Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Ιεροί άνθρωποι

 
   Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνεις έξω από το θέατρο και το μυαλό σου να αναλύει αυτό που παρακολούθησες. Να σε έχει βάλει σε διαδικασία, όποια κι αν είναι αυτή. Είτε θετικών είτε αρνητικών σκέψεων. Αρκεί βέβαια να έχει να κάνει με το διακύβευμα του έργου και όχι με την απόδοσή του από τους καλλιτέχνες. Ναι, το διακύβευμα…
 
ieroi2036
   Εν έτει 2020, οι λέξεις κανονικότητα και διαφορετικότητα έχουν ακόμα ανάγκη το μανδύα των εισαγωγικών. Θέματα που θα έπρεπε να είναι λυμένα προ πολλού, ταλανίζουν ακόμα την κοινωνία μας. Το αρσενικό πρότυπο, η θηλυκή αδύναμη φιγούρα δίπλα του, τα πρέπει που θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην ευτυχία ή το αντίθετο, υφίστανται ακόμα και σήμερα σαν τα τείχη της Ιεριχούς, μόνο που δεν έχουμε βρει ακόμα τις κατάλληλες σάλπιγγες. Οι επιλογές του καθενός είναι ακόμα θέμα προς δημόσια συζήτηση και - το ακόμα πιο σίγουρο - διαπόμπευση. Μην τα ρίχνουμε βέβαια όλα στη συντηρητική κοινωνία, καθώς τα social media έχουν βάλει κι αυτά το χεράκι τους για να μετατραπεί η κοινωνία σε μια τεράστια ηλεκτρονική κλειδαρότρυπα. Είναι και μια μορφή αντίλογου στο αρχικό σκεπτικό μου. Η εξέλιξη δεν είναι πάντα θετική.

   Δεδομένα όμως, οι επιλογές του καθενός, όσον αφορά τον τρόπο ζωής και τη σεξουαλικότητά του, θα έπρεπε να είναι ζήτημα προσωπικό και κατανοητό. Και αν ήταν, η παράσταση Ιεροί Άνθρωποι του Ηλία Μαρούτση, σε σκηνοθεσία Esther Andre Gonzalez, θα ήταν ένα έργο που δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. Δυστυχώς όμως, έχει. Μέσα από το πρόσωπο του απόλυτου αρσενικού για πολλούς, ενός μέλους του θρυλικού Rat pack για όσους γνωρίζουν, οι δημιουργοί μας βάζουν σε εναλλακτικά μονοπάτια σκέψης. Ζωντανεύοντας τους χαρακτήρες ενός συγγραφέα, ο οποίος θέλει να υμνήσει την «κανονικότητα» μέσω της υπεροχής του απόλυτου αρσενικού. Εκείνοι όμως αποκτούν προσωπικότητα και άλλη άποψη για τα «θέλω» τους. Οι απέλπιδες προσπάθειές του δεν οδηγούν πουθενά, αφού η φύση είναι αυτή που στο φινάλε καθορίζει τα πάντα. Βέβαια, το ζήτημα είναι και πώς το διαχειριζόμαστε όλο τούτο.
 
ieroi2037
   Η παράσταση ξύνει όλες τις πληγές που πρέπει, με το δυνατότερο τρόπο που μπορεί. Και για μένα, αν θέλετε την άποψή μου, πέραν της παραστάσεως, εκεί είναι ακριβώς και το πρόβλημα. Άνθρωποι που έχουν το σαφέστατο δικαίωμα να διαχειρίζονται τη ζωή τους όπως εκείνοι επιθυμούν, πάντα στα όρια της νομιμότητας και της ελευθερίας του άλλου, λόγω της απαρχαιωμένης αντίδρασης κάποιων, φτάνουν εκείνοι στο άλλο άκρο, στην υπερβολή, στην ισοπέδωση, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να επιζητήσουν τη δικαίωση, την επιβεβαίωση, την «τελική επικράτηση». Η γνωστή θεωρία των άκρων έρχεται να επιβεβαιωθεί κι εδώ, αφού πολλές φορές τα αποτελέσματα που φέρνει είναι διαφορετικά. Και όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, τουλάχιστον στον πολιτισμένο κόσμο, αυτά θα έπρεπε να είναι μόνο φιλοσοφικά ζητήματα και όχι καθημερινότητας και διαβίωσης.

   Το διακύβευμα που σας έλεγα… τόσα πολλά μου έβγαλε η παράσταση και δεν σας έχω γράψει ακόμα τίποτα για αυτήν καθ’ αυτήν. Αλλά δεν έχω να πω και πολλά. Μιούζικαλ, Drag Show, Variete, όλα σε ένα και ένα σε όλα, Τρεις εκπληκτικοί ηθοποιοί που μας καθήλωσαν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, οι αλλαγές από το «σκληρό αγόρι» στο «…όχι και τόσο σκληρό τελικά» ήταν απανωτές και πετυχημένες. Οι Αντώνης Ιορδάνου, Μίλτος Σαμαράς, Κώστας Χατζηδημητρίου χάρμα ιδέσθαι! Η σκηνοθεσία αποστομωτική, η μουσική και ο φωτισμός καθηλωτικοί, οι ερμηνείες επιπέδου! Θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία που όλο αυτό θα ήταν μια σκιά του παρελθόντος. Δυστυχώς όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Και φέρουν ευθύνη και οι δύο «πλευρές», αν είμαστε αναγκασμένοι να τις διαχωρίζουμε. Διότι η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πλευρές, υπάρχει το ανθρώπινο είδος και οι επιλογές του, οι τρόποι που διαλέγει να ζει, πάντα σε αρμονία με το σύνολο. Άντε όμως να πείσεις κάποιους γι’ αυτό. Ακόμα και αυτοί που διαφέρουν, οι «Ιεροί άνθρωποι» ή «Λυκάνθρωποι» ή… βάλτε διάφορες ταμπέλες που είχαν στο παρελθόν, πλέον παίζουν το παιχνίδι. Και η κόντρα συνεχίζεται, η κανονικότητα παντρεύεται τα εισαγωγικά της.

   Δείτε το, ο όμορφος χώρος του Θεάτρου Αργώ είναι ο πλέον κατάλληλος.

Νάσος Κονίτσας
 
ieroi2038
 
Συγγραφέας: Ηλίας Μαρούτσης
Σκηνοθέτης: Esther Andre Gonzalez
Προσαρμογή έργου: E.A. Gonzalez, Η. Μαρούτσης
Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος: Χρήστος Κωνσταντέλλος
Χορογράφος: Κική Μπάκα
Ηχητικό τοπίο: Γιώργος Δούσος
Σχεδιασμός φώτων: Μαρία Αθανασοπούλου
Ηθοποιοί: Αντώνης Ιορδάνου, Μίλτος Σαμαράς, Κώστας Χατζηδημητρίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηναϊς Πόθου
Video art: Παυλίνα Ιωαννίδου
Video fiction: Ζοζεφίνα Μαρκαριάν
Φωτογραφίες: Christos Tzimas
Μακιγιάζ: Κυριακή Μελίδου
Hair Styling: Ιουλία Συγριμή
Γραφιστική επιμέλεια: Θεοδοσία Μαρούτση
Voice Over: Νέστορας Κοψιδάς
Σχεδιασμός λύκου: Μαρία Καλογιάννη
Προσαρμογή κοστουμιών: Ελένη Χατζηδημητρίου
 
Θέατρο Αργώ
Ελευσινίων 15, Αθήνα
 

Θεατρικές Παραστάσεις