Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Camille Claudel Mudness

 
Η θεατρική αυτή απόδοση των τελευταίων ετών της γλύπτριας Camille Claudel θέλει τη Μάνια Παπαδημητρίου σε ένα ρόλο, που αποτυπώνει πλήρως τις “εκτελεστικές” δυνατότητες της ηθοποιού. Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα σε δύο πρωτοπόρες γυναίκες γεννά ένα περιβάλλον ανάπτυξης ζητημάτων υπαρξιακής αλλά και κοινωνικής φύσεως.
 
camil66
Δύο πραγματικά πρόσωπα που δεν συνυπήρξαν ποτέ αλλά έζησαν βίους παράλληλους, τέμνονται μπροστά στα μάτια του θεατή ξετυλίγοντας ένα κουβάρι εσωτερικών αναζητήσεων, που δεν κατευθύνονται κάπου αλλά παίρνουν χρώμα μέσα από τον αλληλοκαθρεφτισμό τους.
 
Η Αγγελική Καρυστινού, στο ρόλο της ψυχιάτρου Constance Pascal, οριοθετεί το εύρος της σκηνής, που ακροβατεί ανάμεσα σε ένα σκοτεινό ψυχιατρείο του 19ου αιώνα και σε ένα ερειπωμένο εργαστήριο γλυπτικής . Η ανάγκη των δύο γυναικών για αποδοχή του ταλέντου τους και της δουλειάς τους από μια ανδροκρατούμενη κοινωνία φέρνει μια τραγικότητα, που εκφράζεται είτε ως μονόλογος είτε ως διάλογος μέσω των δύο γυναικών. Ο έρωτας, η προδοσία και η τρέλα εκφράζονται επαρκέστατα μέσω της σκηνοθεσίας του Πάνου Κούγια, ενώ ασφαλώς το στοιχείο της λάσπης που δεσπόζει ως λογοπαίγνιο στον υπότιτλο της παράστασης (Mudness), έχει το δικό του αφηγηματικό ρόλο, που είτε ως συμβολισμός είτε ως εργαλείο σωματικής έκφρασης της Μάνιας Παπαδημητρίου δεν μπορεί παρά να ξυπνήσει συσχετισμούς με την Παλαιοδιαθηκική αναφορά περί δημιουργίας ανδρός και γυναικός και κατ’ επέκταση με όλα εκείνα τα αρχέγονα ένστικτα που τελικά δομούν τις ανθρώπινες σχέσεις.
 
camil67
 
Δύο ισχυρές φυσιογνωμίες παρουσιάζουν την πιο εύθραυστη εκδοχή τους και πλαισιώνονται από τη ζωντανή μουσική της Μαρίνας Χρονοπούλου, που μέσα από μια λιτή ανάπτυξη αρμονικού περιβάλλοντος ισχυροποιεί δύο πολύ καλές ερμηνείες, οι οποίες λόγω της θεματολογικής κατεύθυνσης οφείλουν να είναι επιθετικές όσο και εσωστρεφείς. Η Μάνια Παπαδημητρίου χτίζει το χαρακτήρα της απεικονίζοντας την τρέλα μέσα από την ενεργητικότητα και δεν αφήνει ούτε εκατοστό της σκηνής ανεκμετάλλευτο. Με κέντρο πάντα τη λάσπη έχουμε ταυτόχρονα δημιουργία και διάλυση, ανάπτυξη και καταστροφή και ενώ όλα μοιάζουν να οδηγούνται κάπου γραμμικά, το σκηνοθετικό και σκηνογραφικό παιχνίδι με το χρόνο μπορεί να σε γυρίσει στο σημείο μηδέν.
 
Δύο, λοιπόν, δυνατές και ώριμες ερμηνείες παρουσιάζουν ένα διπλό πορτραίτο για τη δύναμή της γυναικός και έναν αγώνα που δεν έπαψε ποτέ μέχρι σήμερα, ενώ οι συμβολισμοί για την εσωτερική διαμάχη του ανθρώπου με τα ένστικτά του αλλά και με τα πάθη του έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο αντίστοιχο της πραγματικής ζωής.
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 
camil68
Κείμενο: Γιάννης Λασπιάς
Σκηνοθεσία: Πάνος Κούγιας
Βοηθός Σκηνοθέτη: David Teissier
Σκηνικά- κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου, Λίνα Σταυροπούλου
Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου
Video: Βάσω Μιχαλοπούλου
Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής
Επικοινωνία: Le Canard qui Parle/ 2108624392
Παίζουν:
Μάνια Παπαδημητρίου (Camille Claudel),
Αγγελική Καρυστινού (Constance Pascal),
Μαρίνα Χρονοπούλου (πιανίστρια)
 
Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
Κρατήσεις: 2108656004, 2108679535 ή μέσω viva.gr
 

Θεατρικές Παραστάσεις