Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Σε μια... μέρα

 
   Μου κάνει λίγο αγχωτικός ο κύριος με την καμπαρτίνα… Κάθεται στο παγκάκι και τρώει πολύ λαίμαργα το γιαούρτι του. Τόσο λαίμαργα που νομίζω ότι στην ουσία το απεχθάνεται και απλά το κατεβάζει πολύ γρήγορα για να μην προλάβει να καταλάβει τη γεύση του. Αμ εκείνο το σάντουιτς; Τρώει το λουκάνικο και γλύφει τη μουστάρδα από το ψωμί; Και μετά ξεφορτώνεται το ψωμί; Ναι, σίγουρα είναι αγχωτικός, μάλλον αγχώνεται και που αναπνέει ακόμα… Άσε που ρυπαίνει κιόλας… Ο σιχαμερός! Στο χώρο εισέρχεται ένας ακόμα τύπος, επίσης καλοντυμένος, ο οποίος έχει ανά χείρας δυο καφέδες και ζητά τα ρέστα από τον έτερο για τις ρυπαντικές του τάσεις. Δεν αργείς να καταλάβεις ότι ο έντονος και γεμάτος «γαλλικά» διάλογος είναι επί τούτου και πως στην ουσία οι δυο τους γνωρίζονται και μάλιστα καλά.
 
semiamera8

   Ο Τζεφ και ο Νταν είναι φίλοι εδώ και μια εικοσαετία. Από το πανεπιστήμιο, από την πρώτη πρώτη μέρα. Στη συνέχεια αποφοίτησαν, ξεκίνησαν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά… Αραίωναν τις επαφές τους όλο και περισσότερο, όλο και πιο πολύ, μέχρι που έφτασαν στο σημείο να μαθαίνει ο ένας για τον άλλο μόνο μέσω των αναρτήσεων στο διαδίκτυο. Κάποια στιγμή όμως είπαν να βρεθούν. Από κοντά. Τέσσερα χρόνια είχαν να μιλήσουν. Ευκαιριάρα; Ναι, ναι! Επιτέλους, θα τα πουν, θα κουβεντιάσουν, θα κάνουν αυτό που λέγαν οι Αρχαίοι Έλληνες “Catch up”…

   Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι πάντα ρόδινα. Ο καθένας από αυτούς τους δύο, κατά τα άλλα άψογους και επιτυχημένους επαγγελματίες και γονιούς, έχει περάσει από μπόλικες ανηφόρες, έχει κουβαλήσει κάμποσους σταυρούς και δεν έχει μοιραστεί όλα τα μυστικά του. Εκείνη η ώρα στο παγκάκι ισοσταθμίζεται από μία αιωνιότητα αναμνήσεων, ερωτήσεων, μύχιων σκέψεων… Ο Τζεφ ρωτά και ο Νταν απαντά. Και μετά πάλι… το αντίστροφο!

   Ο Κίμων Φιορέτος μετέφρασε το κείμενο του Άλλεν Μπάρτον. Ο ίδιος υποδύεται το Νταν. Δύσκολος άνθρωπος ο Νταν. Ψιλό-μίζερος μου κάνει. Τίμιος μεν αλλά ό,τι διάφορο του «Ωραίος τύπος». Από την άλλη… ο Φάνης Παυλόπουλος, ο Τζεφ της ιστορίας μας. Clean cut, ντελικάτος, αλλά μάλλον αποστειρωμένος και δαύτος. Σίγουρα κύριος, αλλά…
 
semiamera6

   Εξαιρετικό κείμενο! Και πολύ δυνατή μετάφραση. Είναι πιθανό να πιάσετε τον εαυτό σας να σκέφτεται «Μμμ… σαν πολύ δεν βρίζουν»; Και μετά να βάλετε εσείς οι ίδιοι τους εαυτούς σας στη θέση τους με την ακόλουθη σκέψη. «Γιατί, εγώ πώς μιλάω δηλαδή με τους φίλους μου»; Καταιγισμός από νέα, ειδήσεις, συναισθήματα, πράγματα που περίμεναν χρόνια να βγουν στην επιφάνεια. Οι δύο χαρακτήρες, αντίθετοι εκ βάθρων αλλά και τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, διαφωνούν, συμφωνούν ότι διαφωνούν, τσακώνονται, συμπάσχουν και κρατούν ο ένας για τον άλλο την πιο ζεστή αγκαλιά. Γιατί η ριμάδα η φιλία έτσι είναι. Μπορεί να σκοτωθείς με το φίλο σου – και για τον πιο χαζό λόγο στον κόσμο – και να κλαίτε αγκαλιά πέντε λεπτά μετά. Γιατί όταν αγαπάς μια ζωή και όταν η φιλιά σου είναι αληθινή μια ζωή, τότε τι να σου πουν οι χαζοτσακωμοί και τα διάφορα γεγονότα; Όσο σοβαρά κι αν είναι!

   Ο Κίμων και ο Φάνης στέκονται υπερήφανα στη σκηνή και υποδύονται εξαιρετικά τους ρόλους τους. Μας πείθουν ότι στην ουσία είναι ο Νταν και ο Τζεφ. Μας πείθουν από το πρώτο λεπτό και συνεχίζουν έτσι μέχρι το μπιζάρισμα. Στα συν να βάλω επίσης τον ίδιο το χώρο. Το Μαύρο Κουτί ήτοι Black Box του Ιδρύματος Κακογιάννη είναι ένα υπέροχο κουτί! Το σκηνικό είναι φανταστικό, με το παγκάκι, τα φθινοπωρινά φύλλα και τις σημάνσεις γύρω γύρω. Ο φωτισμός θαυμάσιος και θα πρέπει να επαινέσω και την κυρία Σοφή Παπαδοπούλου για την ευρηματική σκηνοθεσία. Οι δύο χαρακτήρες δεν στέκονται σαν κούτσουρα όταν δεν έχουν ατάκα. Κινούνται, κάνουν χειρονομίες, ασχολούνται με τα κινητά τους, φυσούν τη μύτη τους σε ένα χαρτομάντιλο… Είναι πραγματικά μια υποδειγματική σκηνοθεσία.
 
semiamera4
   Να πάτε να το δείτε, δεν το συζητώ. Είναι ένα θαυμαστό σεμινάριο μετά-συγκινησιακού χαρακτήρα, είναι μία σπουδή σε αυτό που μπορεί να λείπει το περισσότερο στο σύγχρονο άνθρωπο. Στη φιλιά. Καλό το διαδίκτυο, καλές οι ευκολίες της τεχνολογίας, αλλά όλα αυτά υφίστανται για να υπηρετούν τον άνθρωπο, όχι να τον υποκαθιστούν. Οι άνθρωποι με τους ανθρώπους, απλά πράγματα. Τα λέμε στο μαυρόκουτο σύντομα.

Κώστας Κούλης
 
Σκηνοθεσία: Σόφη Παπαδοπούλου
Μετάφραση: Κίμων Φιορέτος
Ερμηνεύουν: Κίμων Φιορέτος, Φάνης Παυλόπουλος
Σκηνογράφος/ενδυματολόγος: Μαρία Καραπούλιου
Σχεδιασμός φώτων: Πάνος Γκόλφης
Σχεδιασμός ήχου/ μουσική: Λευτέρης Δασκαλαντωνάκης
Φωτογραφίες/σκηνοθεσία trailer/ μοντάζ: Πάτροκλος Σκαφίδας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μένη Κωνσταντινίδου
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: iWa Theater & Film Productions
 
semiamera3

Πού: Στο Μαύρο Κουτί / Black Box του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης», Πειραιώς 206 (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, τηλ.: 210 3418550 και 210 3418579.

Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως 2 Δεκεμβρίου
Ώρα έναρξης: Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:30. Κάθε Κυριακή μετά το έργο θα ακολουθεί γνωριμία και συζήτηση με τους συντελεστές
Διάρκεια: 90’

Πληροφορίες-εισιτήρια: www.mcf.gr
Είσοδος: 12 € (γενική), 10 € (μειωμένο)
 

Θεατρικές Παραστάσεις