Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Φωτιά στις πιρόγες

 
   Στο θέατρο "Έαρ Βικτώρια" ετοιμαστείτε να παρακολουθήσετε όχι ένα αλλά δύο όμορφα έργα στην τιμή του ενός, με θέμα τον έρωτα και τη αυτοθυσία.
 
fotia257
   Όλα ξεκινουν χρόνια πριν, από την τρίπρακτη όπερα του συνθέτη Ζωρζ Μπιζέ "Αλιείς μαργαριταριών". Δύο φίλοι ψαράδες από την αρχαία Κεϋλάνη, ο Ναδίρ και ο Ζούργκα, ερωτεύονται παράφορα την ίδια γυναίκα, τη Λεϊλά. Αποφασίζουν όμως να πάρουν όρκο και να μείνουν μακριά της στο όνομα της φιλίας τους. Μετά απο χρόνια, επιστρέφοντας στην γενέτειρά τους, ο Ναδίρ αναγνωρίζει την αγαπημένη του Λεϊλά, μέσα απο το μακρύ πέπλο της βραχμάνας, από τη φωνή της. Ερωτεύονται και τους πηγαίνουν στην κρεμάλα για τιμωρία. Ο Ζούργκα, βλέποντας τα μαργαριτάρια στο λαιμό της Λεϊλά, συνειδητοποιεί ποιοι είναι και βάζει φωτιά στις καλύβες της φυλής, τους βοηθά να δραπευτεύσουν και παίρνει τη θέση τους στο θάνατο. Η ιστορία τους τελειώνει με το Ζούργκα να ονειρεύεται πως είναι και εκείνος μέσα στην βάρκα που απομακρύνεται... Όλα αυτά τα παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια της παράστασης σε ασπρόμαυρες σκηνές στον τοίχο, πίσω απο τους πραγματικούς ήρωες της βραδιάς.
 
   Οι ήρωες αυτoί είναι πιο κοντά στα σημερινά δεδομένα της εποχής μας. Και η δική τους ιστορία εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, μα έχει το ίδιο τρυφερό άγγιγμα στην καρδιά μας.
 
   Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τους μεγαλύτερους φόβους τους. Διεκδικούν τον έρωτα, σαν άμαθα σχολιαρόπαιδα που αγαπούν άγαρμπα για πρώτη φορά. Ο μεν φοβάται τη δέσμευση, ο δε τρέμει την απόρριψη και φυσικά υπάρχει και ο τρίτος που φοβάται να μην χαλάσει μία φιλία.
 
fotia255   Ο Περικλής (Χρήστος Πίτσας), ο διάσημος σκηνογράφος, βοηθάει τον Άρη (Γιάννης Φίλιας) στην πρεμιέρα του στο έργο "Αλιείς μαργαριτάριών", το στηρίζει σαν φίλος, αλλά βαθιά μέσα του θα ήθελε να είναι κάτι πάραπανω. Ο Άρης, ένας μπερδεμένος νεαρός τενόρος, "κολλημένος" στις 23:32, ώρα που έχτισε λεπτό προς λεπτό τον τοιχο γύρω του, τοίχο απροσπέλαστο στον έρωτα. Και τέλος, ο Αντρέας (Βαγγέλης Κρανιώτης), μετρά μέχρι το είκοσι κάθε φορά που τον πνίγουν άσχημα συναισθήματα, όπως έκανε η μητέρα του, πηδώντας πάντα το γρουσόυζικο νούμερο 13. Πληρώνεται στον έρωτα, μα αγαπά χωρίς ανταλλάγμα.
 
   Και κόντεψα να ξεχάσω και εκείνη τη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα (Εβελίνα Αραπίδη), σαν να ήταν παρούσα, αλλά και να μην ήταν, σαν τη σκέψη της λογικής, σαν τα λόγια της καρδιάς που παιρνουν μορφή, σε ρόλους καθημερινούς, που βοηθά στην εξέλιξη της ιστορίας, με τελική αποστολή της, τον ήρωα στο θάνατο.

   Ποιός θα το πιστεύε πως μία σκάλα και δύο καρέκλες θα μπορούσαν να μεταμορφώνονται πάνω στη σκηνή σε τόσα διαφορετικά πράγματα, όπως ένα παγκάκι, μία μπασκέτα ή ένα ολόκληρο πλοίο για την Κάλυμνο... Οι περισσότεροι σίγουρα, άλλωστε είναι ένα έργο του Γιάννη Φίλια, που απέσπασε έπαινο στο 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεάτρου Έργου του 21ου Αιώνα, ο οποίος μας άφησε το καλύτερο για το τέλος, τραγουδώντας την άρια "Je crois entendre encore", από το έργο του Μπιζέ και την παιδική φωνή στο μεγάφωνο (Μίνωας Κρανιώτης) να αναρωτιέται "Και στο τέλος... πεθαίνει;" και μια άλλη φωνή να του απαντά "Όχι ονειρευεται"...
 
Έφη Αργυρού
 
fotia256
«Φωτιά στις πιρόγες»
του Γιάννη Φίλια
παραστάσεις: 09/10/17 – 14/11/17
κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20.00
στη Β’ σκηνή του Θεάτρου «Έαρ Βικτώρια»
 
 
Το έργο παρουσιάζεται στο πλαίσιο του 4ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ υπό την Καλλιτεχνική Διεύθυνση της Λείας Βιτάλη.
 

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις