Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση συγκλονιστικής παράστασης: Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ

 
   Αν μου έλεγαν να ψηφίσω για ό,τι πιο απαίσιο έχει κάνει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια των οκτώ δευτερολέπτων του (η πορεία του είδους πάνω στον πλανήτη σε σχέση με την ηλικία της Γης - αν η ηλικία του πλανήτη θεωρηθεί ότι "αντιπροσωπεύεται" από τις είκοσι τέσσερις ώρες ενός ρολογιού), θα μαύριζα πολύ άνετα τη συμπεριφορά του απέναντι στους συνανθρώπους του. Όλα τούτα τα όργανα βασανιστηρίων, όλοι οι πόλεμοι, όλες οι βάναυσες «δεξιότητες»… Κι όλα αυτά για να κάνει κακό στο διπλανό του, είτε εκείνος ο διπλανός μένει στο απέναντι διαμέρισμα ή την απέναντι χώρα…
 
noura01 
   Ο Αλέξανδρος μπαίνει στο πανεπιστήμιο. Δεκαοκτώ Μαΐων και διάφανος ως προς τα συναισθήματα και τους στόχους του, ο ευγενής πιτσιρικάς σκέφτεται πως θα μπορέσει να σταδιοδρομήσει, να κάνει όνειρα, να κάνει πιο εύκολη τη ζωή της μητέρας του, μια και ο πατέρας έφυγε νωρίς. Από την άλλη μεριά, μια άλλη μητέρα, από τη Συρία αυτή, αναγκάστηκε να αφήσει τα πάντα στον τόπο της, για να γλυτώσει τη ζωή της και τις ζωές των αγαπημένων της. Μαζί με το σύζυγο και το παιδί πληρώνει όσα-όσα για να επιβιβαστεί σε μία βάρκα και να εξαφανιστεί από τον τόπο της. Εννοείται πως η βάρκα βουλιάζει, εννοείται πως ο άνδρας της είναι ακόμα απών, εννοείται πως εκείνη και η κόρη της ταλαιπωρούνται από τρελή φτώχεια στην Ελλάδα, αλλά και από τη δυσπιστία των γύρω της.

   Κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος, στα 27 του, υποψήφιος για διδακτορικό και με βλέψεις προς την πολιτική σκηνή, θα αναθεωρήσει πολλά από αυτά που μέχρι πρότινος υιοθετούσε ως αυτονόητα. Όλοι οι άνθρωποι ήταν ίσοι, αλλά τώρα κάποιοι είναι «πιο ίσοι». Κάποτε νοιαζόταν για τους πρόσφυγες που δεν είχαν στον Ήλιο μοίρα, τώρα πιστεύει πως είναι παιδιά ενός ανώτερου κακού και πως δεν έχουν καμία δουλειά στη χώρα ΤΟΥ. Θες οι κακές παρέες, θες το χαρακτηριστικό γνώρισμα της φύτρας μας (είμαστε σκατολαός), συντείνουν στο να μεταμορφωθεί αυτός ο λαμπρός νέος σε ένα ξενοφοβικό υποχείριο. Ακόμα και η μητέρα του αδυνατεί να τον αναγνωρίσει…

   Η Βάσια Αργέντη έγραψε το κείμενο και σκηνοθέτησε την παράσταση. Όπως μας είπε και η ίδια, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε – συνέντευξη, η οποία θα δημοσιευθεί σύντομα – γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της και όταν ξεκίνησε να ασχολείται με το θέμα, διάβασε πολύ, το έψαξε πολύ και κατέληξε να δημιουργήσει μία ιστορία, την οποία θα χαρακτήριζα το λιγότερο σοκαριστική. Όπως σοκαριστική ήταν και η ίδια η παράσταση. Λίγο μετά το μπιζάρισμα, όταν αρχίζει να δουλεύει πλέον ο εγκέφαλος εκτός mode παράστασης, τότε σκέφτεσαι πράγματα… Διάφορα, μικρά και μεγάλα. Το έργο είναι ένα τεράστιο και ηχηρότατο χαστούκι στο ρατσισμό και την όποια μορφή ακραίας συμπεριφοράς. Οι ερμηνείες των παιδιών ήταν πραγματικά συγκινητικές. Ο Γιάννης Χαντέλης έδειξε πάθος, ήταν ο Αλέξανδρος της διπλανής πόρτας, έπαιξε με τρόπο που κέρδισε το κοινό. Συγκλονιστική η Τζούλι Τσόλκα στο ρόλο της μητέρας από τη Συρία. Έκλαψε, κοπανήθηκε, έπεσε και σηκώθηκε, για να ξαναπέσει… Πραγματικά απολαυστική.
 

   Πολλά μπράβο αξίζουν και στις Θεώνη Φύτρου και Σωτηρία Χρυσικοπούλου, οι οποίες στηρίζουν την παράσταση με ένα τρόπο πολύ λειτουργικό και συνάμα πολυσύνθετο. Δεν θα πω περισσότερα, θα πρέπει να έλθετε να τη δείτε για να καταλάβετε. Όσο για το πλάσμα με την αγγελική φωνή, την Αρετή Κετιμέ… Τι να πρωτοπώ για αυτή την καλλιτέχνιδα. Αψεγάδιαστη, συγκινητική και γνήσια συγκινημένη. Το έργο στηρίζεται και στη μουσική, η οποία εμφανίζεται ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των παράλληλων μονολόγων των ηθοποιών και των σκηνών που εναλλάσσονται. Μιλήσαμε με την Αρετή και αυτό που συγκρατώ είναι πρόκειται για έναν άνθρωπο που απλά χαίρεσαι να τον ακούς, είτε τραγουδάει είτε μιλάει.

   Η παράσταση εκφράζει χιλιάδες σκέψεις και προβληματισμούς, πάνω απ’ όλα όμως συνοψίζεται σε ένα ερώτημα. Υπάρχει άραγε ελπίδα; Δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, αλλά αν θεωρήσουμε την ανθρωπότητα θεατρικό έργο και την ελπίδα κάτι σαν κάθαρση, τότε… Αν πάλι κατευθύνουμε τις σκέψεις μας αναφορικά με το έργο που παρακολουθήσαμε και θέσουμε το ερώτημα σε σχέση με τους νέους ανθρώπους με τάλαντο και ΠΟΛΛΑ πράγματα που μπορούν να δώσουν στην τέχνη, τότε ναι, υπάρχει ελπίδα και μάλιστα πολλή!

Κώστας Κούλης
 
Πρωτότυπο κείμενο: Βάσια Αργέντη
Πρωτότυπη μουσική: Ανδρέας Καρανίκας
Σκηνοθεσία: Βάσια Αργέντη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκη Καρνάτσου
Ενδυματολόγος: Νίκος Τριανταφύλλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ανθή Χατζηαποστόλου
Μακιγιάζ: Μαρία Φαρούπου
Φωτογραφία: Γιώργος Χατζηιωάννου, Δέσποινα Ζαχαρίτσεφ
Σκηνικά: Art In Art
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Γραφίστας: Γιάννης Παπαστάθης
Παραγωγή : Art In Art
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού ( A-priori)

Παίζουν:
Αρετή Κετιμέ
Τζούλι Τσόλκα
Γιάννης Χαντέλης
Θεώνη Φύτρου
Σωτηρία Χρυσικοπούλου
Στο πιάνο ζωντανά ο Ανδρέας Καρανίκας

Διάρκεια: 85’ (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική Είσοδος:13€, Φοιτητικό: 10€, Ατέλειες ηθοποιών: 8€ (βάσει διαθεσιμότητας)
Ειδικές τιμές για σχολεία και γκρουπ κατόπιν επικοινωνίας.

Διάρκεια Παραστάσεων: Από 7 Οκτωβρίου 2018
Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 21.00
Πληροφορίες: Πρωινές και απογευματινές παραστάσεις για Γυμνάσια, Λύκεια, Συλλόγους και Δήμους κατόπιν συνεννόησης
Προπώληση: https://www.viva.gr
Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8, Γκάζι
210 3428650
www.theatro.gr

Θεατρικές Παραστάσεις