Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Το ξύπνημα της Άνοιξης

 
   Φεύγοντας από το θέατρο συνειδητοποιώ ότι οι ηθοποιοί είναι ήρωες. Και μάλλον είναι όλοι τους. Και όχι μόνο στα όνειρα, όπως έχουμε διαβάσει. Είναι ήρωες και εκεί, στη σκηνή, ματώνοντας για το ρόλο τους, προσπαθώντας να αποδώσουν σύμφωνα με τις οδηγίες του σκηνοθέτη, όσο εξωφρενικές κι αν είναι αυτές. Ο Δημήτρης Καρατζάς ανεβάζει το «Ξύπνημα της Άνοιξης», ένα έργο που γράφτηκε πριν από εκατόν είκοσι χρόνια και το οποίο πραγματεύεται τις δίνες του έρωτα μέσα από το άγουρο μυαλό και το εξίσου άγουρο κορμί ενός νέου. Η απορία για το τι συμβαίνει με το σώμα… Η εφηβεία που δεν διδασκόταν τότε. Οι γονείς που δεν μιλούσαν στα παιδιά τους, αφού και οι δικοί τους γονείς δεν τους έλεγαν τίποτα. Όλες οι ανηφοριές που πρέπει να ανέβεις μόνος σου. Όλες οι αισθήσεις που αποκαλύπτονται κατά ριπάς…
 
xypnima2041
   Επτά νέα παιδιά και η πολύ έμπειρη Μαρία Σκουλά παρουσιάζουν επί σκηνής ένα έργο που θα «ενοχλήσει» όσο δεν παίρνει όλους εκείνους που θεωρούν τα παραπάνω «κάπως». Έπεσα πάνω σε μία κριτική στο διαδίκτυο που αναφέρθηκε στο ότι έχουν μειωθεί οι χαρακτήρες επί σκηνής. Είναι δικαίωμα του δημιουργού να το κάνει. Μπορεί να είναι δεκαεφτά οι ρόλοι και να αποφασίσει να γίνει όλο το έργο μονόλογος. Λίγο μας απασχολεί, αν μας ευχαριστεί το αποτέλεσμα. Σε αυτή την περίπτωση ο Καρατζάς μας δείχνει με τρόπο που φτάνει ως το βαθύ σκάλισμα του εγκεφάλου. Μας δείχνει ότι δεν είναι όλα ροζ γατάκια και γούτσου-γούτσου φατσούλες. Και σίγουρα δεν ήταν στα τέλη του δέκατου ενάτου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο φέρει τον υπότιτλο «Μία τραγωδία παιδιών».

   Η παιδική/νεανική αθωότητα είναι δεδομένη. Είναι όμως κοντά στα πλαίσια του διακαούς πόθου για κάτι. Κι όταν αυτός ο πόθος δεν εκπληρώνεται, όταν δεν πληρείται, τότε η αυτοκτονία μοιάζει λογική λύση. Τότε η λυσσαλέα επαφή μοιάζει κοινωνική προσταγή. Προσέξτε, το ξανατονίζω. Βρισκόμαστε στα 1870-80, σε χρονικό σημείο που ο άνθρωπος θέλει να φέρεται σαν ζώο, όταν του το επιτρέπουν οι συνθήκες. Κάτι που γίνεται και σήμερα. Σήμερα όμως έχουμε όλη την υπέρ-πληροφόρηση του κόσμου. Τότε ο κόσμος μάθαινε σε εκατό χρόνια όλα όσα διαβάζουμε σε ένα Σαββατοκύριακο. Και αν…
 
xypnima2045
   Οι νεαροί ήρωες-ηθοποιοί έλαμψαν με την εργατικότητά τους, με την τόλμη τους, με την προσήλωσή τους στις οδηγίες του σκηνοθέτη. Η Σκουλά ήταν "απλώς" άψογη στο ρόλο της μητέρας. Ομολογώ που δεν θα μπορούσα με τίποτα να στέκω γυμνός μπροστά από τόσο κόσμο, ιδίως χωρίς να έχω ατάκες και χωρίς να επηρεάζω τη ροή του έργου, όπως δεν θα τολμούσα να υποδυθώ ερωτική πράξη ή να παίξω με τον εαυτό μου στη σκηνή. Τα αγόρια και τα κορίτσια που είδα στην παράσταση, ξετίναξαν από πάνω τους οποιαδήποτε υπόνοια ντροπής ή σκεπτικισμού και υποδύθηκαν τη ζωή σε μία διάσταση που δεν την έχουμε γνωρίσει εμείς. Έχω ακούσει και διαβάσει ιστορίες για παρόμοιες περιπτώσεις, δεν τις έχω βιώσει ποτέ, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Είναι σίγουρα μία παράμετρος που φρόντισε να τονίσει ο Καρατζάς. Το κηπάριο στο κέντρο της σκηνής είναι πανέμορφο και προϊδεάζει για κάτι αγνό και άσπιλο. Ίσως όμως να είναι και μια ματιά πίσω από τον ώμο, ότι τίποτα δεν είναι όπως νομίζουμε.

   Δεν θα γράψω ότι κάποιος ξεχώρισε με την ερμηνεία του. Χρεώνω την προσπάθεια συνολικά, όπως πιστεύω ότι και η ίδια η ομάδα θα ήθελε. Τα οκτώ πρόσωπα επί σκηνής πήραν πανδύσκολες εντολές και τις υλοποίησαν μέχρι κεραίας. Ο κόσμος στο θέατρο, το οποίο ήταν γεμάτο, παρά τον απαίσιο καιρό, ίσως και να θορυβήθηκε. Ίσως και να αποστράφηκε. Ίσως και να σκέφτηκε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για τα τσιτσιδώματα των ηθοποιών. Να σας πω την αμαρτία μου; Θεωρώ ότι κάποια ίσως να παρά-ήταν. Θεωρώ ότι ίσως να ήταν υπερβολικό όλο αυτό. Από την άλλη όμως… Ο έρωτας είναι κάτι σαν τον πόλεμο, ναι; Και όταν είσαι έφηβος και βράζεις, τότε πλέον όλα είναι πόλεμος. Απλά σκεφθείτε ένα πρόσωπο που ποθήσατε πολύ και πώς συμπεριφερθήκατε όταν επιτέλους βρεθήκατε μαζί του ερωτικά.
 
xypnima2047
   Είναι μία δύσκολη παράσταση. Είναι άβολη, είναι κλειστοφοβική, είναι περίεργη. Όχι μόνο για το γυμνό επί σκηνής. Έτσι κι αλλιώς, το γυμνό είναι μέσα στα μούτρα μας και κάτω από τη μύτη μας κάθε μέρα. Ακόμα και στις διαφημίσεις για εντελώς άσχετα προϊόντα. Αυτό που θα σας κινήσει την προσοχή είναι η αφέλεια μίας εποχής που δείχνει πως οι δραστικές «λύσεις» που περνούσαν από τα μυαλά των νέων τότε, έχουν ποτίσει κάτι από το σήμερα. Για να δώσω εμφαντικά τον ορισμό του ενθουσιασμού και της απογοήτευσης, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απονενοημένες κινήσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη. Υπήρξαν πράγματα που με ενόχλησαν στην παράσταση. Όχι όμως γιατί «έμπαζε» η παράσταση. Με ενόχλησαν γιατί «έμπαζα» εγώ. Που είδα κάτι, κάτι που να μην προορίζεται για «κοινή θέα». Δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι για τέτοιου είδους παραστάσεις, ξέρω όμως ότι υπάρχει κόσμος που μπορεί να τις πραγματοποιεί.
 
Κώστας Κούλης

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Διασκευή: Γκελυ Καλαμπάκα, Δημητρης Καραντζάς
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Παπαδόπουλος
Σκηνικά: Άρτεμις Φλέσσα
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα
 
xypnima2040
 
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Βαγγέλης Αμπατζής
Ασημίνα Αναστασοπούλου
Κορίνα-Άννα Γκουγκουλή
Γιώργος Δικαίος
Αναστάσης Λαουλάκος
Μάνος Πετράκης
Νάνσυ Σιδέρη
Μαρία Σκουλά
 
Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών.
 
ΧΩΡΟΣ
Κεντρική Σκηνή
7.10.2019 - 14.01.2020
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 90 λεπτά
 
ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ
Δευτέρα 21:15
Τρίτη 21:15
 
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό 15€
Μειωμένο 12€
Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-neou-kosmou/to-ksipnima-tis-aniksis/
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.nkt.gr
www.facebook.com/theatroneoukosmou
 
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρία Τσολάκη
 

Θεατρικές Παραστάσεις