Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση συγκλονιστικού μονολόγου: Άρης

 
   Υπάρχουν πρόσωπα στην πορεία της ιστορίας κάθε τόπου που διχάζουν. Πρόσωπα που ξυπνούν τα πάθη, ξεσηκώνουν παλιές ιστορίες, εμπνέουν σεβασμό αλλά και μίσος. Πρόσωπα που έπαιξαν μεγάλο ή μικρό ρόλο στην εξέλιξη της χώρας μέσα στους αιώνες, που πάλεψαν για τα ιδανικά και τις απόψεις τους μέχρις εσχάτων, κόντρα στη λογική και σίγουρα τη δική τους ασφάλεια και ευημερία και που έχουν φανατικούς οπαδούς αλλά και θανάσιμους εχθρούς, έως και σήμερα. Ένα από αυτά είναι και ο Θανάσης Κλάρας ή Άρης Βελουχιώτης ή - κατά δήλωσή του - ο «μίζερος».
 
aris1907 
   Θα μου πείτε τώρα, πού βρήκα δική του δήλωση; Μα ο ίδιος ήταν εκεί, να μας πει την ιστορία του. Ορθώθηκε μπροστά μας και με το δυναμικό και αλέγκρο στυλ του μας αφηγήθηκε τα πάντα. Δεν άφησε κανένα κενό από τη διαδρομή του. Από το ξεκίνημά του, τη θητεία στο στρατό, τις καταδίκες, την επαφή με το ΚΚΕ, τον ένοπλο αγώνα κατά των Γερμανών, όλα αναφέρθηκαν με το δικό του τρόπο, ακόμα και το τέλος του. Άλλες λεπτομέρειες για την υπόθεση δεν χρειάζεται να αναφερθούν, καθώς η Σοφία Αδαμίδου με τη βοήθεια του Βασίλη Μπισμπίκη στη σκηνοθεσία, έχουν φτιάξει μια παράσταση που πλησιάζει περισσότερο την αγιογραφία, παρά απλά μια προσωπογραφία και ιστορική αναδρομή στα πεπραγμένα του Βελουχιώτη. Όποιος ενδιαφέρεται για την αλήθεια της άλλης πλευράς, ας ψάξει για κάποιο ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος λέει ότι είναι έτσι και φαίνεται ό,τι και να γίνει. Αυτή η παράσταση είναι μια ωδή στο Βελουχιώτη και αυτό είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι επί μιάμιση ώρα μας μιλάει ο ίδιος για τον εαυτό του και τα πεπραγμένα του, τις σχέσεις του με τους άλλους αντάρτες, το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ, τον ΕΔΕΣ και το Ζέρβα (το μειδίαμά του είναι απλά απίστευτο όταν αναφέρεται σε αυτόν). Δεν θα μπορούσες να περιμένεις αντικειμενικότητα, ούτε και νομίζω ότι είχαν τέτοιο σκοπό οι συντελεστές. Θέατρο κάνουν άλλωστε, δεν δραματοποιούν την Ιστορία του Καργάκου. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν θα με ενδιέφερε καν αυτό, όποιον και να αφορούσε η παράσταση. Εμένα με νοιάζει ο τρόπος που το παρουσίασαν στο σανίδι, που προσπάθησαν να το επικοινωνήσουν στον κόσμο. Δεν θα ψάξω για τυχούσες ιστορικές ανακρίβειες ή παραλείψεις. Και ο τρόπος ήταν τίμιος. Και καταπληκτικός. Το κείμενο ήταν ολοκληρωμένο, δεν κούραζε σε καμία περίπτωση κι ας μιλάμε για έναν μονόλογο ενενήντα λεπτών. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από το σκηνοθέτη, έχοντας διαβάσει κάποιες συνεντεύξεις του, απλά θα πω ότι έβαλε πολύ υψηλά στάνταρ πλέον στο εαυτό του μετά από αυτή τη δουλειά, ιδιαίτερα με τον τρόπο που επιλέγει να «κλείσει» την παράσταση. Η μουσική των Villagers of Ioannina City (VIC) ταίριαζε κουτί και με την προσωπικότητα του Βελουχιώτη, αλλά και με το όλο σκηνικό. Δυνατή, επιθετική, με στοιχεία ροκ και Δημοτικού τραγουδιού, έκανε το καλύτερο ντύσιμο σε μια παράσταση που σκοπό είχε να ξυπνήσει μνήμες. Και η κραυγή «Ζεις» από κάποιον από το κοινό, μάλλον δικαίωσε τις προσπάθειες των συντελεστών ή τουλάχιστον την άποψή μου περί «αγιογραφίας».
 
aris1908
   Νομίζετε ότι ξέχασα κάποιον. Ε; Ε λοιπόν, όχι! Ο Τάσος Σωτηράκης υποτίθεται ότι έπαιζε το ρόλο του Άρη Βελουχιώτη. Εδώ όμως υπάρχει μια παραπλάνηση, τουλάχιστον κατ’ εμέ. Εγώ είδα στη σκηνή το Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη ή «μίζερο», με το μούσι και τη στολή του, με τις μπότες και το πιστόλι του, με τις εντάσεις και τις εκρήξεις του, με τα πιστεύω που ακολούθησε και τήρησε μέχρι το τέλος του, ό,τι κι αν του έλεγαν οι άλλοι, σωστά ή λανθασμένα. Δεν υπήρχε κανένας Τάσος Σωτηράκης, εκτός από τη στιγμή που εμφανίστηκε η μπλούζα με τους AC/DC. Κατά τα άλλα, εγώ είδα τον Άρη, πιθανότατα όπως θα ήταν αν γυρνούσε από τον κόσμο των νεκρών. Αλλά ξέρετε, τέτοιες προσωπικότητες δεν πεθαίνουν ποτέ, όπως μας είπε και ο ίδιος στην αρχή. Ζουν όσο κάποιοι τις αγαπούν ή τις μισούν, όσο αυτοί και οι πράξεις τους γίνονται θέματα συζήτησης.

   Σε όποια πλευρά του πολιτικού στερεώματος κι αν ανήκετε, θα ήταν γόνιμο για σας να την παρακολουθήσετε. Θα σας δώσει μπόλικη τροφή για σκέψη. Στους θεατρόφιλους, απλά θα είναι μια βραδιά που το χειροκρότημά τους θα έχει αντάξιους αποδέκτες.

Νάσος Κονίτσας
 
aris1906
 
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης
Στον ρόλο του Άρη, ο Τάσος Σωτηράκης
Συγγραφέας: Σοφία Αδαμίδου
Ο ηθοποιός Θοδωρής Τσουανάτος και ο μικρός Πέτρος Φλωράκης «έδωσαν» τις φωνές τους.
Σκηνικά – κοστούμια: Ομάδα Cartel
 
Μουσική: Villagers of Ioannina City (VIC). Το τραγούδι «Άρη μου», σε στίχους Αγλαΐας Κλάρα, μελοποίησε και ερμηνεύει η Ερωφίλη. Το μουσικό κομμάτι της έναρξης και του τέλους είναι του Βασίλη Καραγιάννη.

Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Επιμέλεια video: Ηλίας Φλωράκης
Ειδικά Εφέ: Προκόπης Βλασερός
Φωτογραφίες: Δήμητρα Ψυχογυιού
Σκίτσο αφίσας: Γιώργος Γούσης
Σχεδιασμός αφίσας: Νικολέτα Διολή
Εκτέλεση Παραγωγής: Φαίη Τζήμα
Υπεύθυνη Επικοινωνίας Cartel Τεχνοχώρου: Mαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παραστάσεις:
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 19:00
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.viva.gr/tickets/theatre/cartel-texnoxwros/aris/
• Και στο ταμείο του CARTEL Τεχνοχώρου (τηλ. 693989 8258)
Cartel Τεχνοχώρος
Αγ. Άννης & Μικέλη 4 Βοτανικός -Στάση μετρό Ελαιώνας
τηλ. 693989 8258
Facebook page: https://www.facebook.com/CartelTexnoxoros
Website: http://www.carteltexnoxoros.com

Θεατρικές Παραστάσεις