Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Ολεάνα''

 
   1853. Η Ολεάννα ήταν ένα λαϊκό αμερικανικό-νορβηγικό τραγούδι, που μιλούσε για την επιθυμία του μέσου Νορβηγού στα τέλη του 19ου αιώνα, να μεταναστεύσει στην Αμερική, την Γη της επαγγελίας. Μια χώρα που μύριζε ελευθερία και δημοκρατία. Μια ουτοπία.
 
"Oh, to be in Oleanna,
That's where I would rather be.
Than be bound in Norway
And drag the chains of slavery."
oleanast
   Ενάμιση αιώνα μετά, 1992. Ο Ντέηβιντ Μάμετ αποφασίζει να δημιουργήσει μια αντιστροφή και να αποδομήσει εκ των έσω αυτή την ουτοπία. Σε ένα πανεπιστήμιο, χώρο-λάβαρο της ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου, πλέκει έναν ιστό πάνω στον οποίο, δύο τραγικοί ήρωες, προσπαθούν μάταια να ξεφύγουν, να ορίσουν το εγώ τους, να ξορκίσουν το φόβο και το θυμό που κρύβουν μέσα τους, καταλήγοντας χαμένοι στην μετάφραση.
 
oleanast3   Το έργο του Μάμετ πραγματεύεται τις σχέσεις εξουσίας και κάνει μία προσπάθεια να διερευνήσει την «ουτοπία της πραγματικότητας». Μέσα σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον τοποθετεί έναν καθηγητή και μία φοιτήτρια σε μία σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η ανάγκη και των δύο για εξουσία και ασφάλεια καθιστά αδύνατη την επικοινωνια και την κατανόηση. Η σκληρότητα της πραγματικότητας, τους παραμορφώνει σε θηρία και η πολιτισμένη δημοκρατία που τους περιβάλλει, αποδεικνύεται ουτοπική.
 
   Η πάλη των σύγχρονων ανθρώπων σε μια κοινωνία στην οποία, ο καθένας προσπαθεί να επιβιώσει σε βάρος του άλλου. Ο χαρακτήρας του έργου είναι καθαρά πολιτικός, έχοντας βέβαια διανθισμένα στοιχεία τάξης και δικαιοσύνης καθώς οι δύο ήρωες συγκρούονται σε πολλά επίπεδα. Η διαμάχη είναι αυτή καθαυτή που μας αφορά.
 
   Η σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη είναι λιτή και ταιριάζει απόλυτα στο έργο καθώς βοηθάει στο να αναδειχθεί ο χειμαρρώδης λόγος του συγγραφέα. Η ελαφριά αλλαγή του σκηνικού συντελεί επίσης στο να δημιουργηθεί μια εφιαλτική ατμόσφαιρα που δένει πανέμορφα με την "μονομαχία" που παρακολουθούμε. Φαινομενικά διεκπεραιωτική η δουλειά της, διότι ως ένα σημείο περνάει απαρατήρητη, αλλά αυτό αποτελεί μεγάλο συν καθώς το κείμενο απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση στην παρακολούθηση του.
 
oleanast2   Ο Δημήτρης Καταλειφός και η Λουκία Μιχαλοπούλου παραδίδουν εξαίσιες ερμηνείες και αυτό φανερώνεται από το γεγονός πως οι θεατές δεν μπορούν παρά να παίρνουν συνεχώς το μέρος του ενός ή του άλλου, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Υπάρχει συνεχής εγρήγορση και δεν μας αφηνόμαστε σε ηρεμία ούτε στιγμή, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και έπειτα να πιάνουμε τον εαυτό μας να βρίσκεται σε αμηχανία με τις επιπόλαιες και βιαστικές κρίσεις του. Η ερμηνευτική δεξιότητα και των δύο πρωταγωνιστών μας εγκλωβίζει με τον ίδιο τρόπο που έχουν εγκλωβιστεί και οι περσόνες τους.
 
   Τα θέλω και οι επιθυμίες των ηρώων είναι προφανές πως απλώνονται σε επίπεδα που δεν υφίστανται στο κείμενο και αυτό καθιστά την σύγκρουση ανυπόφορη. Οι πρωταγωνιστές δαμάζουν αυτό το βάθος και ταυτόχρονα με την έλλειψη μιας αντικειμενικής αλήθειας - που μας προκαλεί αλλά και γοητεύει ταυτόχρονα- καλούμαστε αυτοβούλως δίπλα τους, μια από εδώ και μια από εκεί, καθένας με βάση πάντα τα προσωπικά του γούστα και κριτήρια.
 
   Αυτή η διελκυνστίδα είναι πολύ καλά δομημένη και φανερώνει δουλειά από όλο το καστ. Πολύ δύσκολο για έναν θεατή να πάρει ολοκληρωτικά το μέρος κάποιου και αυτός πρέπει να ήταν και ο μέγιστος στόχος της παράστασης. Επιτεύχθη. Ναι και οι δύο έχουν δίκαιο και άδικο. Αυτή η λεπτή ισορροπία άλλωστε είναι που μας βάζει ενεργά στην υπόθεση και ταυτόχρονα σε μια θέση κοινωνικού δικαστή, αφού η επιθυμία να κρινουμε και να κατηγορήσουμε κάποιον, υπερβαίνει την ιδέα του "παρακολουθώ θέατρο".
 
   I always … all my life … I have never told anyone this…

oleanast4   Στο τέλος αν υπάρχει κάτι που πρέπει να καταδικάσουμε είναι αυτός ο αστικός καθωσπεπισμός, που μετατρέπει τον καθημερινό λόγο σε πυρηνικό όπλο και αντί να μας εξυπηρετεί και να μας φέρνει πιο κοντά, μας εξοντώνει αργά και βασανιστικά.
 
   Η φαινομενική λύτρωση των ηρώων στο τέλος, όταν οι λέξεις δίνουν τη θέση τους στις πράξεις, ουσιαστικά δεν οδηγεί πουθενά. Απλά υποδηλώνει πως οι αποστάσεις μεταξύ μας είναι σχετικές και πως η βία όταν ο άνθρωπος είναι αποφασισμένος να -μην επικοινωνήσει- θα μας επισκέπτεται μασκαρεμένη σε χίλια δυο πρόσωπα να εμπαίξει τον ψυχικό μας πόνο.
 
   Η τελική σκηνή που αδειάζει από ενέργεια όλο το τοπίο αποτελεί, πέρα από μια ειρωνεία στους αστικούς κώδικες, μια παρότρυνση να βρούμε ποιες λέξεις έχουν χάσει πια το νόημα τους, ώστε να τις αντικαταστήσουμε με κάτι πιο αληθινό και άμεσο.
 
Γιάννης Τσιαβός
 
Συντελεστές
Μετάφραση: Δάφνη Λαρούνη
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικό: Γιώργος Γαβαλάς
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλιάνα Μαυρομάτη
Παραγωγη: Θέατρο Αυλαία- Ελληνική Θεαμάτων
Τους ρόλους ερμηνεύουν ο Δημήτρης Καταλειφός και η Λουκία Μιχαλοπούλου.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
9 έως 20 Οκτωβρίου 2013
Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων
Τετάρτη-Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 & 21:00, Κυριακή 20:00
Τιμές εισητηρίων: Γενική είσοδος 18€, Μειωμένο 15€
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ(18:00): 15€ και 12€

Θέατρο Αυλαία Πολυχώρος Τέχνης
Πλατεία Χ.Α.Ν.Θ.(πλευρά Τσιμισκή), τηλ. 2310237700
E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Site www.avlaiatheatre.gr

Θεατρικές Παραστάσεις