Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Εκτός ύλης ή Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου


   Μια παράσταση που θα πρέπει να δουν οι πολιτικοί αυτού του τόπου, μια παράσταση για να καταλάβουμε ποιοι και πως μας κυβερνούν. Ένα βαθύ κατηγορώ για την κοινωνία που ζούμε,  μια μετωπική με τα χάλια μας.
 
ektos07
   Στο βραβευμένο έργο του Κώστα Λεϊμονή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μετατρέπεται από πολιτικάντης σε πολιτικό, εκφωνώντας πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή. Η παράσταση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής ως συνάδελφοι πολιτικοί ή θα παρακολουθήσουν από τα θεωρεία ως αγανακτισμένοι πολίτες.

   Κάθισα στα έδρανα των πολιτικών και ένοιωσα από πρώτο χέρι όλη την οργή του λόγου του Σκιαδαρέση. Ένα παιδί που ξεκίνησε για την πολιτική με τις καλύτερες προθέσεις. Ένα παιδί που θέλησε να βοηθήσει και να αλλάξει τον κόσμο, βρέθηκε να κάνει ακριβώς το αντίθετο, βρέθηκε να καταπατά όλα όσα πίστευε για το συμφέρον των άλλων πρώτα και μετά το δικό του. Διέλυσε την οικογένεια που είχε, καταρρακώθηκε, αλλά μέσα από τις στάχτες υψώθηκε και με τον μονόλογό του θέλησε να αφυπνίσει συνειδήσεις, να τραντάξει τον κόσμο.

   Πόσο εύκολα θα ήταν όλα αν οι πολιτικοί δεν γινόντουσαν πολιτικάντηδες, πόσο πιο όμορφη θα ήταν η κοινωνία μας αν διοικούσαν άνθρωποι που πάλευαν για αυτήν και όχι για την τσέπη τους. Πόσο καλύτερα θα ήταν να είχαμε βουλευτές που αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους!
 
   Ουτοπικό, δεν αντιλέγω, οι πολιτικοί είναι σεσημασμένοι εγκληματίες, άνθρωποι που καταστρέφουν, αντί να φτιάχνουν, που κλέβουν αντί να δίνουν. Οι υποσχέσεις τους είναι πάντα τρύπιες σαν τις τσέπες τους πριν ξεκινήσουν αυτό το κερδοφόρο επάγγελμα. Διότι για επάγγελμα πρόκειται, πολύ κερδοφόρο αν επιλέξεις να προστατεύεις τα συμφέροντα κάποιων λίγων. Άσε που μετά από κάποιες θητείες στη Βουλή, παίρνεις και σύνταξη παχυλή γιατί κουράστηκες περισσότερο από τον μεροκαματιάρη συνάνθρωπο που για να πάρει σύνταξη πρέπει να φτάσει ηλικιακά στο χείλος του θανάτου.

   Ποιος φταίει για όλα αυτά όμως; Ποιος δίνει τα κλειδιά του θησαυρού σε αυτά τα κοράκια που κερδίζουν από το θάνατο όλων μας; Εμείς, που μασάμε σαν σανό τα ωραία τους λόγια, εμείς που πιστεύουμε ακόμα ότι θα μας σώσουν.  Εμείς που τους ψηφίζουμε!

   Αν δεν βάλουμε χεράκι, παιδιά, κανείς δεν θα το κάνει για μας. Αν εμείς δεν κουνηθούμε, δεν εναντιωθούμε, δεν επαναστατήσουμε, κανείς δεν πρόκειται να «συμμορφωθεί».

   Ο «καλύτερος κόσμος» ξεκινά από το ίδιο μας το σπίτι, από τη δική μας μικρή κοινωνία. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα αρκεί να το θέλουμε. Μπορούμε να «απολύσουμε» όλο αυτό το σκυλολόι που μας φέρνει σε απόγνωση. Μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας και να φτιάξουμε το μέλλον μας. Μπορούμε! Αρκεί να το θέλουμε και να προσπαθήσουμε.

   Ένας απίστευτος μονόλογος, ένας Σκιαδαρέσης που προκαλεί δέος, μια παράσταση must για όλους μας!

Μαίρη Ζαρακοβίτη

Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Κώστας Λεϊμονής
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά-Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα
Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Περού
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Video/Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Μασμανίδη
Σκίτσο: Ιουλία Μακρή (www.behance.net/iouliaMak)
Γραφιστική Επιμέλεια: Γιάννης Στιβανάκης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μουταφτσής
Προώθηση παράστασης: Άντζυ Νομικού
 
Με τον ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗ
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Τάσος Κονταράτος
 
ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ  Ή Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΘ’ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ» ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ.
 
ΙNFO
Από 22 Οκτωβρίου 2016
Σάββατο 18:30 & Κυριακή 21:30 (Διάρκεια: 60’ χωρίς διάλλειμα)
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
Αλκμήνης 8, Πετράλωνα (μετρό Κεραμεικός)
Τιμή εισιτηρίου: 12€ (10€ μειωμένο)
Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου (τηλ. κρατήσεων: 2103428650) και στο www.viva.gr

ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ - ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ PROLEPSIS ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΤΙΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΥΠΑΘΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Πληροφορίες: www.diatrofi.prolepsis.gr)
 
Σημείωμα σκηνοθέτη
Έφτασε η στιγμή! Το θεατρικό έργο ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ παίρνει σάρκα και οστά έπειτα από δύο χρόνια συζητήσεων και οργάνωσης και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό! Όλα ξεκίνησαν όταν διάβασα τυχαία ένα απόσπασμα του έργου στο ίντερνετ. Ενθουσιάστηκα! Ένας πολιτικός με κρίση συνείδησης; Ένας πολιτικός που θυσιάζει το χρήμα και την εξουσία στο βωμό της αλήθειας; Ένας πολιτικός που ξεπερνά τους φόβους του και ζητά ειλικρινά και ταπεινά συγγνώμη από τον λαό, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό; Τι ήταν αυτό; Δεν είχα διαβάσει απλώς ένα πολιτικό κείμενο. Οι προεκτάσεις του δεν ήταν μόνο έντονα κοινωνικές, αλλά και βαθιά προσωπικές. Σα να μου μίλησε σε ένα άλλο επίπεδο, πιο φιλοσοφικό. Με οδήγησε στην αυτοκριτική μου γιατί, όπως έχει πει κι ο Ισοκράτης, ο οποίος από ιστορικά στοιχεία μου θυμίζει πολύ τον συγγραφέα του έργου και φίλο Κώστα Λεϊμονή, «Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό αυτών που την κυβερνούν.» Έτσι, ένιωσα ότι ένας τέτοιος λόγος οφείλει να ακουστεί. Κι επειδή το να ακουστεί από κάποιον πολιτικό μάλλον ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αποφασίσαμε να… «έρθει το βουνό στον Μωάμεθ». Έτσι το θέατρο Αλκμήνη μετατρέπεται πιστά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και ανοίγει τις πόρτες του στους θεατές οι οποίοι μοιράζονται σε πολιτικούς και πολίτες. Οι δυο αυτές παρατάξεις όσο κι αν διαφέρουν έχουν κάτι κοινό. Την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Το μόνο που απομένει είναι να την αναλάβουν και ίσως τότε μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα πιο φωτεινό μέλλον. Ίσως τότε αρχίσουμε να μιλάμε με υπερηφάνεια για την σύγχρονη Ελλάδα κι όχι να μηρυκάζουμε τα απομεινάρια του αρχαίου μας πλούτου. Χρειαζόμαστε ένα restart. Αρχικά, ατομικό κι έπειτα συλλογικό.
 
Σημείωμα συγγραφέα
Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου... Το έργο αυτό αποτελεί προϊόν ενός πνιγμού, μιας ανάγκης για την αλήθεια. Και πριν σας πω δυο λόγια για αυτό, οφείλω να αναφερθώ στη σπίθα της δημιουργίας του. Ήταν Μάρτιος του 2015, όταν η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαΐδη εντόπισε ένα διήγημά μου στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Το μικρό αυτό διήγημα, θα ’ταν δε θα ΄ταν δυο σελίδες, είχε να κάνει με έναν πολιτικό, ο οποίος είχε αποφασίσει να παραιτηθεί από το αξίωμα του εκφωνώντας τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή και αναφέροντας με ειλικρίνεια τα κακώς κείμενα της σύγχρονης πολιτικής ζωής του τόπου. Η ιδέα να ανέβει ένας τέτοιος μονόλογος στο θέατρο συνάρπασε την Κωνσταντίνα, μου το πρότεινε κι έτσι ανέλαβα τη συγγραφή του κειμένου. Το έργο, αγαπητοί φίλοι, κινείται... εκτός ύλης. Δεν έχει σχεδόν καμία επαφή με τον ρεαλισμό, διότι μιλά για την αλήθεια όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται. Μια αλήθεια που πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται να ακουστεί από χείλη πολιτικού. Έναυσμα της συγγραφής η αγανάκτηση και η αδήριτη ανάγκη να βρεθεί ένας ή μία πολιτικός επιτέλους, οι οποίοι κάποια στιγμή θα ξεχάσουν τα κομψά ρούχα που τους τυλίγουν και θα θυμηθούν τον άνθρωπο που κρύβεται μέσα σε αυτά. Μιλάμε καθημερινά για ανθρώπους και έχουμε ξεχάσει την ανθρωπιά στη γωνία. Στόχος μου δεν ήταν ένας καταγγελτικός λόγος αλλά η διαπίστωση των λαθών και των ψεμάτων από τον ίδιο τον θύτη. Αυτή η διαβρωτική και παράλληλα λυτρωτική αναγνώριση δίνει το σινιάλο για μια απαραίτητη αλλαγή νοοτροπίας.
Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ανήκω μόνο σε μια Ελλάδα, όπως θα έπρεπε να είναι. Οι γενιές του ’80 και του ’90 έχουν υποθηκευτεί. Όμως μια υποθήκη δεν συνεπάγεται απαραιτήτως και ξεπούλημα, όσο υπάρχουν ακόμη φωνές που κρατούν την αισιόδοξη φλόγα του «μήπως και...» αναμμένη. Αυτές οι φωνές μπορούν να βρουν τον εκφραστή τους μέσα από τα παιδιά. Τα παιδιά της Ελλάδας, τα οποία αυτή τη στιγμή βλέπουν τη χώρα σαν καιόμενο φοίνικα, που περιμένει με ανεξάντλητη καρτερία κάποια στιγμή να αναγεννηθεί. Χαίρομαι πολύ που θα δοθεί στο κοινό η ευκαιρία να δει τους κυβερνώντες, όπως θα έπρεπε να είναι ή, έστω, όπως την τελευταία στιγμή θα μπορούσαν να γίνουν. Οφείλεται μία «συγγνώμη» εδώ και χρόνια σε έναν λαό που δοκιμάζεται, σε έναν λαό που υπέκυψε στο δόλωμα των εύκολων λύσεων και διάβαζε μόνο την... ετοιμοπαράδοτη διδακτέα ύλη. Σ’ αυτό το έργο, λοιπόν, έρχεται αυτή η συγγνώμη έστω και αργοπορημένα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη για την ευφάνταστη σκηνοθεσία της, όπως και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση για τη συγκλονιστική του ερμηνεία. Επίσης, ευχαριστώ θερμά το θέατρο «Αλκμήνη» που δίνει το βήμα σε νέες φωνές με όρεξη για δημιουργία και όλους τους συντελεστές της παράστασης για το άρτιο αποτέλεσμα. Τέλος, ευχαριστώ πολύ τη Μάγγη Μίνογλου για την εμπιστοσύνη της να επιμεληθεί εκδοτικά η «Κριτική» την έντυπη μορφή του κειμένου.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου την οικογένειά μου που με στηρίζει ορατά και αόρατα.
 

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις