Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: 'Ευτυχισμένες Μέρες'

   Η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης επιστρέφει ξανά κοντά μας, παρόλο που πριν καιρό είχε ανακοινωθεί το τέλος εποχής της. Αρχή νέας εποχής μας αρέσει να το λέμε. Οπωσδήποτε η προσφορά της στην τέχνη του θεάτρου είναι αδιαμφισβήτητη. Τώρα επανεμφανίζεται, φιλοξενούμενη πλέον και χωρίς έδρα, παρουσιάζοντας το εμβληματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ «Οι Ευτυχισμένες Μέρες», στο Δημοτικό Θέατρο Άνετον με την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης.
 
   Ειρωνικός και σαρκαστικός ακούγεται ο τίτλος του έργου για μια σκηνή που, παρά τα προβλήματά της και τα όσα πέρασε, συνεχίζει να χαμογελάει και να βλέπει τα πράγματα με αισιοδοξία. Ένα προμήνυμα ανάστασης λοιπόν. Αυτή ήταν και η ματιά προσέγγισης του έργου από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ιρλανδού συγγραφέα που έχει ερμηνευτεί από πολλές διάσημες πρωταγωνίστριες των μεγάλων θεατρικών σκηνών του κόσμου.
 
happy days beket2   Αλλά τι υποδηλώνει το έργο από μόνο του; Από τον τίτλο και μόνο μαρτυρεί μια βαθειά ειρωνεία για την επίφαση της ανθρώπινης ζωής (ευλογημένης μάλιστα), όπως αυτή της ηρωίδας, που βρίσκεται στα πέρατα της ακρότατης δυστυχίας της. Εκεί όπου βαθμιαία ενταφιάζεται σε μία θνήσκουσα γη κάτω από ένα ανελέητα καυτό ήλιο. Μια περιπέτεια του ανθρωπίνου σώματος ερήμην της ψυχής μιας και αυτή επιμένει να αντιστέκεται κρύβοντας με αρχοντιά τον φόβο του θανάτου.
 
   Έργο ανατρεπτικό και αντιφατικό. Σκοτεινό, γελοία τραγικό και γεμάτο απόγνωση αλλά συνάμα αισιόδοξο, λυτρωτικό και ιδιόμορφα χαρούμενο. Δύσκολο αλλά και προκλητικά ελκυστικό για την σκηνοθέτρια Δήμητρα Χουμέτη η οποία προσπάθησε και πέτυχε να το αποδώσει εισάγοντας δύο καινοτομίες. Το πρώτο εύρημα θα έλεγε κανείς είναι να . τοποθετήσει την Γουίνυ (Ελένη Δημοπούλου), σκληρά και ξεκάθαρα επάνω στη σκηνή σαν δημιούργημα/πλάσμα να δέχεται τις «σκηνοθετικές οδηγίες» του δημιουργού (Αλέξανδρος Κωχ), ο οποίος δίνει τον Ρυθμό στην παράσταση αλλά και την Παύση. Το δεύτερο σκηνοθετικό εύρημα είναι η προσθήκη μιας τρίτης Πράξης με ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία, όπου επιτέλους συναντιούνται τα βλέμματα των δύο συντρόφων που επικοινωνούν καθώς απλώνουν και προσεγγίζουν τα χέρια τους Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε και η μετάφραση του Διονύση Καψάλη αποδίδοντας όσο γίνεται πιο απλά τον λόγο του συγγραφέα.
 
   Τα έργα του Μπέκετ δεν είναι από αυτά που δίνουν την ευκαιρία στον σκηνογράφο να επιδείξει την δεξιοτεχνία του με θεαματικές σκηνογραφίες. Αντίθετα μάλιστα, απαιτούν πειθαρχεία. Μέσα από ένα σωρό σκουπίδια που εντέχνως φιλοτέχνησε η Μαρία Καβαλιώτη, που ακολούθησε τις γραπτές οδηγίες του συγγραφέα αποτυπώνοντας τον άκρατο ρεαλισμό που ζητούσε τονίζοντας, παράλληλα, την συμβατικότητα του θεάτρου.
 
   Η Ελένη Δημοπούλου λοιπόν, μας πρόσφερε μια νέα δική της Γουίνυ. Με ένα μισοφέγγαρο γέλιου στο στόμα της, χωρίς περιττές κινήσεις, αποφορτίζει την ένταση του Λόγου. Μία χαρούμενη μαριονέτα θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανείς, θαμμένη στα σκουπίδια, στην καθημερινότητά της δηλ. όπου βουλιάζει λυτρωτικά και εναγώνια προσφέροντας μας τις τελευταίες εικόνες της ζωής της. Θαμμένη στο χώμα με άκρατη χαρά - μέχρι τη μέση στην Α πράξη, μέχρι το λαιμό στη Β – με περισσή ενέργεια και χάρη εξακολουθεί να ασχολείται με τα απομεινάρια του κανονικού κόσμου και το περιεχόμενο της μεγάλης τσάντας της: την οδοντόβουρτσα, τη χτένα, την ομπρέλα, ως και το πιστόλι το οποίο προσφέρει μια διέξοδο αλλά τελικά μένει  άχρηστο επιδεικνύοντας άπειρη αισιοδοξία και κουράγιο.
«Κι εγώ η ίδια δε θα πάψω να λιώνω», λέει κάποια στιγμή «δεν εννοώ να καίγομαι μέσα σε φλόγες, απλώς να μεταμορφώνομαι λίγο-λίγο σε μαύρες στάχτες». Είναι η ώρα που φοβάται το πεπρωμένο της αλλά το υποδέχεται τραγουδώντας .Ο Μπέκετ συνδέει την τελευταία στιγμή με το τραγούδι. Οι ήρωες του βυθίζονται στο σκοτάδι τραγουδώντας. Με μία μελωδία ευτυχίας λοιπόν μας αποχαιρετά η Γουΐνυ, με ένα τραγούδι σύμβολο χαράς και ελπίδας ζωής.
 
   Ένα ενδιαφέρον εύρημα που μπορεί πολλοί να θεωρήσουν πως στερεί την μελωδία και την συγκίνηση που προσφέρει αυτούσιο το έργο του Μπέκετ μία ωραία εικαστική εικόνα. Μια καλή ερμηνεία, με φωτισμούς (Ρίτσαρντ Άντονυ) που δεν βοηθάνε ωστόσο να φωτίσουν τις σκοτεινές πλευρές της ηρωίδας μας. Μία φρέσκια πρόταση από έναν «νομαδικό» θίασο.
 
Σπύρος Μέλλιος
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Χουμέτη
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Αναστασίου
Σκηνικά: Μαρία Καβαλιώτη
Βοηθός σκηνογράφου: Λόρα Λούκας
Φωτισμοί: Ρίτσαρντ Άντονυ
Βοηθός φωτιστή: Ροδιά Βόμβολου
Παίζουν: η Ελένη Δημοπούλου (Γουΐνυ), ο Αλέξανδρος Κωχ και ο Ρίτσαρντ Άντονυ.
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Παραστάσεις έως 27 Ιανουαρίου
Τετάρτη ως Σάββατο στις 9 μ.μ., την Κυριακή στις 7 μ.μ.
Εισιτήρια: 10 € (κανονικό), 8 (φοιτητικό), 7 (κάρτα ανεργίας), 5 (ατέλεια).
Κρατήσεις και προπώληση στο θέατρο «Άνετον» (Παρασκευοπούλου 42 & Κωνσταντινουπόλεως), ώρες: 2- 2 το πρωί και 6-9 το απόγευμα
Τηλ. 2310 869869.

Θεατρικές Παραστάσεις