Θεατρικές Παραστάσεις

All Ιs One @ Espace St. Sauveur, Παρίσι

 
   Αλήθεια, τι κάνει τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τα βιώματά τους και την προέλευσή τους, να νοιώθουν τα ίδιο σκίρτημα μπροστά σ' ένα τραγούδι, μία εικόνα ή πιο γενικά σε οποιοδήποτε ερέθισμα καλλιτεχνικό και μη; Μπορούμε άραγε να ταυτοποιήσουμε έννοιες στοιχειώδεις και καθολικές για να εξηγήσουμε τα κοινά συναισθήματα που προκαλεί η έκθεση του καθένα από εμάς στα ερεθίσματα της ζωής; Πόσο δίκιο είχε ο Carl Gustav Jung που αναγνώρισε στα αρχέτυπα, ιδιότητες που βιώνει ο άνθρωπος όχι ατομικά αλλά συλλογικά και τις κληρονομεί από μια βαθύτερη και ευρύτερη επικράτεια, την οποία ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο;
 
taxiarhis01   Στη θεωρία των παγκοσμίων αυτών σταθερών σαν αιτία των κοινών ανθρώπινων συγκινήσεων μπροστά σε ετερόκλητα ερεθίσματα βασίζεται η μουσικοχορευτική παράσταση “All Is One” που παρουσίασαν στο Παρίσι ο Ταξιάρχης Βασιλάκος και η ομάδα του. Η παράσταση, της οποίας μια πρώιμη μορφή είχε δοθεί στην Ελλάδα στη Μάντρα Αττικής, δόθηκε αυτή τη φορά στο Παρίσι και επιχείρησε μια πρωτότυπη οπτική διάσταση στον παραπάνω φιλοσοφικό προβληματισμό. Το έργο έφερε σε πέρας μια δεκαμελής καλλιτεχνική ομάδα Ελληνογαλλικής σύνθεσης που περιλάμβανε χορευτές, ηθοποιούς αλλά και μουσικούς. Έλαβε δε χώρα στον διαμορφωμένο για πολιτιστικούς σκοπούς εκκλησιαστικό χώρο St. Sauveur, του οποίου η λιτή εκκλησιαστική αρχιτεκτονική συνέβαλε στη δημιουργία ενός φυσικού, επιβλητικού ντεκόρ.
 
taxiarhis03   Η παράσταση στηρίχθηκε στην χορευτική επένδυση διαφόρων μουσικών κομματιών. Έτσι ένα κομμάτι σε πιάνο του Ραχμάνινοφ των αρχών του 20ού αιώνα μας παρέσυρε με το συνδυασμό εμβατηριακής αυστηρότητας και γλυκύτητας, ο κυκλικός ελληνικός χορός, μας υπενθύμισε την αρμονική κοινωνική συνύπαρξη μέσα από τη χρήση του προαιώνιου κυκλικού εναγκαλισμού, η εικόνα του ζευγαριού στο γαλλικό βαλς του 19ου αιώνα μας αναπόλησε την ανεμελιά της πρώτης αγάπης. Οι χορευτές αναδείκνυαν πτυχές της κάθε σύνθεσης και μας πρόβαλαν εικόνες εμπνευσμένες από την φύση του κάθε κομματιού. Στις παραπάνω σκηνές παρεμβαλλόταν αφήγηση από τη θεωρία του Καζαντζάκη γύρω από τη "Ράτσα" όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του «Ασκητική». Σύμφωνα με τον Κρητικό Πεζογράφο, ο κάθε άνθρωπος παρουσιάζεται να περικλείει της φωνές, τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα όνειρα των προγόνων του, μέσω των οποίων αυτοί συνεχίζουν να ζουν μέσα μας και επηρεάζουν τόσο στις πράξεις μας όσο και στις θεωρήσεις μας για τον κόσμο που μας περιβάλει. Στο έργο, στο τέλος κάθε σκηνής η αφήγηση της Ασκητικής συνδυαζόταν με ένα συντονισμένο χορό γύρω από την προσωπική εμπειρία της εσωτερικής πάλης των "προγόνων μας" να επιβληθούν μέσα μας.
 
taxiarhis02   Στην παράσταση βιώσαμε την αναπαράσταση οικείων σκηνών εμπνευσμένων μέσα από μουσικές συνθέσεις αρκετά ετερόκλητων χαρακτηριστικών. Η δύναμη της παράστασης βρίσκεται στο ότι εκθέτει τον θεατή σε τόσο διαφορετικά μουσικά θέματα όπου "Όλα" αυτά δημιουργούν κοινές γνώριμες συγκινήσεις γιατί μπορούν ν' αποκωδικοποιηθούν μέσα από τη "μια" θεωρία περί αρχετύπων. Ο πλουραλισμός τόσο ετερόκλητων σκηνών προκαλεί το θεατή ν΄ αναρωτηθεί για κοινό τόπο των διεργασιών που οδηγούν στην αντίληψη του ωραίου, του αρμονικού και εξυψωτικού.  Επίσης, η αφήγηση της Ασκητικής φάνηκε να έχει ένα διττό ρόλο. Ανά στιγμές ο προβληματισμός που δημιουργεί η ανάγνωση των ιδεών του μεγάλου Κρητικού Πεζογράφου εντασσόταν στο νήμα της παράθεσης εικόνων και ερεθισμάτων. Λειτούργησε όμως και συνθετικά μιας και η θεωρία της "Ράτσας" παρουσιάζει τις αντιδράσεις μας, σαν μια ίσως ασυνείδητη έκφραση αρχέγονων αναγκών, επιθυμιών και αγωνιών των προγόνων μας που μας κληρονομούνται από γενιά σε γενιά.
     
taxiarhis04   Η παράσταση κατόρθωσε να αποδώσει με αρμονία και συνέχεια τα επιμέρους μουσικοχορευτικά θέματα. Η αφήγηση του Καζαντζάκη έδενε αρμονικά τις διαδοχικές σκηνές και βοηθούσε το σπονδυλωτό έργο να ανασάνει. Μέσα από ένα θεατρικό και έντονα συμβολικό χορό οι χορευτές κατόρθωσαν να αναπαραστήσουν μια πληθώρα ανθρώπινων εκδηλώσεων και το λιτό ντεκόρ συνέβαλε στην ανάδειξη των μηνυμάτων της παράστασης. Η μουσική ήταν βασισμένη κυρίως στο πιάνο και σε σημεία στο βιολί και πλαισίωνε ιδανικά τα όσα εκτυλίσσονται στην σκηνή. Θετικά λειτουργούσε και η αντίθεση της χρήσης ελληνικών και γαλλικών στα αποσπάσματα της Ασκητικής, εντείνοντας τον πλουραλισμό στο επίπεδο της αφήγησης. Οι κινήσεις των χορευτών, σε απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στο έντονο και στο αιθέριο, στο κλασσικό και το μοντέρνο και στην τελική στο ομαδικό και το ατομικό, έδωσαν μια επιπλέον διάσταση: μιας μουσικοχορευτικής ομάδας που άλλοτε λειτουργεί σαν σύνολο και άλλοτε αφήνει τα μέλη της να εκφραστούν σε σόλο χορογραφίες. Τη μια στιγμή θα μπλεχτούν αρμονικά σαν οργανωμένο σύνολο και την άλλη θα διασπαστούν ώστε να απελευθερώσουν την μονάδα, η οποία θα χορέψει, θα τραγουδήσει ή θα αφηγηθεί. Οι συντονισμένες φιγούρες της μουσικοχορευτικής ομάδας αντισταθμίζουν τους μονόλογους περί Ασκητικής, δίνοντας μια επιπλέον διάσταση στο θεωρητικό υπόβαθρο του “All In One”.

taxiarhis05   Συνοψίζοντας, θα πρέπει να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στον Ταξιάρχη Βασιλάκο και την ομάδα του για αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια που δημιουργήθηκε με πολύ μεράκι. Κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα έργο το οποίο μπορεί να ειδωθεί σε διαφορετικά επίπεδα. Και μπορεί οι φιλοσοφικές ανησυχίες που εγείρει να αποτελούν πεδίο εκτενούς προβληματισμού, αλλά αυτό δεν εμποδίζει να απολαύσουμε τη ικανότητα του χορού σαν πολυποίκιλο μέσο έκφρασης που στην απλή του μορφή διατηρεί μια αυθεντική δύναμη.     
 
Ανίκητος Γαροφαλάκης
 
 

Θεατρικές Παραστάσεις