Θεατρικές Παραστάσεις

Κόκκινο

 

“Κόκκινο”
του John Logan
στο θέατρο Αυλαία
 
kokkino4
kokkino3

 


 




  Την βραβευμένη με έξι βραβεία Tony παράσταση του John Logan, “Κόκκινο” παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αυλαία. Μία παράσταση με πολλές εντάσεις, μετά από δύο χρόνια επιτυχούς παρουσίασης, από το δίδυμο Σταμάτη Φασουλή και Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλου.

kokkino1   Το έργο είναι βασισμένο στη ζωή του μεγάλου ζωγράφου Mark Rothko. Μας διηγείται μία περίοδο δύο χρόνων της ζωής του, στην ωριμότητα του. Σε μία εποχή που όλα είναι στο “κόκκινο”. Οι αξίες και τα δεδομένα της εποχής αλλάζουν με γρήγορους ρυθμούς. Η μία κουλτούρα διαδέχεται την άλλη. Η τέχνη, και δη η ζωγραφική, αλλάζει και αυτή. Έχει μόλις ανατραπεί ο κυβισμός του Πικάσο από τον εξπρεσιονισμό. Ο ζωγράφος είναι ήδη καταξιωμένος και θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Ένας νέος σπουδαστής σχολής Καλών Τεχνών αναλαμβάνει τη θέση του βοηθού του. Ο νέος θεωρεί τον Rothko δάσκαλό του, ενώ εκείνος τον υποβιβάζει σε απλό βοηθό του. Παρακολουθούμε, λοιπόν, ένα παιχνίδι ρόλων. Ο δάσκαλος, με την υπεροψία της αναγνώρισης και τη μεγαλομανία του, να απαξιώνει το μαθητή για την απειρία και την άγνοια του σε θέματα τέχνης και τεχνοτροπίας. Ο μαθητής, με την άγνοια του, το θαυμασμό και το φόβο του προς το δάσκαλο, να προσπαθεί να τον φτάσει, να τον καταλάβει και να επιζητεί την αποδοχή της αξίας του από αυτόν. Βλέπουμε την μάχη του παλιού με το καινούριο, σε μία . Τις εντάσεις μεταξύ των δύο χαρακτήρων και τις αλλαγές στις ισορροπίες των ρόλων. Αρχικά, ο μαθητής προσπαθεί να μάθει και ο δάσκαλος να διδάξει και στη συνέχεια ο μαθητής κάνει κριτική εναντίον του δασκάλου, ο οποίος υπερασπίζεται τις   επιλογές και τις απόψεις που εκφράζει, φτάνοντας όμως σε σημείο να αναθεωρεί κάποιες από αυτές.

kokkino2   Η παράσταση εκτυλίσσεται στο εσωτερικό του εργαστηρίου του, με φόντο έναν κόκκινο πίνακα (αφού τον φτιάξουν επί σκηνής). Σε ένα σκηνικό που αποδίδει πολύ ωραία ένα εργαστήρι ζωγραφικής ενός καλλιτέχνη με ιδιάζουσα προσωπικότητα και κάποια απέχθεια για το φυσικό φως και ίσως τον υπόλοιπο κόσμο. Με πολύ καλή δουλειά στα φώτα, τα συναισθήματα χρωματίζονται κατάλληλα και η “ματιά” του καλλιτέχνη προς τα δημιουργήματα του φαίνεται καθαρότερα. Παρακολουθούμε την πάλη μεταξύ εμπορικότητας και τέχνης, παλιού και καινούριου, φόβο για την ανυπαρξία και υστεροφημία. Στην αρχή του έργου, βλέπουμε την εισαγωγή των ηρώων και την παρουσίασή τους στο κοινό, με τα σημαντικότερα στοιχεία τους. Μαθαίνουμε για τις προσδοκίες του Κεν και τα σχέδια του Rothko για την δουλειά με την οποία ασχολείται και η οποία θα του αποφέρει πολύ μεγάλο χρηματικό κέρδος. Μέχρι να αναπτυχθεί, λοιπόν, η δυναμική των χαρακτήρων, παρακολουθούμε μία αρκετά χλιαρή παράσταση. Όταν όμως αρχίζουν οι εντάσεις και οι διαμάχες μεταξύ των δύο χαρακτήρων καταλαβαίνουμε ότι είναι μία έντονα συναισθηματικά φορτισμένη παράσταση. Ο Σταμάτης Φασουλής καταφέρνει να εκφράζει την ένταση, το θυμό, την απελπισία, ακόμα και τη μεγαλομανία του Rothko. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μας πείθει απόλυτα για το φόβο, το σεβασμό και το θαυμασμό, στην αρχή, για το δάσκαλό του, και στη συνέχεια για το θυμό και το θράσος του προς αυτόν, όταν πλέον έχει αποκαθηλωθεί από το βάθρο που τον είχε και υπόκειται πλέον της αυστηρής κριτικής του μαθητή του. Ο δάσκαλος, ο οποίος τελικά έχει πολλά να μάθει από το μαθητή του.

kokkino5   Η μουσική επένδυση της παράστασης ήταν οι δίσκοι που έπαιζε το πικάπ που υπήρχε μέσα στο εργαστήριο, η κλασική μουσική που άκουγε πάντα ο Ρόθκο και ένα κομμάτι Jazz που έβαλε ο μαθητής του και έγινε η αφορμή για ένα ακόμα ντελίριο μονομανίας το δασκάλου του. Για ένα ακόμα μάθημα προς τον “αυθάδη” μαθητή του που αρέσκεται σε μουσικές μη αποδεκτές από το δάσκαλο. Τέτοια “μαθήματα” υπάρχουν πολλά στην παράσταση. Με αφορμή κάποιες πράξεις ή δηλώσεις του Κεν, παρακολουθούμε συζητήσεις και ρητορείες για την τέχνη και το κατά πόσο καταφέρνει να επικοινωνεί με το κοινό, την εμπορευματοποίηση της και τις βασικές αξίες της ζωής, την, τότε καινούρια, Pop Art κουλτούρα. Μία συνεχή μάχη μεταξύ του παλιού και του καινούριου, της αναγνωρισμένης, αλλά λίγο ξεπεσμένης, αυθεντίας με την καθαρότητα και τη δίψα για ζωή και πρόοδο του καινούργιου. Όλα αυτά δίνονται με μία φυσικότητα και αρκετή απλότητα. Λόγω αυτού, υπήρξαν και στιγμές γέλιου, λόγο καταστάσεων, ύφους των ηθοποιών ή απλά μία φράση, χωρίς όμως να υποβαθμίζονται ή να γελοιοποιούνται οι καταστάσεις και τα νοήματα που παρουσιάζονται.

   Μία ωραία παράσταση, με καλές ερμηνείες, ειδικά του Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλου, η οποία ασχολείται και προβληματίζεται με πολλά θέματα, δοσμένα απλά αλλά και με πολλές εντάσεις. Eντέλει, το καινούριο πρέπει ξεπεράσει και να κατασπαράξει το παλιό, όπως υποστηρίζει ο Rothko;
    
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά: Μανώλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Επιμέλεια προγράμματος: Ειρήνη Μουντράκη
Γραφιστικά: id. creative
Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:30

Δημήτρης Σταυρόπουλος

kokkinoposter

Θεατρικές Παραστάσεις