Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: At Home At The Zoo

 
At Home At The Zoo του Edward Albee
Σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη στο θέατρο Αλκμήνη
Ο ρεαλισμός της μοναξιάς και η έκσταση της εξομολόγηση
 
zoo02
   Με κάποιον περίεργο τρόπο ο Edward Albee κατάφερε να ενώσει δύο φαινομενικά άσχετα μονόπρακτα, το ένα γραμμένο το 1959 (Zoo Story) και το δεύτερο σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το 2004 (Homelife). Ο πολυβραβευμένος αμερικάνος συγγραφέας (εκτός των άλλων έχει παραλάβει και τρία βραβεία Πούλιτζερ στην κατηγόρια Καλύτερο Δραματικό Έργο) κατασκεύασε ένα εκ νέου θεατρικό έργο με τελικό τίτλο “At Home At The Zoo”. Οι επιρροές από το Θέατρο του Παραλόγου της πρώιμης δραματουργίας του συγχωνεύτηκαν με την ύστερη ψυχολογική ωριμότητα των χαρακτήρων του, τα ερωτικά αδιέξοδα και το χάσμα επικοινωνίας που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις.  
 
   Στο πρώτο μέρος του έργου (Homelife) βλέπουμε ένα καθημερινό ζευγάρι της αστικής τάξης, την Ann (Θεοδώρα Σιάρκου) και τον  Peter (Θανάσης Κουρλαμπάς). Φαινομενικά, δεν τους λείπει τίποτα, έχουν δύο κόρες, δύο γάτες, δύο παπαγαλάκια, δύο φούρνους μικροκυμάτων, δύο τηλεοράσεις. Όλα από δύο. Η ενδοσκόπηση της σχέσης τους ξεκινά από κάτι τελείως ασήμαντο… Όλες οι σοβαρές κουβέντες έτσι δεν αρχίζουν άλλωστε;

   Μια ιστορία τόσο παλιά όσο ο χρόνος. Το τέλμα που αντιμετωπίζουν οι ανθρώπινες σχέσεις μέσω της ρουτίνας και της επανάληψης, η έλλειψη επικοινωνίας, η καθημερινή ήσυχη ζωή χωρίς εκπλήξεις και νέα δεδομένα. Το αίσθημα του ότι, ναι μεν όλα βαίνουν καλά, αλλά… Πάντα πρέπει να υπάρχει ένα «αλλά». Αυτή η τόσο ανθρώπινη αντίφαση, με τα θεμέλια της τόσο βαθιά να φτάνουν στον πυρήνα της γης.
 
zoo03   Σε ορισμένες στιγμές, σαν θεατής, είσαι τόσο συνεπαρμένος στον καυγά του ζευγαριού που νιώθεις άβολα. Σαν να εισβάλλεις στον προσωπικό τους χώρο βλέποντας τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες. Σαν να έχεις βγει για ποτό με ένα φιλικό σου ζευγάρι και απλά, από μια πολύ μικρή αφορμή, να ξεκινούν να τσακώνονται για θέματα που δεν θες καν να ξέρεις, γιατί δεν σε αφορούν. Γιατί  είναι πολύ προσωπικά αυτά τα θέματα για να σε αφορούν και για να θες να γίνεις μάρτυρας μιας τέτοιας συνθήκης.

   Έτσι λοιπόν, η Ann και ο Peter αρχίζουν και σκαλίζουν τη σεξουαλική ζωή τους, μοιράζονται  σκέψεις και πράγματα που δεν έχουν μοιραστεί ποτέ όσο καιρό είναι παντρεμένοι. Το αποκορύφωμα έρχεται την στιγμή που οι εξομολογήσεις και τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που οι δύο χαρακτήρες καταλαμβάνονται από μια βακχική έκσταση, διαλύοντας ό,τι υπάρχει στον σκηνικό τους χώρο. Καρέκλες πέφτουν, ρούχα πετάγονται, φωνές τρέμουν, σώματα χτυπιούνται στο πατώματα. Η ήρεμη ζωή τους απέκτησε επιτέλους ένταση. Ο συγκρατημένος, «συμμετρικός» και μετρημένος σε όλα οικογενειάρχης και η καλή νοικοκυρά που μαγειρεύει σπανάκι, μετατρέπονται σε αλλόφρονες. Ανάθεμα τα παπαγαλάκια, τα γατάκια, οι δύο κόρες, οι φούρνοι μικροκυμάτων.  Ανάθεμα η ήρεμη ζωή σε μια θάλασσα χωρίς φουρτούνες.

   Και μόλις επέλθει η στιγμή της καταληψίας, όλα πάλι τακτοποιούνται. Τη θέση της ηρεμίας, όμως, την έχει πάρει μια παγερή αμηχανία. Η τόσο γνώριμη αμηχανία που μας κυριεύει τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε πως παρεκτραπήκαμε, πως βγήκαμε από τις συνηθισμένες μας νόρμες, πως αφήσαμε τους εαυτούς μας ελεύθερους. Πως αφήσαμε λίγο στην άκρη τη λογική μας και τους ενδοιασμούς μας, πως αφεθήκαμε στο θυμικό μας. Η καταδίκη μας όμως είναι πως αυτές τις στιγμές έκθεσης δεν μπορούμε να τις πάρουμε πίσω και να προσποιηθούμε πως δεν έγιναν ποτέ.

   Το δεύτερο μέρος της παράστασης ενώνεται αρμονικά με το πρώτο, τόσο κειμενικά, όσο και σκηνογραφικά. Συνδετικός κρίκος είναι ο Peter που μετά τον αντίλογό του με την Ann κατευθύνεται στο πάρκο που πάει κάθε Κυριακή όταν έχει καλό καιρό. Η σκηνογραφική σύνδεση γίνεται με τον πάγκο του σαλονιού από την προηγούμενη πράξη, που με μια έντεχνη κατασκευή αλλάζει μορφή και μετατρέπεται στο μοναδικό, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό, σκηνικό που χρειάζεται η δεύτερη πράξη. Τα υπόλοιπα σκηνικά αντικείμενα που αποτελούσαν το σαλόνι, τώρα βρίσκονται στον πίσω χώρο της σκηνής στοιβαγμένα.

   Ο Peter λοιπόν, απολαμβάνει το βιβλίο του στο πάρκο ανενόχλητος, ώσπου εμφανίζεται ένας περαστικός, ο Jerry (Αλέξανδρος Πέρρος). Ο νεαρός Jerry ξεκινά έναν Μπεκετικό διάλογο με τον Peter και για ακόμη μια φόρα η ζωή του Peter ταράζεται. Αυτή τη φόρα ταράζεται όμως ανεπανόρθωτα και αμετάκλητα, καθώς ο ήρεμος και αθώος διάλογος μετατρέπεται σε έντονο διαπληκτισμό χωρίς αίσιο τέλος. Όπως στο πρώτο μέρος, έτσι και  στο δεύτερο, μετά το κρεσέντο, έρχεται η αμηχανία και η ευθύνη του να παρεκτρέπεσαι χωρίς επιστροφή. Ουσιαστικά είναι σαν ο Peter να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας στο πρώτο μονόπρακτο κι από κει κι έπειτα, το μόνο που ακολούθησε να ήταν καμένη γη.  
 
zoo01
   Κατ’ εμέ το πιο σημαντικό στοιχείο της παράστασης ήταν ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετώπισαν σκηνοθέτιδα και ηθοποιοί αντίστοιχα, την Στανισλαφσκική γραμμή υποκριτικής. Επιτέλους, υποκριτικές με εσωτερική ενέργεια, με αντικρίσματα, με το μαγικό «αν» συνεχώς υπαρκτό. Ψυχολογικός ρεαλισμός στην καλύτερη εκδοχή του, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι εκρήξεις στα σημεία που ήταν όντως θεμιτό να γίνουν. Χωρίς μανιέρες, χωρίς τηλεοπτικές και αρχάριες υπερβολές, χωρίς βεντετισμούς. Απλά, λιτά, απέριττα.

   Κατ’ επέκταση, όταν μια παράσταση διέπεται από ρεαλιστικές ερμηνείες, τα επιμέρους χαρακτηριστικά της δεν είναι αναγκαστικό να φλυαρούν. Έτσι, λοιπόν, η παράσταση «δένει» με βασικές φωτιστικές συνθήκες, προσεγμένο πολυμορφικό σκηνικό και  πρωτότυπη μουσική σύνθεση να επενδύει τις δυνατές σκηνές. Η καθημερινή ενδυματολογία σηματοδότησε εύστοχα τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, όπως επίσης και τα κοινωνικά στάτους των χαρακτήρων. 
 
   Συνοψίζοντας, η γραφή του Edward Albee συνάντησε αρμονικά τη σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, γεννώντας ένα αξιοπρεπέστατο αποτέλεσμα. Τα διαχρονικά ζητήματα του αποκλεισμού και της μοναξιάς, είτε σε κοινωνικό είτε σε οικογενειακό επίπεδο, ενώνονται με την εκ βαθέων ανάγκη μας ως είδος να μοιραστούμε φθόγγους. Φθόγγοι που γίνονται ήχοι, ήχοι που γίνονται λέξεις, λέξεις που γίνονται φράσεις. Φράσεις που φέρουν συναισθηματικό φορτίο. Μοναδική και απόλυτη προϋπόθεση είναι αυτές οι φράσεις να βρουν αυτιά να ακουστούν.

   Δέκτες απλά να λάβουν τα μηνύματα των πομπών. Η αποκρυπτογράφηση μάλλον έρχεται σε δεύτερη μοίρα.    
 
Άννα Φωτοπούλου
Θεατρολόγος

Ταυτότητα παράστασης
Κείμενο: Edward Albee
Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά/Κοστούμια: Νίκος Κασσαπάκης
Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης
Πρωτότυπη Μουσική: Νίκος Τσέκος
Φωτογραφία: Δομνίκη Μητροπούλου
Εικαστική απόδοση: Γιώργος Μπογιατζίδης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιώργος Ευθυμίου, Μαγδαληνή Παλιούρα
Παραγωγή: A PRIORI
Παίζουν: Θεοδώρα Σιάρκου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Αλέξανδρος Πέρρος
 
•    Από 21 Ιανουαρίου 2017 και κάθε Σάββατο 18:30 και Κυριακή στις 21:30
•     Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα (μετρό Κεραμεικός)
 

Θεατρικές Παραστάσεις