Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Λα Λεσόν''


   Ο Ευγένιος Ιονέσκο, θεατρικός συγγραφέας του παράλογου, είναι γνωστός για την εμμονή του στην ματαιότητα της ύπαρξης και τη μοναξιά του ανθρώπου. Ορμώμενος, όπως και άλλοι συγγραφείς του ίδιου ύφους, από την τραγικότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, περιγράφει έναν κόσμο, μέσα στον οποίο ένας άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, νιώθει ξένος.
 
   Η καλλιτεχνική ομάδα Perros παρουσιάζει το Λα Λεσόν, ένα μονόπρακτο που προκαλεί τη λογική του θεατή. Μια σπουδαία παράσταση που πάνω από όλα σέβεται το δημιουργό της και μας μεταφέρει σε μία άλλη εποχή, στο σήμερα.
 
leson2   Η υπόθεση του έργου; Απλή!
 
   Μια μαθήτρια επισκέπτεται το σπίτι κάποιου καθηγητή για να τη βοηθήσει στις εξετάσεις της που πλησιάζουν. Τα πράγματα παίρνουν περίεργη τροπή, καθώς η μαθήτρια εμφανίζεται αρχικά ως διάνοια αλλά παρουσιάζοντας ταυτόχρονα, σοβαρά κενά γνώσεων. Ενώ, για παράδειγμα, ξέρει να προσθέτει και να πολλαπλασιάζει αστρονομικά ποσά με φοβερή ταχύτητα, δεν μπορεί ούτε καν να συλλάβει την πράξη της αφαίρεσης.
 
   Ο Σπύρος Αθηναίου με λιτά σκηνοθετικά μέσα, δεν επιβάλλεται του όποιου μηνύματος του έργου και κατορθώνει να απευθύνεται άμεσα στον θεατή και δη στη λογική του. Για την ακρίβεια επιτίθεται στη λογική του θεατή, η οποία κατακερματίζεται με φόντο ένα βομβαρδισμένο και αφανές τοπίο ή πιο απλά ένα άδειο δωμάτιο.
 
   Στην παράσταση αυτή εξυμνείται το θέατρο του παράλογου. Οι δράσεις και οι λέξεις πελαγοδρομούν μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο, ένα τραπέζι και τρεις καρέκλες. Η δράση ακολουθεί το λόγο σε ένα κάδρο παράνοιας, όπου το μυαλό αδυνατεί να παρακολουθήσει την ταφή ενός νέου κόσμου, που προβάλλει ολόγυρα και μας δείχνει τα δόντια του. Ενός κόσμου που στερείται το φως, στερείται την αλήθεια.
 
   Ειδική μνεία θέλω να κάνω στην τελευταία σκηνή του έργου, μια φαντασμαγορική ελεγεία στη δισυπόστατη φύση του ανθρώπου. Το καλό και το κακό φωλιάζουν από κοινού μέσα μας και είναι στο χέρι μας ποιο θα ταϊσουμε περισσότερο. Η αλήθεια και το ψέμα. Το φως και το σκοτάδι. Η πράξη και η προβολή της. Είμαστε όλοι περαστικοί. Μουσική!
 
leson   Ο "καθηγητής" Κίμωνας Κουρής απολαυστικός σε ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, αποδίδει μια ερμηνεία που αποτελεί ρεσιτάλ υποκριτικής. Ένας καθηγητής που αντιπροσωπεύει το παλιό, το ξεθωριασμένο, που αρνείται να αποδεχτεί την καθίζηση και για αυτόν ακριβώς το λόγο την προκαλεί. Ένας εφιαλτικός χαρακτήρας. Είναι ένας παντογνώστης, όμως στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα. Τίποτα δεν βγάζει νόημα στα λεγόμενα του, διότι οι λέξεις του είναι πολύ φτωχές, πολύ λίγες και δεν αρκούν για να μεταδώσουν την "γνώση" του.
 
"Οι ήχοι, δεσποινίς, πρέπει να πιάνονται απ’ τις φτερούγες τους την ώρα που πετάνε,
για να μην πέφτουνε στα αυτιά των κουφών, να κάπως έτσι. Έτσι, βλέπετε;"
 
   Μεγάλο ατού της παράστασης η ανύπαρκτη συνύπαρξη κίνησης και λόγου του Κίμωνα, που αναδεικνύει το μεγαλείο μιας αλήθειας, που βουλιάζει μέσα σε ένα χώρο και χρόνο, έξω από τον ίδιο τον άνθρωπο.
 
   Την ίδια ώρα η αφελής μαθήτρια Βασιλική Τζάμου ματαιοπονεί και μας θυμίζει ότι καμία αλήθεια δεν έχει αξία όταν πονάει ένα δόντι. Αυτός ο εγκάθετος πόνος, που τόσο όμορφα και παιδικά δηλώνει αδιάκοπα η μαθήτρια, διακόπτει τον ειρμό του καθηγητή και μας τονίζει με τον πιο βάναυσο τρόπο το χάσμα μεταξύ του χθες και του αύριο.
 
"Με πονάει το δόντι μου!"
 
leson3   Αυτή η εξειδίκευση που επιθυμεί και δεν μπορεί να στεριώσει πάνω στην ημιμάθεια των βασικών της γνώσεων, αυτή η βιασύνη που όλους μας διακατέχει, αποτυπώνεται από την ταύτιση του μωρού και του ενήλικα στο πρόσωπο της, την ώρα που ακροβατεί στα χείλη μια "σπουδαία" απάντηση και την ώρα της αμήχανης κίνησης του ποδιού στην ακριβώς αντίστροφη ερώτηση. Μια χαμένη εφηβεία.
 
   Τελικά εμείς τι περιμένουμε; Γιατί αγωνιούμε; Μόνο η επιβλητική υπηρέτρια Κωνσταντίνα Καστέλλου φαίνεται να γνωρίζει.  Μια υπηρέτρια που συμμετέχει ή δεν συμμετέχει;
 
   Η συνέχεια επί σκηνής σε μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!
 
"Λάθος! Λάθος! Έχετε την τάση να προσθέτετε, αλλά το ίδιο απαραίτητο είναι και να ξέρετε να αφαιρείτε.
Η σύνθεση από μόνη της δεν είναι τίποτα, χρειάζεται και την αποσύνθεση.
Αυτή είναι η ζωή. Αυτή είναι η φιλοσοφία. Η επιστήμη, η πρόοδος, η κοινωνία."

Γιάννης Τσιαβός
 
Ταυτότητα της παράστασης
σκηνοθεσία/προσαρμογή – Σπύρος Αθηναίου
μετάφραση/διασκευή – Βασιλική Τζάμου
ηθοποιοί: Κίμωνας Κουρής / Βασιλική Τζάμου / Κωνσταντίνα Καστέλλου
σκηνογραφία – Torre Antre Flo
ενδυματολογία – Αγάπη Τσιτιρίδου
graphic art – Κώστας Παυλίδης
Video Operator/Teaser – Dato Boukhra
παραγωγή – Perros 2013
 

 

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις