Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Απειλή

 
   Νομιμότητα: αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε για να αναφέρουμε την προσπάθεια τήρησης νόμων και κανόνων σε ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου. Με την ίδια έκφραση, σε εισαγωγικά, κάποιοι θέλουν να δείξουν το ωμό πρόσωπο της κοινωνίας μας.
 
   Αλληλεγγύη: αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε κυρίως για να αναφέρουμε την αναγκαιότητα να βοηθάμε τον κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής ή αιτίας που αποφάσισε να ξενιτευτεί από τη χώρα του και βρίσκεται σε κάποια τρίτη, δίχως να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες που υπάρχουν για τέτοιες περιπτώσεις. Με την ίδια λέξη, σε εισαγωγικά, κάποιοι λοιδορούν τους εμπλεκόμενους, αναφέροντας τα οικονομικά και πολιτικά οφέλη της υπόθεσης, που κατά τη γνώμη τους υπερισχύουν των ανθρωπιστικών και συναισθηματικών.
 
apeili1909
   Η παραπάνω εισαγωγή κρίνεται αναγκαία από το γράφοντα για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο βασικός βέβαια είναι το διακύβευμα της παράστασης που παρακολούθησα στο studio Κυψέλη και ονομάζεται ΑΠΕΙΛΗ, σε κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία του Στάθη Παναγιωτίδη, το οποίοιο και δεν είναι άλλο από το σύνηθες πλέον θέμα της εποχής, τη μετανάστευση (δεκάδες οι παραστάσεις με αυτό το θέμα), με την οπτική γωνία να είναι από την πλευρά των κατατρεγμένων και των υποστηρικτών της αλληλεγγύης, δίχως όρους. Και το καταλαβαίνω αυτό, διότι έργο που να στήριζε την άποψη εκείνων που βάζουν ως πρώτο δεδομένο τους αριθμούς και τη νομιμότητα, ξέρουμε όλοι πώς θα χαρακτήριζαν το συγγραφέα. Στην καλύτερη θα είχαμε μόνο χλεύη. Άσχετο αν σε τελική ανάλυση ο καθένας έχει τα δίκια του, με δεκάδες επιχειρημάτων να δύναται να κατατεθούν στο τραπέζι και πως εκ τούτου να μπορούσαν να είναι αφορμή διαλόγου σε μια σοβαρή κοινωνία, ώστε να συμφωνήσουμε για το πώς θα αντιμετωπιστεί επί της ουσίας αυτή την κρίση, αντί να τσακωνόμαστε για το πώς θα τους αποκαλούμε και για το ποιος φταίει. Επειδή όμως εδώ δεν είμαστε τέτοια κοινωνία, αλλά κυρίως επαναστάτες του ίντερνετ, δεν πρόκειται. Και θα αρκούμαστε σε προσπάθειες καλλιτεχνών, οι οποίοι με τη δική τους οπτική θα προσπαθούν να αφυπνίσουν συνειδήσεις, με θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα.
 
   Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ένας δύσκολος μονόλογος, γεμάτος οργή, κατηγορίες και πόνο. Οι πολλές επαναλήψεις φράσεων θεωρώ ότι έχουν το σκοπό τους, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πόσο τον πετυχαίνουν. Ο Στάθης Παναγιωτίδης υποστηρίζει απόλυτα το κείμενό του και το κάνει με τον τιμιότερο τρόπο. Θεωρώ ότι αυτή την οργή, το φόβο και το μίσος που αρκετές στιγμές μεταφέρει προς το κοινό, τα κάνει επίτηδες. Το ότι τα αναιρεί την επόμενη στιγμή, νομίζω ότι επιβεβαιώνει την άποψή μου. Και αυτή καταθέτω από την πρώτη μέρα που γράφω εδώ, δίχως «πρέπει» και «μη» ή δεύτερες σκέψεις.

   Είναι μια παράσταση που παρουσιάζει ένα φριχτό τόπο, κάπου στη Γερμανία όπως μας λέει, στον οποίο η ζωή των μεταναστών – προσφύγων – (μην με βάζετε σε αυτή τη διαδικασία, άνθρωποι είναι) κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή, δίχως να έχει καμία αξία λόγω της καταγωγής και του χρώματος. Η θεματολογία μου θύμισε την υπόθεση του έργου Coupe 77, για το οποίο είχα γράψει πέρσι, αλλά στο πιο ωμό. Ο μονόλογος σε αρκετά σημεία του ήταν καταιγιστικός, σε συνδυασμό με τις κινήσεις του πρωταγωνιστή, μάλιστα θα έλεγα ότι είναι επιθετικός. Ένα τεράστιο «κατηγορώ» προς την κοινωνία και τον κόσμο που ζει «Στις βόρειες περιοχές», λέγοντάς μας πως δεν έχουμε δικαίωμα να στερούμε από κανένα παιδί (ή άνθρωπο γενικά) το δικαίωμα να ονειρεύεται και να ζει. Πώς δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί ειρηνικά στον τόπο μας, διότι εκείνοι «βρωμάνε». Ξεκάθαρα λοιπόν βάζει την «αλληλεγγύη» πάνω από τη «νομιμότητα», δίχως «αν» κι «εφόσον».
 
apeili1965
   Αυτά εισέπραξα από την παράσταση, αυτά καταθέτω. Και αυτά νομίζω ότι ήθελε να μας περάσει κι ο καλλιτέχνης. Αν όλα αυτά σας καλύπτουν, φροντίστε να παρευρεθείτε σε αυτό τον όμορφο και φιλόξενο χώρο για να την παρακολουθήσετε κι εσείς. Η παράσταση είναι τίμια και ξεκάθαρη. Και αν καταλάβετε κάτι διαφορετικό, εδώ είμαι να το συζητήσουμε.
 
Νάσος Κονίτσας

Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Στάθης Παναγιωτίδης
Σκηνικά: Πέρη Κακαρέτσα
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Γκούβας
Τραγούδι: Alaa Aliraqi
Φωτογραφίες: Θοδωρής Ευθυμιάδης
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
 
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
 
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό: 10 ευρώ
Μειωμένο (φοιτητές - άνεργοι - ΑΜΕΑ - θεατές άνω των 65 ετών): 5 ευρώ
Ειδική τιμή για ομαδικές κρατήσεις
 
Studio Κυψέλης
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη
Τηλ θεάτρου: 210 8819571 (ώρες: 11.00 - 14.00 & 17.00 - 21.00)
Πρόσβαση στον χώρο
Με τα τρόλεϊ 2, 4 (στάση Ζακύνθου)
Με το λεωφορείο 022 (στάση Ζακύνθου)
 

Θεατρικές Παραστάσεις