Μπριζίτ Ντε Κον Ντε Κουτεπιέ, καθώς και η αδελφή του, Κάρλα Μπρούνι. Δεν θέλω γέλια, μια χαρά ονοματεπώνυμα (δεν) είναι… Η σύζυγος είναι αυτό που γνωρίζουμε από τα αρχαία στο σχολείο και τα διασωθέντα έργα του Ομήρου… Είναι κωλοπετσωμένη και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι είχε/έχει εραστή, όντας νέα και ωραιοτάτη και με δεδομένο ότι ο σύζυγος ήτο μόνο ζάμπλουτος και τίποτε άλλο. Η αδελφή του πάλι… ψιλογέρνει, αλλά όχι ηθελημένα. Θα το δούμε με διάφορα αξεσουάρ αυτό. Την υπόθεση καλείται να διαλευκάνει ο σούπερ ντεντεκ-τιβαράς Μαριόν Κοτιγιάρ (μάλλον πάει για το δεύτερο Όσκαρ), ο οποίος έχει ακόμα να κάνει με μερικούς περίεργους τύπους στο ξενοδοχείο. Το Φιλανδό εκτιμητή κάτι – δεν το συγκράτησα – Κίμμι Ραϊκόνεν (άνευ McLaren ή Ferrari) και κάτι ξεκάρφωτους… Ένα Λιζαραζού (από την αποδώθε πλευρά των Πυρηναίων) και ένα Μακελελέ (και τρελελέ εκεί στο Eupen – Σωτηρακόπουλε, φάε τη σκόνη μου – να υποθέσω).
 
exameleias02

   Ο καραδαιμόνιος επιθεωρητής εξετάζει πολύ προσεκτικά τους υποψηφίους υπόπτους (χμμμ), αντιμετωπίζει με ψυχραιμία τις αποχρώσεις ενδείξεις που παρουσιάζονται μπροστά του και ετοιμάζεται να κατονομάσει το δολοφόνο του ατυχούς εκατομμυριούχου. Πλην όμως, δεν είναι σίγουρος για κάτι. Έτσι… ζητάει τη γνώμη του κοινού…

   Κυρίες και κύριοι, μην απορείτε. Πρόκειται για μια απίστευτη παρωδία έργων τύπου Αγκάθα Κρίστι, για μία παράσταση η οποία μας δίπλωσε από τα γέλια και αυτό οφείλεται καταρχήν στο εκπληκτικό κείμενο και κατά δεύτερον στο δημιουργικό οίστρο, τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών και τη διάθεσή τους να τα κάνουν όλα τατιάνα στο θέατρο. Και το πέτυχαν στο απόλυτο. Θυμάμαι τον εαυτό μου εκατό μέτρα μακριά από το θέατρο, μετά το πέρας της παράστασης, να γελάει χαζοχαρούμενα, φέρνοντας ξανά στη σκέψη του κάποια από τα φοβερά και τρομερά που είχε δει κατά τη διάρκεια του έργου. Όσοι έχετε αγαπήσει την Ίρμα Βεπ, θα λατρέψετε αυτό εδώ. Δεν υπάρχει περίπτωση να είστε λάτρες της ατάκας αλά «Άκρως τρελό κι απόρρητο» και να μην πάθετε ζημιά. Όχι απλά θα εκστασιαστείτε… θα ζητάτε κι άλλο επιμόνως! Δεν μπορώ να μην σταθώ στους εκπληκτικούς ηθοποιοί (για να συντάσσεις έτσι χάλια, μάλλον σου καλάρεσε η παράσταση), οι οποίοι ΟΛΟΙ τους ήταν έξοχοι πάνω στη σκηνή. Ο καθένας τους έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ και είναι απορίας άξιο πως δεν γελούσαν κι αυτοί μ’ αυτά που συνέβησαν και συνέβαιναν.
 
exameleias03

   Το κορυφαίο όμως… Το πραγματικά κορυφαίο ήταν όταν άναψαν τα φώτα, στο μέσον του έργου. Εκεί πλέον χάθηκε η μπάλα, εκεί μπήκε στο κόλπο και το κοινό και Yeah πυρρί μιχθήτω! Να με συγχωρέσουν οι ηθοποιοί και η παραγωγή, που δεν κρατήθηκα και πήρα κι εγώ μέρος σε αυτό τον αξιαγάπητο χαμό. Προφανώς ένας μέγιστος κερκιρέος θεάτρου σαν εμένα θα έπρεπε να μείνει απ’ έξω από το ολοκαύτωμα γέλιου που έλαβε χώρα, ήταν όμως σαν να έλεγα όχι σε δύο ταψιά γαλακτομπούρεκο και στην ηλικία μου δεν παίζεις με τα ιερά και τα όσια του τόπου σου. Πρόκειται για μια κορυφαία παράσταση, μία όαση γέλιου και αυτό σας το υπογράφω με δέκα χέρια. Πάτε, δείτε το και αν έλθετε και μου πείτε ότι δεν γελάσατε πολύ ή ότι δεν περάσετε καλά, θα ζητήσω δημόσια συγγνώμη και θα ψηφίσω τον πρώτο κούκλο… καλά, το δεύτερο κούκλο που θα στήσουν οι image makers.

   Εξαιρετική δουλειά, θεοπάλαβος θίασος, εντυπωσιακότατο αποτέλεσμα. Δηλώνω οπαδός!

Κώστας Κούλης
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο-σκηνοθεσία: Στράτος Λύκος
Σκηνικά-Κοστούμια: Εμμανουέλα Αλφιέρη
Πρωτότυπη μουσική: Οδυσσέας Κωσταντόπουλος
Φωτισμοί: Στράτος Λύκος
Βοηθός σκηνοθέτη: Εβίτα Συρίγου
Φωτογραφίες: Νίκος Καρανικόλας
 
Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης): Διονύσης Μπάστας, Γιάννης Παπαευθυμίου,
Jerome Kaluta, Μαρίνα Σαμάρκου, Εβίτα Συρίγου, Στράτος Λύκος
 
Χώρος: θέατρο Ελυζέ (Νυμφαίου 12 Ιλίσια, τηλ: 2107771766, 6937005666)
Τιμές Εισιτηρίων: 12€ κανονικό, 8€ φοιτητικό, ανέργων, πολυτέκνων
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, ώρα 9.15 μ.μ.
Διάρκεια: 100 λεπτά
Παραγωγή: Magic Dream – ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία
 

Θεατρικές Παραστάσεις