Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Πλαστελίνη''

 
   Η πλαστελίνη του Vassily Sigarev παρουσιάζεται ξανά στο Θέατρο Αυλαία.
 
plastel   O Vassily Sigarev είναι Ρώσος συγγραφέας/σκηνοθέτης που γεννήθηκε το 1977, οπότε ο ίδιος βίωσε ιδίοις όμμασι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την μεταπήδηση της στη σύγχρονη Ρωσία, από τα πρώτα της βήματα ως την πρόσφατη επάνοδο της στη διεθνή σκηνή.
 
   Τα έργα του πραγματεύονται ακριβώς αυτή την πτώση. Δεν αναλώνεται όμως στην κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος, καθότι ο ίδιος αποστρέφεται την πολιτική. Σκοπός του είναι να φανερώσει την ηθική κατάπτωση που αυτή επέφερε. Παρουσιάζει με ωμή ματιά την παρακμή και την σήψη των αξιών, την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού και τη φθορά του ανθρώπου μέσα σε αυτές.
 
plastel2   Η "Πλαστελίνη" (2001) είναι ένα έργο σκληρό, βαθιά ανθρώπινο, που αναφέρεται σε ένα έφηβο παιδί, που ψάχνει τρόπο να ορίσει τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την ηθική κατάπτωση που σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση στραγγαλίζει κάθε είδους ανθρωπιά. Ένα παιδί που μαθαίνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο, πως όταν ανοίγεις τα χέρια για να αγκαλιάσεις κάποιον, το πιο πιθανό είναι να βρεθείς στα τέσσερα, με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα. Οπότε καταλήγει απομονωμένος, με μοναδική συντροφιά μια μονίμως απούσα κατάκοπη γιαγιά, λίγη πλαστελίνη και κάποια υπολείμματα μιας μπαταρίας αυτοκινήτου.
 
   Η παράσταση, επιμελώς ατημέλητα στυλιζαρισμένη, αποτελεί μια επίγεια χορογραφία βίας. Μια βία με κάδρο γκρεμισμένα κτίρια, έρημα σοκάκια, λερωμένες τουαλέτες, ξεχασμένες αποθήκες. Σκοτεινές απόμερες γωνιές πάνω στις οποίες μια ξεριζωμένη από όνειρα νεολαία τσακίζεται και συνθλίβει τον ψυχισμό της.
 
   Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Πανταζούδη, με γρήγορες εναλλαγές, πλάθει έξυπνα την γροθιά που ετοιμάζεται να δώσει στον θεατή. Συνθέτει μια απλή στο μάτι, αλλά δαιδαλώδη στην πράξη σκηνή. Πάνω σε αυτήν ο ήρωας ψάχνει να βρει διέξοδο άλλοτε ανάμεσα σε κάποιους διαδρόμους και άλλοτε περιμετρικά γύρω από το πουθενά. Οι δράσεις ωμές και σκληρές πετάγονται άξαφνα σε κάθε βήμα του κεντρικού ήρωα, σε κάθε πίστα αυτού του παιχνιδιού που λέγεται επιβίωση.
 
plastel4   Το στήσιμο της παράστασης είναι καλοδουλεμένο και ο σκοπός επιτυγχάνεται, αν και υπάρχουν δύο τρεις σκηνοθετικές εμπνεύσεις που στο τέλος κρίνονται αχρείαστες. Αυτό γιατί δεν αποδομούν το κύριο συναίσθημα. Δίνουν έμφαση χωρίς να ήταν απαραιτήτως αναγκαίο. Η σχετικά μεγάλη κινηματογραφική εισαγωγή ή το πάκμαν που παίζει σε video πίσω σε κάποιες αλλαγές σκηνών, ήταν περιττά. Πάντως μέσα στην γενικώς επιτυχημένη πληθώρα σκηνικών επιλογών, αποτελούν ασήμαντο ψεγάδι, από τη στιγμή που αυτές δεν αλλοτριώνουν ή διαφθείρουν το ύφος, αλλά απλά το επιβαρύνουν και το λιτό σε τέτοιες real παραστάσεις ουδείς εμίσησε.
 
   Η μουσική επένδυση παντρεύει τέλεια όλα τα χαρακτηριστικά συναισθήματα της υπόθεσης και δένει με την πονεμένη κινησιολογία του ήρωα. Προσωπική άποψη είναι πως λίγη techno θα ήταν το απόλυτο κερασάκι στην τούρτα, μιας και τέτοια μουσική άκουγαν αυτού του είδους οι έφηβοι στη Ρωσία των 00's και θα ήταν πιο αυθεντική ως ιστορικό υπόβαθρο.
 
   Τα φώτα κατακερματίζουν την δράση και την προσφέρουν στο πιάτο μας, καρέ καρέ, σαν να πρόκειται για ασπρόμαυρο κόμικ και σε ένα σημείο νιώθεις ότι θέλεις να βάλεις το χέρι σου στη σκηνή και να γυρίσεις πιο γρήγορα στην επόμενη σελίδα. Πολύ όμορφο συναίσθημα.
 
   Ο ρυθμός και η κλιμάκωση της πλοκής είναι σε φυσιολογικά επίπεδα. Υπάρχουν σκηνές απίστευτης έντασης, όπως και σκηνές μαξιλαράκια για να επανέλθεις. Πάντως η αγωνία διατηρείται σε όλη τη διάρκεια του έργου και όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, η παράσταση πατάει γκάζι, σανιδώνει και μας προσφέρει με κομμένη την ανάσα ένα "τρακάρισμα", αντάξιο της θλιβερής πραγματικότητας.
 
plastel3   Οι ηθοποιοί που παίζουν, είναι όλοι τους πιστοί σε αυτό που κάνουν. Κάποιοι μάλιστα που χρειάζεται να ενσαρκώσουν από δύο εώς και τρεις ρόλους τα καταφέρνουν περίφημα, καθώς σε πείθουν απόλυτα παρά την έλλειψη κοστουμιών και τυπικών αξεσουάρ. Γενικά δεν υστερεί κανείς σε σημείο που να σου αποσπάσει την προσοχή. Η αληθοφάνεια των διαλόγων και γενικότερα των σκηνών είναι από τα δυνατά σημεία της παράστασης, αναλογιζόμενοι επίσης το πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι να αναπαραστήσεις τόσο ρεαλιστικά ένα τόσο άκαμπτο θέμα.
 
   Τέλος ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον πρωταγωνιστή Λάζαρο Αλέξανδρο Θεοδωρακόπουλο, ο οποίος είναι εκπληκτικός και δίνει απίστευτη ερμηνεία. Εκμεταλλεύεται στο έπακρο το physique του, που ταιριάζει απίστευτα με το θεωρητικό καλούπι του κεντρικού ήρωα και δίνει ένα απίστευτα αφαιρετικό ρεσιτάλ ηθοποιίας. Ειλικρινά θα μπορούσαμε να πούμε ότι σηκώνει στις πλάτες του όλη την παράσταση, αν αυτό δεν ήταν άδικο για τους υπόλοιπους συντελεστές που δεν μειονεκτούν σε τίποτα, αντιθέτως συνεισφέρουν κάνοντας του έξυπνα και ηθελημένα συνεχώς χώρο για να ξεδιπλώσει την πλαστελίνη του.
 
   Εν τέλει, η "Πλαστελίνη" είναι μια παράσταση που θεωρώ δεν θα αφήσει κανέναν ανικανοποίητο, αρκεί να έχει γερό στομάχι.
 
Γιάννης Τσιαβός

Πληροφορίες της παράστασης
Παραστάσεις: 2-3 , 9-10 , 16-17 Δεκεμβρίου (Δευτέρα και Τρίτη ) και Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 00:00 μεταμεσονύκτια
Χώρος: Θέατρο Αυλαία, (κτίριο ΧΑΝΘ, πλευρά Τσιμισκή)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
Εισιτήρια: 12 ευρώ & 10 ευρώ φοιτητικό και ανέργων
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2310237700, 2310237703
Συγγραφέας: Βασίλι Σιγκάρεφ
Μετάφραση: Αθηνά Παραπονιάρη
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Πανταζούδης
Επιμέλεια κίνησης : Ειρήνη Καλογηρά
Σκηνικά- Κοστούμια: Εύη Μπόκοβου
Μουσική: Διαμαντής Αδαμαντίδης
Φωτισμοί – Μοντάζ trailer : Κυριάκος Νοχουτίδης
Video: Κυριάκος Νοχουτίδης, Αλέξανδρος Πανταζούδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Παλάζης
Animation : Μαρίλεια Γαβρή
Κινηματογράφιση : Ειρήνη Καραγιάννη
 
Παίζουν
Ειρήνη Αμπουμόγλι
Λάζαρος Αλέξανδρος Θεοδωρακόπουλος
Αλεξάνδρα Κασιούμη
Δημήτρης Κυρατσούδης
Χρήστος Μαστρογιαννίδης
Αγγελος Προκόπιος Νεράτζης
Ευγενία Σαμαρά
Έλενα Τζανάβαλου
Νίκος Τσολερίδης

Θεατρικές Παραστάσεις