Θεατρικές Παραστάσεις

Ο Φιλάργυρος

“Ο Φιλάργυρος”
του Μολιέρου
στο θέατρο Ρο

   Μία διαφορετική παρουσίαση ενός κλασικού έργου, του “Φιλάργυρου” του Μολιέρου, είδαμε στο θέατρο Ρο. Μία προσπάθεια απόδοσης των κλασικών χαρακτήρων της κωμωδίας αυτής, με καρτουνίστικα στοιχεία. Ένα πάντρεμα ενός κλασικού έργου του θεάτρου με τα κωμικά στοιχεία της ένατης τέχνης.

argyros4   Το έργο είναι μία κωμωδία του Jean Baptiste Poquelin, ή Μολιέρος κατά το γνωστότερον. Ο αυθεντικός του τίτλος είναι “L' Avare”. Πραγματεύεται το υπερβολικό πάθος για το χρήμα και την αποταμίευση, κατά κόσμον τσιγκουνιά. Ο κύριος χαρακτήρας είναι ο Αρπαγκόν, ο πατέρας του Κλεάνθη και της Λίζα, και δεσποτικός άρχοντας του σπιτιού. Προσπαθεί να εξουσιάσει τα παιδιά του, τα οποία με τη σειρά τους, προσπαθούν να φύγουν από το σπίτι, να ακολουθήσουν την καρδιά τους και να παντρευτούν αυτούς που αγαπούν. Η Λίζα θέλει τον Βαλέριο, ο οποίος έχει καταφέρει να πάρει τη θέση του οικονόμου και ο Κλεάνθης θέλει τη Μαριάννα, μία καινούρια στη γειτονιά. Όταν ο Αρπαγκόν κανονίζει τους γάμους των παιδιών του, με σκοπό το κέρδος, θέλοντας ο ίδιος να παντρευτεί τη Μαριάννα, αρχίζουν οι παρεξηγήσεις και τα ευτράπελα της ιστορίας. Στο τέλος όμως επικρατεί το χρήμα, αφού με μεθοδεύσεις καταφέρνουν να εκβιάσουν τον Αρπαγκόν και να δεχτεί τους γάμους που θέλουν τα παιδιά του, με αντάλλαγμα ένα κασελάκι από τα λεφτά του που κάποιος είχε κλέψει.

   Η παραπάνω πλοκή εκτυλίσσεται σε μία άδεια σκηνή, με μόνο ένα κόμικς στριπ για φόντο. (Κάποιος προσπαθεί και καταφέρνει να μπει να φάει σε ένα ακριβό εστιατόρια χωρίς λεφτά.) Την εναλλαγή των σκηνών την καθορίζουν οι ηθοποιοί, και ο χώρος που διαδραματίζεται η κάθε μία, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Η έλλειψη σκηνικών, αν και μας παραξένεψε στην αρχή, όταν άρχισε η παράσταση δικαιολογήθηκε πλήρως. Οι ηθοποιοί χρειαζόντουσαν όλο το χώρο για να κινούνται, με τον τρόπο που ερμήνευαν τους χαρακτήρες τους.

argyros3   Μετά από ένα εισαγωγικό χορευτικό στο “Money, Money, Money” των Abba, το οποίο αποτελούσε και τη βασική μουσική της παράστασης, παρακολουθήσαμε ένα κυνηγητό επί σκηνής. Οι υπερβολικές κινήσεις και εκφράσεις των δύο ηθοποιών, έκαναν την εισαγωγή για το τί θα επακολουθήσει. Πολύ κυνηγητό, υπερβολικές εκφράσεις και υπερβολή και στις κινήσεις των ηθοποιών, ήταν τα καρτουνίστικα στοιχεία τα οποία υιοθέτησαν. Η πλοκή ακολουθούσε το κλασικό έργο, αλλά η κινησιολογία και η εκφραστικότητα τους δεν θύμιζε τίποτα από κλασική θεατρική παράσταση. Μία πολύ ευχάριστη προσθήκη, κατά τη γνώμη μου.

   Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε ο Αρπαγκόν, κατά κόσμον Γιάννης Τσότσος. Υπερκινητικός και πολυτάλαντος. Με αχρείαστες κινήσεις, αεικίνητος πάνω στη σκηνή, ακόμα και σε, θεωρητικά, στατικούς διαλόγους, εμπλούτισε το χαρακτήρα του με πολύ κέφι και εφευρετικότητα. Από χοροπηδητά μέχρι κατακόρυφα, και από μιμήσεις στην ομιλία και συμπεριφορά από Robocop μέχρι Σκρουτζ Μακ Ντακ, ήταν ένας κανονικός χαρακτήρας βγαλμένος από κόμικς, που υποδυόταν τον Αρπαγκόν.

argyros2   Το παράδειγμα του ακολουθούσαν όλοι οι ηθοποιοί, δίνοντας ένα πολύ καλό και διασκεδαστικό αποτέλεσμα, πατώντας όμως σωστά στο κείμενο της παράστασης. Χωρίς να γελοιοποιούν το έργο, υπερέβαλαν με τους, ήδη υπερβολικούς χαρακτήρες του Μολιέρου, προσφέροντας μας μία απολαυστική παράσταση με πολύ κίνηση και διάφορα ευτράπελα. Ειδικά το ξύλο που έτρωγε ο ΚυρΓιάκωβος, θύμιζε πολύ παλιές επικές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου.  Φυσικά το αποτέλεσμα μπορεί πολύ φτωχά να περιγραφτεί με γραπτό λόγο. Πρέπει κάποιος να παρακολουθήσει την παράσταση για να καταλάβει το φρενιτιώδες μεν, πολύ ευχάριστο δε, κλίμα της παράστασης.

   Φυσικά, σε μία τέτοια παράσταση, δεν θα άφηναν το κοινό αμέτοχο. Απευθύνοντας ερωτήσεις και με λίγες αλληλεπιδράσεις με τους θεατές, τους έκαναν, μέχρι ενός σημείου, κομμάτι της παράστασης. Η ανταπόκριση ήταν ενθουσιώδης, δικαιολογημένα. Ο μικρός χώρος του θεάτρου Ρο γέμιζε από τα γέλια και τα χειροκροτήματα, και κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά και στο παρατεταμένο τελευταίο χειροκρότημα. Μία πολύ καλή, διασκεδαστική και έξω από τα συνηθισμένα, παράσταση, με νέα παιδιά να αναλαμβάνουν τους ρόλους.

Δημήτρης Σταυρόπουλος
    
Οι παραστάσεις λαμβάνουν χώρα στο θέατρο Ρο, Αριστοτέλους 23, 2ος όροφος.
Κάθε Σάββατο τις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 20:30
    
   Όλοι οι συντελεστές της παράστασης είναι καθηγητές, οι οργανωτές της παράστασης, και μαθητές, ηθοποιοί και χορευτές, της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης “Ροντίδη”, μίας σχολής με 18 χρόνια ιστορία.

   Τη σκηνοθεσία και προσαρμογή της παράστασης υπογράφει ο Γιώργος Ροντίδης, η σκηνογραφία είναι του Νίκου Καλαϊτζίδη, τα κοστούμια της Ελένης Δημοπούλου, η μουσική επιμέλεια της Όλγας Ροντίδη, οι χορογραφίες της Μαργαρίτας Παναγιώτου.

   Οι ηθοποιοί του θιάσου αναλυτικά είναι: Γιάννης Τσότσος (Αρπαγκόν), Δημήτρης Παπαδόπουλος (Κλεάνθης), Ντέπυ Ασληχανίδου (Φροσύνη), Νάνσυ Γκουντούλα (Λίζα), Έφη Σισμανίδου (Μαριάννα) , Παναγιώτης Κυριάκου (Σαΐτας & ΚυρΓιάκωβος & Ανσέλμης), Γιώργος Ζακάπας (Βαλέριος).

   Πρελούδιο (εισαγωγικό χορευτικό) : Βέβης Άρης, Διατσίδου Νατάσα, Ζαντή Μαρίνα, Πελαγίδου Σοφία, Περγαμηνού Αγγελική, Σακαλάκη Σωτηρία, Σταυρινόπουλος Λάμπρος και Φωτιάδου Μαρία, πρωτοετείς στη σχολή.
argyros1

Θεατρικές Παραστάσεις