Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Θα ‘σαι ‘δώ ξανά του χρόνου

“Θα 'σαι 'δώ ξανά του χρόνου”
του Bernard Slade
στο Θέατρο Αθήναιον

   Ένας άντρας και μία γυναίκα, δύο συνηθισμένοι χαρακτήρες της καθημερινότητας, τυχαίνει να συναντηθούν και να αγαπηθούν σε ένα ξενοδοχείο, μία μέρα του Φλεβάρη. Παντρεμένοι και οι δύο, με τρία παιδιά ο καθένας, έρχονται αντιμέτωποι με αισθήματα που δεν πίστευαν ότι θα νιώσουν και με ενοχές που δεν πίστευαν ότι μπορούν να αντέξουν. Χωρίς να θέλουν να καταστρέψουν τις μέχρι τότε ζωές τους, δίνουν ραντεβού για την επόμενη χρονιά, πιστεύοντας καθένας ότι ο άλλος δεν θα εμφανιστεί. Όμως, η ανάγκη του καθενός για τον άλλο, είναι ισχυρότερη από τα ταμπού και τις ηθικές αναστολές τους, και αρχίζει μία ιστορία που θα σημαδέψει τη ζωή τους.

   Τα παραπάνω, είναι η αρχή της υπόθεσης του θεατρικού έργου του, Καναδού, Bernard Slade, “Same day, next year”, που παρουσιάζουν στο θέατρο Αθήναιον ο Θοδωρής Αθερίδης και η Γωγώ Μπρέμπου. Ένα έργο γραμμένο το 1975, που πραγματεύεται την παράνομη σχέση του Τζορτζ και της Ντόρις. Στην πρώτη του παρουσίαση στο Broadway, στις 14 Μαρτίου 1975, έφτασε τις 1453 παραστάσεις, κερδίζοντας πολλά βραβεία Tony. Το έργο αυτό, παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα, με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τη Νόνικα Γαληνέα, και αποτέλεσε σταθμό για την καριέρα τους. Η κινηματογραφική του μεταφορά έγινε, με τον ίδιο τίτλο, το 1978, με τους Alan Alda και Ellen Burstyn.

   “Κάθε χρόνο, ίδια μέρα” είναι η υπόσχεση και η προσμονή του Τζορτζ και της Ντόρις (που είναι και ο τίτλος του έργου στις προηγούμενες θεατρικές παρουσιάσεις του, στην Ελλάδα). Μετά την πρώτη τους βραδιά, συναντιούνται για ένα Σαββατοκύριακο του Φλεβάρη, κάθε χρόνο. Παρακολουθούμε τις παράνομες συναντήσεις τους, ανά πενταετία. Ένα αρκετά επικίνδυνο θέμα, λόγω του ότι στο θέατρο και τον κινηματογράφο, οι παράνομοι εραστές είθισται να είναι οι “κακοί” των ιστοριών. Όμως, το θέμα αυτό, το διαχειρίστηκε με τέτοιον τρόπο ο Bernard Slade, που σχεδόν απενοχοποίησε τον παράνομο δεσμό των χαρακτήρων του. Με απόλυτο σεβασμό στους συντρόφους τους, συζητούν για τις ζωές τους, τα θετικά και τα αρνητικά του καθενός, χαίρονται με τις χαρές του άλλου, και συμπαραστέκονται στις λύπες του. Νιώθουν, ενεργούν και εκφράζονται πιο αληθινά από ότι στην καθημερινότητα τους, μοιράζοντας φόβους και μυστικά, που δεν τολμούν να εκφράσουν στο σύντροφο τους. Μία αγάπη χωρίς εγωισμό και κτητικότητα,  σε σημείο που ο Τζορτζ να συνδράμει καταλυτικά στην επανένωση της Ντόρις με τον άντρα της, σε μία κρίσιμη καμπή του γάμου τους. Μοιράζονται, και αντιμετωπίζουν μαζί τις ενοχές τους.

   Στην πάροδο του χρόνου ωριμάζουν και, κυρίως, εξελίσσονται ο καθένας μέσω του άλλου, αλλά και λόγω αυτού. Επηρεάζουν και επηρεάζονται ο ένας από τον άλλο. Η Ντόρις, μία απλή νοικοκυρά, εναρμονίζει το ρολόι της με το χαλασμένο ρολόι του Τζορτζ, αρχίζει να διαβάζει, σπουδάζει και εξελίσσεται σε επιτυχημένη επιχειρηματία και, τελικά, σε ώριμη και κατασταλαγμένη γυναίκα, λόγω των επιρροών που έχει από αυτόν. Ο Τζορτζ, ένας λογιστής, ένας άνθρωπος, ίσως αδιάφορος, χωρίς αυτοπεποίθηση, βρίσκει κάποιον να μπορεί να εκμυστηρευτεί τα πάθη και τις αδυναμίες του, να δείξει τον εαυτό του και να τονώσει την αυτοπεποίθηση του. Τους παρακολουθούμε λοιπόν να αλλάζουν, μαζί με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της κάθε εποχής της Αμερικής. Η δυναμική των χαρακτήρων αλλάζει από πενταετία σε πενταετία. Ο καθένας με τη σειρά του στηρίζει τον άλλο και την ιδέα του να βρίσκονται, κάθε χρόνο ίδια μέρα. Μετά από 24 χρόνια, συνεχίσουν ακόμα να βρίσκονται, και υπόσχονται να βρίσκονται μέχρι το τέλος.

   Στην συγκεκριμένη παράσταση, ο τίτλος έγινε “Θα 'σαι 'δώ ξανά του χρόνου”, εκφράζοντας και την πεποίθηση και ελπίδα του καθενός αλλά και την αμφιβολία, αν το διαβάσουμε με ένα ερωτηματικό στο τέλος. Στην επιλογή του τίτλου, έπαιξε ρόλο και το ακουστικό λογοπαίγνιο, μια και ακούγεται το ίδιο με το “Θα σε δω ξανά του χρόνου”.  Μία ακόμα αλλαγή ήταν ότι μεταφέρθηκε η χρονική περίοδος στην οποία λαμβάνει χώρα το έργο. Ενώ στο αρχικό κείμενο συναντιούνται το 1951, στην παρουσίαση αυτή συναντιούνται το 1987. Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που αναφέρθηκαν παραπάνω, έγινε προσπάθεια, πολύ επιτυχή, να μην αλλάξουν σε χαρακτήρα. Στο αρχικό κείμενο, παραδείγματος χάριν, ένα σημείο ορόσημο για την ψυχολογική αλλαγή της Ντόρις, ήταν η ατομική βόμβα, στο παρόν είναι η επέμβαση στο Αφγανιστάν. Το ίδιο έγινε και στα ονόματα πολιτικών που αναφέρονται, με αντίστοιχη αναφορά σε, ιδίου ύφους, έργα τους.

   Η παράσταση αρχίζει και τελειώνει με αφήγηση των χαρακτήρων. Σαν σκηνοθετικές οδηγίες, περιγράφουν ο ένας τις πράξεις και τις σκέψεις του άλλου, ενώ τις βλέπουμε να γίνονται. Ανάμεσα στις πράξεις, σε μία οθόνη στον τοίχο πίσω από τη σκηνή, δείχνουν σκηνές από την καθημερινότητα του Τζορτζ και της Ντόρις, φτιαγμένες ωραία από τον Θοδωρή Αθερίδη. Ένα πολύ ωραίο και πλούσιο σε συναισθήματα έργο. Δυστυχώς, τον πλούτο αυτόν δεν κατάφεραν να εκφράσουν όσο έπρεπε, και περιμέναμε, από τους συγκεκριμένους χαρακτήρες. Το ύφος των ηθοποιών ήταν αρκετά απλό, αλλά με λιγότερη, από την προσδοκώμενη, εκφραστικότητα.

   Η επιλογή των σκηνικών ήταν ανθρωποκεντρική. Για να φανούν καλύτερα τα πρόσωπα του έργου, τα έπιπλα, με εξαίρεση το κρεβάτι και το πλατύ κεφάλι του κρεβατιού, ήταν απλά σχέδια σε πλεξιγκλάς, χωρίς να έχουν ύπαρξη στο χώρο. Η διαχείριση τους όμως από τους δύο ηθοποιούς έδειξε ότι, και χωρίς πραγματική υλική υπόσταση, μπόρεσαν και εκπλήρωσαν στο έπακρο το ρόλο τους.

   Ένα ωραίο έργο, στο οποίο πολλοί μπορεί να δουν κάποιο κομμάτι του εαυτού τους, απραγματοποίητους πόθους τους και να ονειρευτούν το πώς μπορεί να εξελίσσονταν δικές τους παρόμοιες εμπειρίες.

Δημήτρης Σταυρόπουλος

Πρωταγωνιστούν      
Τζωρτζ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ
Ντόρις: ΓΩΓΩ ΜΠΡΕΜΠΟΥ
Μετάφραση: ΚΩΤΣΑΚΗ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ
Σκηνοθεσία: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ
Σκηνικά-Κουστούμια: ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ
Φωτισμοί: ΑΛΕΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
Μουσική Επιμέλεια: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ
Κινηματογραφική Σκηνοθεσία: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ
Βοηθός Σκηνοθέτη : ΝΙΚΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ
atheridis

Θεατρικές Παραστάσεις