Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Ανδρική Νοημοσύνη, Οξύμωρο;

noimosini2   Ο Μάνος μετά από καιρό προσπαθειών βρήκε τη γυναίκα της ζωής του και αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα. Λίγες μέρες ωστόσο πριν το αρραβώνα τους εκείνη τον εγκαταλείπει και ο ίδιος στην προσπάθειά του να βρει τον τρόπο να τη φέρει πίσω εμβαθύνει – όσο του επιτρέπει η αντρική του νοημοσύνη – στο γυναικείο ψυχισμό. Άξιοι (;;;) συμπαραστάτες του στην προσπάθεια αυτή, πέντε πρόσωπα που έχουν συμβάλει το καθένα με το δικό του τρόπο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

   Με άλλα λόγια, ένας εγκαταλελειμμένος άνδρας που μέσα από το προσωπικό του ερωτικό δράμα προσπαθεί να δώσει την απάντηση στο αιώνιο ερώτημα “τι είναι αυτό που θέλουν τελικά οι γυναίκες”.

   Ένα εκ πρώτης όψεως όχι και τόσο πρωτότυπο θεατρικό κόνσεπτ το οποίο ωστόσο απογειώνεται από την ομολογουμένως απολαυστική ερμηνεία του Γεράσιμου Σκιαδαρέση. Ενός ηθοποιού που με το εγχείρημα αυτό αποδεικνύει ότι μπορεί να σταθεί ακόμη και μόνος του αξιοπρεπέστατα πάνω στη σκηνή.

   Τα στοιχεία stand up comedy, τα οποία έξυπνα ο Robert Dubac εμφύτευσε στο έργο, με τη συχνή επικοινωνία ηθοποιού – κοινού, λειτουργούν σαν μαξιλάρι κατά τη διάρκεια της παράστασης και κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον ως το τέλος.

   Η σκηνοθεσία της Αναστασίας Παπαστάθη δίκαια της χαρίζει το ήμισυ του χειροκροτήματος στο τέλος της παράστασης οπότε και ανεβαίνει στη σκηνή για την καθιερωμένη υπόκλιση. Ο τρόπος που οι πέντε χαρακτήρας παίρνουν σάρκα και οστά είναι οπωσδήποτε ευρηματικός με το Γεράσιμο Σκιαδαρέση να αλλάζει ρόλους κατά τη διάρκεια του έργου μπροστά στα μάτια του κοινού. Μεταμορφώνεται έτσι στον σκληροπυρηνικό και ειλικρινή (σχεδόν) με τις γυναίκες Στρατηγό Καρανάσο, στον παραμυθά, νεανικό του φίλο, Ζαν Μισέλ, στο καλό παιδί “Τζίμη τον Σουμάχερ”, στον πονηρό “Κύριο Πρύτανη” και στον ευαίσθητο Σίφη, τον “αγκαλίτσα”. Ευχάριστη έκπληξη η φωνή της γιαγιάς του που σαν από θύμηση με έναν τρόπο εξωκοσμικό συμβάλλει από την πλευρά της την εξέλιξη των πραγμάτων.

   Η σκηνογραφία τέλος αποτελεί  ένα από τα δυνατά σημεία της παράστασης καθώς ο διαχωρισμός της σκηνής σε δύο μέρη κάνει μια εμφανή σημειολογική αναφορά στα δύο μέρη του ανθρώπινου εγκεφάλου και συγκεκριμένα του ανδρικού. Από τη μία η αρσενική πλευρά στην οποία επικρατεί η απόλυτη αναρχία με κάθε λογής αντικείμενα διασκορπισμένα παντού και από την άλλη η θηλυκή με έναν και μόνο άδειο από σημειώσεις πίνακα. Η αντιστοιχία, εύκολα εννοούμενη. Το χάσμα ανδρικού – γυναικείου φύλου, αγεφύρωτο (;;). Και το ερώτημα παραμένει… “Ανδρική νοημοσύνη, οξύμωρο;”

Θάνος Βάγιος
noimosyni1

Θεατρικές Παραστάσεις