Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Μετά την Βάρκιζα

 
«Μετά την Βάρκιζα» του Μυρώδη Αδαμίδη
 
   Βρεθήκαμε στο θεατρο Αλκμήνη στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Μετά την Βάρκιζα» και ομολογώ πως καμία λέξη δεν μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια την πληθώρα των συναισθημάτων που βρεθήκαμε αντιμέτωποι.

   Βρίσκομαστε στην Ελλάδα μετά τους Γερμανούς κια λίγο πριν ξεκινήσει ο εμφύλιος, ή τουλαχιστον λίγο πριν το παραδεχτούμε επίσημα πως είμαστε σε εμφύλιο.
 
varkiza04
 
   Οι ήρωές μας είναι μια οικογένεια που μετράει απώλειες και χαμούς από τον πόλεμο, καθώς ο πατέρας έχει ήδη πεθάνει και οι δύο γιοί έχουν μοιραστεί σε αντίθετα στρατόπεδα. Ο μεγάλος ακολουθεί τα βήματα και τα πιστεύω του πατέρα του και είναι αντάρτης στα βουνά και ο μικρότερος έχει καταταγεί στον εθνικό στρατό. Διχασμένη ανάμεσα στις πολιτικές πεποιθήσεις των δύο γιών της η χήρα κα. Χρυσούλα, προσπαθεί μάταια να κρατήσει τουλάχιστον αμέτοχη τη μικρή της κόρη για να την προστατεύσει, να μην τη χάσει και αυτή. Η στάση της προσπαθεί να είναι αμέτοχη, όσο είναι αυτό εφικτό στις φρίκες του πολέμου και του μίσους.

   Το αίσθημα της δικαιοσύνης, τα λάθη και τα σωστά είναι έννοιες που εύκολα παρερμηνεύονται ανάλογα με την πλευρά που ο καθένας στέκεται και κοιτά, αλλά ό,τι και να κάνεις δεν πρέπει να γίνεσαι το τέρας που ο πόλεμος γεννά. Ό,τι και να κάνεις να είναι μόνο το καθήκον σου, μην χάνεις ποτέ την ανθρωπιά σου...

   Μοιραία στην ιστορία της οικογένειας έρχονται τα βασανιστήρια, οι πίκρες, οι καυγάδες, οι απώλειες και η προδοσία που ο φόβος γεννά. Μοιραία οι ήρωες μας διεκδικούν, ισοπεδώνονται, χάνονται, ξαναγεννιούνται, κραυγάζουν για βοήθεια, μα εκείνα τα χρόνια ακόμα και τα θεία είχαν αποστρέψει το βλέμμα και την ακοή τους.
 
varkiza01   Ιστορικές αναφορές, αντιλήψεις και γεγονότα ξετυλίγονται μπροστά μας, μέσα από μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, όπως δεν μας την έμαθαν ποτέ στα θρανία. Μια ιστορία από τις πολλές εκείνη την εποχή, που η χώρα μας κουβαλάει ακόμα μέχρι σήμερα τις πληγές και τις σκιές τους. Μια ιστορία ειπωμένη από στόμα σε στόμα, από δάκρυ σε στεναγμό και πόνο...

   Τα συναισθήματα ήταν έντονα και ειλικρινή καθόλη τη διάρκεια της παράστασης και στο τέλος, συνεπαρμένοι και αμήχανοι, προσφέραμε το ελάχιστο ευχαριστώ μέσα από ένα γεμάτο και συνεχόμενο χειροκρότημα.

   Η εξαιρετική Θεοδώρα Σιάρκου ήταν το τραγικό πρόσωπο της μάνας. Διχασμένη ανάμεσα στων παιδιών της και στα δικά της πιστεύω, υποχρεωμένη να διατηρήσει τα πρέπει μέσα της και την αγάπη της ατόφια, θυσιάστηκε και θυσίασε. Η ερμηνεία της ήταν συγκλονιστική και αληθινή, δεν ήταν λίγες οι φορές που ταυτιστήκαμε μαζί της, ακόμα και σε αυτές που διαφωνήσαμε θα θέλαμε να της πιάσουμε το χέρι και να της πούμε «Σε καταλαβαίνουμε».
 
varkiza02
 
   Οι υπόλοιποι ηθοποιοί στάθηκαν άξιοι στους απαιτητικούς ρόλους που είχαν, παραδίδοντας εκπληκτικές ερμηνείες ένας προς ένας. Η Ειρήνη Πολυδώρου, η Ζωή, η κοπέλα του Στέλιου – του μεγάλου γιου (και αντάρτη) της κας Χρυσούλας, μας μετέφερε το ολοκληρωτικό δόσιμο στην αγάπη και στα πιστεύω της, την αυταπάρνηση και τον πόνο που η ίδια έζησε.

   Η Τσαμπίκα Φεσάκη (η Δέσποινα), η κόρη, είναι το κορίτσι που πρέπει να συγκρουστεί πιο πολύ από όλους με τη μάνα του για να διεκδικήσει τη ζωή που θέλει και να συμμετέχει και εκείνο σε ό,τι θεωρεί ανώτερο και από την ίδια του την ύπαρξη. Ο Μάνος Κωστής- ο Σταύρος – ο νέος και μικρός γιός. Φοβισμένος, φανατισμένος και δυνατός, απομακρύνεται από την οικογένειά του και μας παρουσιάζει πως η πολιτική και η κοινωνία έκανε τότε πλύση εγκεφάλου στα παιδιά και τα μετέτρεπε σε μηχανές θανάτου. Ο Σάββας Πογιατζής - ο Στέλιος – ο μεγάλος αδελφός. Ο αντάρτης, ο κουμουνιστής, ο αγωνιστής. Πάντα πιο ήρεμος, πιστός στις αντιλήψεις του, είναι έτοιμος να ακούσει και να ακουστεί, να συγχωρέσει και να παλέψει. Ο Κωστής Σαββιδάκης είναι το τέρας του πολέμου, ο κυνικός και σαδιστής. Αυτός που δυστυχώς εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους πολλούς που παρακολουθούσαν σαν αρπακτικά τον κόσμο όλο, έτοιμοι να τον κατασπαράξουν.
 
   Άρτιο και ολοκληρωμένο ένα έργο, με μια ιστορία από τα παλιά, για να μας θυμίσει τη διχόνοια και το μίσος της τότε εποχής. Να μας θυμίσει πόσο επίκαιρη γίνεται και πάλι η ιστορία και να μας θορυβήσει ώστε να μην επαναπαυθούμε. Να μας ξυπνήσει, να μην εθελοτυφλούμε, να μην γίνουμε και εμείς σκληροί και αδίστακτοι.

   Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος με τη σκηνοθεσία του απέδωσε με μοναδικό τρόπο το ύφος της εποχής και τόνισε την καθημερινή πάλη των συναισθημάτων των ηρώων μας. Ο Τάσος Σωτηράκης με τη μουσική και ο Μανώλης Μπράτσης με τα φώτα ενίσχυσαν και αυτοί την κορύφωση του έργου και των ερμηνευτών.

   Ένα έργο γροθιά στο συμβιβασμό της ζωής μας, ένα έργο-ύμνος, απέναντι σε μία μαύρη σελίδα της ιστορίας, που όλοι μας οφείλουμε να μάθουμε και να προβληματιστούμε. Μην ξεχαστείτε και το χάσετε.

Καλή σας θέαση!

Χάρις Μολυβιάτη
 
varkiza03
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης, Άννυ Ζερβού
Μουσική: Τάσος Σωτηράκης
Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης
Φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη
Επιμέλεια κοστουμιών – σκηνικών: Ευθύμης Τζώρας

Παίζουν: Θεοδώρα Σιάρκου,Τσαμπίκα Φεσάκη, Ειρήνη Πολυδώρου, Μάνος Κωστής, Σάββας Πογιατζής, Κωστής Σαββιδάκης

Εισιτήρια
Γενική Είσοδος: 14€
Μειωμένο: 10€
Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 9.15΄μμ στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Αλκμήνης 8, Γκάζι)
τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3428650 & 6978603947
e-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 

Θεατρικές Παραστάσεις