Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Κάτι 'λύπη'

 
   Ένας ευφυής άνθρωπος ίσως να φοβάται περισσότερο, ίσως να απελπίζεται πιο εύκολα, ίσως να νιώθει τη μοναξιά στο πετσί του με τον πλέον επώδυνο τρόπο. Και ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου θα μας απασχολήσει για την επόμενη ώρα που διαρκεί αυτός ο μονόλογος. Ο ήρωας της ιστορίας μας υποφέρει από μοναξιά. Ζει σε ένα διαμέρισμα-κλουβί, όπως φαίνεται δεν έχει φίλους, όπως φαίνεται δεν ζει κάποιο έρωτα που θα μπορούσε να του απαλύνει τη ζωή… Είναι εμφανώς μπλοκαρισμένος, οι λέξεις που εκφέρει μοιάζουν λες και ασθμαίνουν από μόνες τους και η ματιά του είναι εντελώς θολή και άρρωστη. Είναι ένας άνθρωπος που πάει να κοιτάξει τη ζωή στα μάτια και την ίδια στιγμή τα κλείνει ερμητικά. Το σκοτάδι είναι μια λύση, αλλά μάλλον η σκέψη/αναφορά έχει να κάνει με το δίδυμο του ύπνου…
 
katilipi1945 
   Ο Γιάννης Χαντέλης ερμηνεύει ένα μονόλογο με χαρακτηριστικά συγκινητικό τρόπο. Τον είχα δει στο «Νούρα» και μου είχε κάνει άριστη εντύπωση. Εδώ βρίσκεται αντιμέτωπος με κάτι διαφορετικό, η απόδοσή του όμως είναι εξίσου εντυπωσιακή. Μέσα στο κούμπωμα του ρόλου, μοιράζει απελπισία, μιλάει σαν αυτιστικός ώρες-ώρες και περιμένει κάτι, το οποίο δεν έρχεται ποτέ. Είναι κινητικός, πέφτει στα πατώματα, κλαίει και αντανακλά χαρμολύπη με τη θύμηση μιας πραγματικότητας από άλλες χωροχρονικές διαστάσεις. Ακόμα και ο τρόπος που βάζει κάποια αντικείμενα στο τραπέζι του, το ένα δίπλα στο άλλο, δείχνει πως έχει θέματα με τον εαυτό του και τον περιβάλλοντα χώρο του. Ακόμα και οι απλές λέξεις που μπορεί να ξεστομίζει θυμίζουν ποντικό της ζούγκλας, που αν δεν βρει το σωστό δρόμο για να διαφύγει, σταματά η καρδιά του και πεθαίνει.

   Η Βάσια Αργέντη έγραψε ένα κείμενο και έστησε μία παράσταση με τον ίδιο όμορφο τρόπου που είχε κάνει στο «Νούρα». Στάθηκε στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και δη του σύγχρονου ανθρώπου, που πολλές φορές αισθάνεται μόνος του και ας είναι περιτριγυρισμένος από χιλιάδες. Με αισθητό το πρόβλημα στην εποχή της «κοινωνικής δικτύωσης» και της ασημαντότητας των συναισθημάτων, αφού τα πάντα έχουν αντικατασταθεί από αθρόα και ανούσια δημοσίευση φωτογραφιών, με σκοπό την ίδια την ασημαντότητα, η δημιουργός στέκεται στον άνθρωπο που θέλει απλά να βρεθεί με τους ομοίους του και δεν τα καταφέρνει. Κοντοστέκεται και αφουγκράζεται… Ομιλίες, ανάσες, αντιδράσεις έτσι ή αλλιώς… Η Αργέντη δημιουργεί μία κλειστοφοβική παράσταση, που απορροφά τα πάντα γύρω της, κάτι σαν μαύρη τρύπα. Οι εξαιρετικοί φωτισμοί συμβάλλουν στο να νιώσουμε πιο έντονα το πάθος του ευφυούς ανθρώπου, ο οποίος στην αρχή της ζωής του μπορεί να θεωρούσε ότι η οξύνοιά του είναι πανάκεια…
 
katilipi1946
   Όπως έμαθα από την ίδια τη δημιουργό, το εν λόγω έργο έχει προοπτική τεσσάρων παραστάσεων ακόμα, κατά συνέπεια θα προτείνω να σπεύσετε να το δείτε. Και αφού το δείτε, θα έχετε ακόμα μια ευκαιρία να συλλογιστείτε το πόσο καλό σας κάνουν οι φίλοι και όλοι όσους έχετε επιλέξει να αγαπάτε και να σας αγαπούν. Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε θεριό ούτε θεός, σωστά; Την έχει ανάγκη τη συντροφιά, είναι μέρος του ψυχισμού του, είναι κομμάτι του DNA του. Δεν γίνεται να τα βάλεις με τη φύση και να κερδίσεις. Και σίγουρα δεν μπορεί να γίνει αυτό από μια κάμαρα χωρίς κίνηση, χωρίς θαλπωρή, χωρίς ζωή… Εξαιρετική δουλειά, αξίζουν πολλά μπράβο στους συντελεστές.

Κώστας Κούλης
 
Ερμηνεία: Γιάννης Χαντέλης
Κείμενο/Σκηνοθεσία/Σκηνική επιμέλεια: Βάσια Αργέντη
Μουσική: Ανδρέας Καρανίκας
Σκηνικά: Art In Art
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Παραγωγή: Art In Art
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού (A-priori)
 
katilipi1944
 
Διάρκεια: 60’ (χωρίς διάλειμμα)
Γενική Είσοδος:10€
ΜΟΝΟ ΓΙΑ 6 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 19:00
Θέατρο Αλκμήνη | Αλκμήνης 8 | Γκάζι |210 3428650 | www.theatro.gr

Θεατρικές Παραστάσεις