Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Το ποδήλατο της Ωραίας Ελένης

 
   Όπως έγραψα και στο προηγούμενο κείμενό μου, η έλλειψη παρακολούθησης θεάτρου είχε αφήσει έντονα τα σημάδια της επάνω μου, οπότε τώρα που άνοιξαν σιγά σιγά, πήρα φόρα. Έτσι, μετά την Πλατεία Αμερικής, επόμενη στάση της τράτας μου ήταν η οδός Παραμυθιάς, όπου στεγάζεται το ομώνυμο θέατρο, για να παρακολουθήσω το έργο της Αλμπέρτα Τσοπανάκη «Το ποδήλατο της Ωραίας Ελένης» από την, αγαπημένη πλέον, Μαρία Μαραγκουδάκη, που υπογράφει σκηνοθεσία, σκηνογραφία, καθώς και τα ηχητικά της κιθάρας που συνοδεύει την παράσταση. Δίπλα της εμφανίζεται ο Βαγγέλης Ξημεράκης. Η Μαρία Μαραγκουδάκη μας έχει συνηθίσει σε δυνατά έργα, περίπλοκα, οπότε ήμουν προετοιμασμένος για το τι θα παρακολουθήσω. Minimal σκηνικό, δυνατούς μονολόγους, εκφραστικά παιχνίδια και ξεσπάσματα. Και αυτό ακριβώς παρακολούθησα.

   Η Ωραία Ελένη είναι μια γυναίκα που έχει τρία κακά. Πρώτον, πιστεύει ότι είναι ωραία. Δεύτερον, ότι τη λένε Ελένη. Και τρίτον, ότι έχει ποδήλατο. Από την αρχή αυτό μας γίνεται ξεκάθαρο λοιπόν. Αλλά μόνον αυτό…

   Η Ελένη είναι μια γυναίκα που έχει παντρευτεί ένα ζάπλουτο άντρα, κατά 63 χρόνια μεγαλύτερό της, τον Έρνεστ. Την ημέρα των γενεθλίων της, αναμένει ένα δώρο από το σύζυγό της, αλλά λαμβάνει κάτι πολύ διαφορετικό, κάτι που ανατρέπει τα πάντα στη ζωή της, που θα την αναγκάσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Πώς όμως θα το κάνει αυτό; Θα τα καταφέρει;
 
podilato2045
   Μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, στη λογική και στην παράνοια, αφήνοντας κατά τη διάρκεια της εξιστόρησης πολλά θέματα για συζήτηση, ηθικά ή πραγματικά, έχοντας ως όπλο το ποδήλατο της Ωραίας Ελένης. Αλλά και ένα πραγματικό, αφού εκείνη, βρισκόμενη στη διαδικασία αναζήτησης μιας νέας αρχής, ίσως και εκδίκησης ή λύτρωσης, θα πνίξει στο αίμα όποιον συναντήσει στο διάβα της, μαζί με τη δεκαοκτάχρονη καλλονή που της στέρησε τα όνειρά της. Αν και για το τελευταίο δεν είμαι και σίγουρος, νομίζω όμως ότι καλά κατάλαβα. Η παράσταση βλέπετε, δεν μας τα δίνει όλα στο πιάτο. Πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε επακριβώς τι συμβαίνει, πού σταματά η λογική και αρχίζει η τρέλα, πού η φαντασία νικά την πραγματικότητα. Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά η προσπάθεια είναι απολαυστική. Ούτε και θα το κατατάξω σε συγκεκριμένο στυλ. Σίγουρα δεν το λες κωμωδία, εκτός αν εννοείς κατάμαυρη, ούτε όμως και θρίλερ, εκτός αν εννοείς splatter.

   Η Μαρία Μαραγκουδάκη, καταλυτική σε τέτοιους ρόλους ως συνήθως. Την είχα απολαύσει στα «Γράμματα στη Μιλένα», όπου ήταν μόνη, την απόλαυσα και χθες, όπου είχε και τη συνδρομή του εξαιρετικού Βαγγέλη Ξημεράκη. Όπως είπα και πριν, το σκηνικό ήταν το ελάχιστο δυνατόν, αλλά δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω, όπως και τα κουστούμια. Οι εκφράσεις των ηθοποιών, οι εναλλαγές στην ένταση και στο χρώμα της φωνής τους, οι διαφοροποιήσεις των εκφράσεών τους… ήταν αρκετά. Σε συνδυασμό με τον κατάλληλο φωτισμό, αλλά και τα μουσικά διαλλείματα με κλασσική κιθάρα από την ίδια (ηχογραφημένα βέβαια), μας έδωσαν μια όμορφη θεατρική παράσταση, σε ένα χώρο που διαμορφώθηκε κατάλληλα ώστε να τηρούνται οι αποστάσεις και τα νέα μέτρα που οι καιροί προστάζουν. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το θέατρο Παραμυθιάς έδωσε εξετάσεις και πήρε πολύ μεγάλο βαθμό. Διότι είναι άλλο να πάσχουμε από την αρρώστια του θεάτρου και άλλο οι αρρώστιες να μας το κόβουν, με απειλή της ζωής μας. Για όσους πάντως ψάχνουν μια γκροτέσκα παράσταση, αυτή προτείνεται. Αν και εγώ και η τράτα μου θα ξανασυναντήσουμε τη Μαρία, λίαν συντόμως…

Νάσος Κονίτσας

Θεατρικές Παραστάσεις