Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Μονοκερικής παράστασης: Αν αργήσω κοιμήσου+

 
   Ο Δημήτρης και η Νανά είναι συμμαθητές από το δημοτικό. Κάπου στο λύκειο βούτηξαν από το σπίτι μια μπουκάλα αλκοόλ – δεν θυμάμαι καν τι περιείχε – και χώθηκαν σε μια βάρκα, εκεί κοντά στα ψαράδικα… Εκείνο το βράδυ η Νανά είπε όλα τα μυστικά της στο Δημήτρη. Όχι, ούτε καν μπαλαμούτι δεν έπαιξε. Απλά, ήθελε ο καθένας τους να βγάλει από μέσα του πράγματα. Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ μετά το πέρας της παράστασης. Σαν να είχα μπροστά μου κάποιους από τους ηρωικούς μου συμμαθητές, οι οποίοι – απλά – ήθελαν να βγάλουν πράγματα από μέσα τους…
 
anargiso02 
   Ο Άκης Δήμου έγραψε τα κείμενα. Διάφορες ιστορίες, διάφορα πρόσωπα, διάφορες καταστάσεις. Πέντε νεότατα παιδιά, τρία κορίτσια και δύο αγόρια, αφηγούνται προσωπικές ιστορίες που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και δη τις ερωτικές. Από τα μάτια μάλλον δεν πιάνεται και πολύ καλά. Στα χείλη δεν κατεβαίνει με τον ενδεδειγμένο τρόπο… Κατά συνέπεια, μιλάμε για αποτυχημένες σχέσεις και καψούρα που δεν ευοδώθηκε και έρωτες που πήγαν καλιά τους γιατί σκιζόταν το Σύμπαν, γιατί ο Δίας ήταν σε κάποιο άλλο κρεβάτι, γιατί ο Ερμής ήταν ξανάδρομος ή ξανά δρόμος ή ό,τι θέτε… Δύσκολα τα πράγματα, ιδίως όταν αγαπάς χωρίς ανταπόκριση. Ο Σπύρος της άρεσε… Ήταν παντρεμένος, είχε και παιδιά, την περνούσε και δώδεκα χρόνια. Κεινής όμως της άρεσε. Ακόμα κι όταν της ζητούσε κάτι περίεργα αεροπλανικά… Το κατάπινε (sic) γιατί ήταν καψούρα με την πάρτη του.

   Περιμέναμε κάνα μισάωρο παραπάνω, μια και η προηγούμενη παράσταση είχε πρεμιέρα και… ε, καταλαβαίνετε πως είναι τώρα οι πρεμιέρες, μεγάλα παιδιά είστε. Είχε μαζευτεί μπόλικος κόσμος έξω από το θέατρο και αναμιγνυόταν με τον κόσμο που έφευγε από την πρεμιέρα και ψαχνόταν αν θα πάει μετά σε σουβλατζίδικο ή σε «πίστα». Α, ναι… Μην ξεχάσω και κείνη την αγενέστατη θείτσα, που ήθελε να μην υπάρχει κόσμος πίσω από κείνους που απαθανάτιζε με το κινητό της. Κάπου εκεί είδαμε δυο παιδιά από το θίασο να μας απευθύνονται, να ζητούν συγγνώμη για την αργοπορία και να μας πληροφορούν ότι σε λίγο ξεκινά η παράσταση. Εννοείται πως με αυτή την αντιμετώπιση θα μπορούσα να περιμένω άλλη μισή ώρα και άνετα μάλιστα. Στο κάτω κάτω είχα να κρυφακούσω ένα σωρό άκυρους διαλόγους ακόμα – μεταξύ άλλων…
 
anargiso01
   Η «εισαγωγή» είναι ψαρωτική. Οι πέντε ηθοποιοί βρίσκονται μπροστά μας, η μία εξ αυτών πάει να ξεκινήσει με την ιστορία της και… και της κλείνουν το στόμα! Στη συνέχεια πέφτει η ατάκα της ατάκας, με το κοινό να παρακολουθεί ένα εξαιρετικό Πινγκ Πονγκ μεταξύ των ηθοποιών. Ταχύτητα, άψογη άρθρωση και ταχυγλωσσία – όπου απαιτείται – και παραδόθηκα άνευ όρων. Και αυτό που σας λέω επαναλήφθηκε μπόλικες φορές. Πέντε ολόφρεσκα, νεότατα παιδιά, μας αποδίδουν ένα καλογραμμένο κείμενο με μπρίο, χιούμορ και απόλυτη ειλικρίνεια. Γέλασα πολύ, προβληματίστηκα και στο τέλος ήλθα φάτσα με φάτσα με το Μονόκερο. Ναι, ναι, υπάρχει και Μονόκερος στο κείμενο. Οι ανάλογες μάσκες μπαίνουν (όχι, καλά μου, δεν πέφτουν) και εκεί πλέον ο θεατής αντιλαμβάνεται πως το συμπαθές φανταστικό πλάσμα κατοικεί εκεί ακριβώς που πάει το μυαλό σας. Και θέλει τάισμα… Ο Μονόκερος…

   Οι επιμέρους ιστορίες αφήνουν για λίγη ώρα το έδαφος και καταφέρνουν να πετάξουν, χάρη στο δέσιμο, το τάλαντο και την τρελή πρόβα του ιδανικού αυτού πενταμελούς. Η ομάδα αλλάζει ρούχα, αλλάζει ύφος, αλλάζει μοτίβα, φωνάζει, σιωπά, ψελλίζει, ψιθυρίζει, θυμώνει, ανακουφίζεται και μας κοιτά στα μάτια. Κάτι από χορό, κάτι από διάδραση… Ακόμα και αναφορά στην καθυστέρηση εξαιτίας της άλλης παράστασης έγινε. Είπατε τίποτα; Πώς; Αν θα πάω να το ξαναδώ; Δαγκωτό ναι! Μην σας πω ότι έχω τσακώσει Εμανόν και φύγαμε αμφότεροι να μιλήσουμε με τα παιδιά και να κάνουμε την πιο Μονοκερική σουρεάλ συνέντευξη που (θα) έχετε διαβάσει.

   Όλοι γκαρίζουν ότι ο κόσμος πηγαίνει στους ίδιους και στους ίδιους και δεν δίνει ευκαιρίες στα νέα παιδιά, στους νέους ηθοποιούς. Εγώ πάλι είδα ένα θέατρο που γέμισε (μικρό – ξεμικρό, δεν έχει σημασία, γέμισε), είδα κόσμο που το χάρηκε και άλλο τόσο κόσμο που το συζητούσε μετά το τέλος. Ναι, είχα δίπλα μου και ένα χλίμη που βαριαναστέναζε… Ναι… Μάλλον τον είχε παραταΐσει το Μονόκερό του…

Κώστας Κούλης

Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Σοφία Σπύρου
Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Τριχάς
Μουσική Επιμέλεια: Γιώργος Γιαννίμπας
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπαντή
Φωτογραφία-Trailer-Artwork: Γιώργος Γιαννίμπας
Σχεδιασμός φωτισμού: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
 
Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά):
Ευαγγελία Βουκάντση
Αλέξανδρος Δαβιλάς
Πάνος Κούλης
Βασιλική Κωστοπούλου
Δήμητρα Μπαντή
 
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
 
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Κάθε Σάββατο στις 23.00
Πρεμιέρα: Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2018
Τελευταία παράσταση: Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018
 
Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό: 10 ευρώ
Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ατέλειες): 5 ευρώ
 
Για περισσότερες πληροφορίες
 
Για κρατήσεις θέσεων
-Viva.gr
https://www.viva.gr/tickets/theatre/theatro-abaton/an-arghsw-koimhsou/
-Ταμείο θεάτρου ( Τηλ.: 210 3412689)
 

Θεατρικές Παραστάσεις