Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση εκπληκτικής παράστασης: Στην εθνική με τα μεγάλα

 
   Δεν άντεχα άλλο! Δέκα μέρες αποχή από τις παραστάσεις ήταν πάρα πολλές (ποιος να μου το έλεγε αυτό τέσσερις μήνες πριν, κ. διευθυντά μου). Ευτυχώς η λαίλαπα των εκλογών έλαβε τέλος. Γιατί λαίλαπα; Διότι όλοι ασχολούνταν με αυτές, με τους αντιπάλους, με τους «κακούς παλιούς» και τους «κακούς νέους», χαρακτηρισμοί ένθεν και ένθεν, μια πολεμική κατάσταση η οποία «ζωγραφίζει» το επίπεδό μας δυστυχώς με τα χρώματα που της αρμόζουν. Οι δρόμοι γέμισαν από φυλλάδια και αφίσες που «απαγορεύονται, αλλά φευ», συν το ότι για το λόγο αυτό οι παραστάσεις είχαν «παγώσει». Και για να προλάβω όσους από σας με ξέρετε από το facebook, πριν σπεύσετε να μου αποδώσετε κι εμένα μερίδιο σε αυτό το χάλι, έχω ένα νέο για σας. Η ζωή είναι έξω από το Facebook! Αυτά που κάνουμε εκεί μέσα είναι απειροελάχιστα στίγματα στο τεράστιο ψηφιδωτό της ζωής, μικρές στιγμές χαζομάρας ή σοφίας, που παρεμβάλλονται στη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά και όχι η ζωή μας αυτή καθαυτή. Εκεί παίζουμε ρόλους, αποκτούμε «κύρος και γνώση», η άποψή μας λαμβάνει «βαρύτητα» με μια αβάσταχτη ελαφρότητα. Γι’ αυτό και το τι γίνεται εκεί δεν έχει καμία απολύτως σημασία Αλλιώς όλοι θα περπατούσαμε λέγοντας αποφθέγματα, όντας trendy γκόμενοι ή τούμπανα κορμάρες με καυτά σορτσάκια, που θα μαγειρεύαμε όλη μέρα, νομίζοντας ότι θα φτιάξουμε ταυτόχρονα τον κόσμο με ένα like, αλλά βασικά δεν θα μας έδινε σημασία κανείς. Αυτό είναι και τίποτα άλλο. Τώρα θα μου πείτε, γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί μας βρίσκονται συνέχεια εκεί; Τροφή για σκέψη…
 
ethniki1910
   Το πανηγύρι όμως έλαβε τέλος, η χοντρή τραγούδησε κι έτσι εγώ πήρα την τράτα μου και κατευθύνθηκα προς τον τόπο της πρώτης διαθέσιμης αποστολής. Θέατρο 104, Στην Εθνική με τα Μεγάλα η παράσταση, του Μιχάλη Βιρβιδάκη, σε σκηνοθεσία Σταύρου Ραγιά. Ούτε διάβασα κάτι πριν, ούτε έψαξα, σταθερός στη στρατηγική μου. In Noizy we trust! Και πάλι δικαιώθηκα, καθώς μιλάμε για έναν πολύ όμορφο χώρο, χαμογελαστούς ανθρώπους και άρα όλες τις κατάλληλες συνθήκες για να παρακολουθήσεις παράσταση.

   Μπαίνοντας μέσα στην αίθουσα, ήδη μας περίμεναν οι Περικλής Ασημακόπουλος και Βασίλης Λιάκος (διαβάστε την συνέντευξή του εδώ) σε ένα σκηνικό που έμοιαζε με στάβλο. Ή καλύτερα ένα δωμάτιο – αποθήκη ενός επαρχιακού μέρους. Ο χρόνος δεν μπορούσε ακριβώς να προσδιοριστεί, καθώς δεν υπήρχαν σημάδια «πολιτισμού» (κινητά κτλ), άρα θα μπορούσε να διαδραματίζεται από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 έως και τις αρχές του 90. Δύο αδέρφια έχουν μείνει μόνα, καθώς η μητέρα τους έφυγε για δουλειά στη Γερμανία, ενώ ο πατέρας έχει πεθάνει. Ο μεγάλος αδερφός, ο Λάκης, είχε κάνει το βήμα μπρος αλλά κάτι αδιευκρίνιστο τον έκανε να επιστρέψει («Εγώ τί ήθελα και γύρισα, μπορείς να μου πεις;» θα μονολογήσει αρκετές φορές στο έργο) ενώ ο μικρός, ο Λώλης (φανταστική ερμηνεία του «χαζούλη» αδερφού) τον περίμενε να γυρίσει, αφού δεν είχε και τίποτα άλλο να κάνει. Και οι δυο ζουν στο ψέμα τους έχοντας πλάσει μια εικόνα για τη μητέρα τους, που αμφιβάλλω αν ήταν και η πραγματική, δημιουργώντας τη δικιά τους αλήθεια, προσπαθώντας να πνίξουν τον πόνο και την πίκρα τους ανάμεσα σε φύλλα πικροδάφνης. Κάπου εμπλέκεται και η χωριατοπούλα φίλη του Λώλη (Νεφέλη Παπαδερού) και τα πράγματα εξελίσσονται γοργά. Οι αναμνήσεις μιας παλιάς φωτογραφίας παντρεύονται με τα φορτηγά της Εθνικής και στο τέλος όλα θα κατασταλάξουν κάπου. Πού;
 
ethniki1912
   Δεν σκόπευα να σας πως κάτι παραπάνω. Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία άλλωστε. Οι ερμηνείες είναι τόσο δυνατές και ειλικρινείς, η σκηνοθεσία με το φωτισμό και τη μουσική κάνουν το σύνολο ακόμη καλύτερο, που απλά πρέπει να πάτε να το δείτε. Εγώ έφυγα γεμάτος μετά το τέλος της παράστασης. Το έργο δεν είναι αυτό που λέμε «χαζοχαρούμενο», ούτε όμως και «ψυχοπλακωτικό». Σε βάζει σε σκέψεις σχετικά με τα ζητήματα που αντιμετωπίζει μια οικογένεια, το πόσα πράγματα λέγονται και το πόσα δεν λέγονται, το πόσο μπορεί να σε τυφλώσει η αδυναμία σε έναν άνθρωπο ή η a priori απέχθεια για ένα άλλο, κυρίως αν αυτά είναι οι γονείς σου.

   Ακόμα δεν ψηθήκατε;

Νάσος Κονίτσας
 
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Σταύρος Ράγιας
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Γεωργιάδης
Μουσική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παντζόγλου
Φωτισμοί: Απόστολος Τσατσάκος
Τραγούδι παράστασης: Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης
Επιμέλεια Κίνησης: Μαρία Βάθη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Μπόρας
 
Παίζουν: Περικλής Ασημακόπουλος
Βασίλης Λιάκος
Νεφέλη Παπαδερού
 
ethniki1914
 
Παραγωγή: ΚΑΤΟΠΤΡΟΝ
 
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα και Τρίτη 3-4 & 10-11 Ιουνίου,
Ώρα έναρξης: 21:15
Διάρκεια: 80 λεπτά
Τιμές Εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12 €
Μειωμένο: 8 €
Προπώληση εισιτηρίων:
· Viva.gr
· Και στο ταμείο του Θεάτρου 104
 
ethniki1909
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός
www.104.gr | Facebook: theatre104
ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
Μετρό: Το θέατρο βρίσκεται σε απόσταση 300 μέτρων από το σταθμό «Κεραμεικός» [www.ametro.gr]
Λεωφορεία: Γραμμές 026, 027, 813, 836, 856, 865, Α16 Στάση “Σίδερα” (επί της Ιεράς Οδού) [www.oasa.gr]

Χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων
Στην οδό Τριπτολέμου και στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου υπάρχουν κλειστά πάρκινγκ, σε απόσταση 70 μέτρων από το θέατρο (χρέωση 5 €)

Θεατρικές Παραστάσεις