Θεατρικές Παραστάσεις

Ποιος Σκότωσε Την Αμπιγκέηλ;

 
Ποιος Σκότωσε Την Αμπιγκέηλ;
Theatro Victoria
 
DSC 30701 2   Ο Στάθης είναι ο Ερρίκος! Ο Ερρίκος πάλι … δεν μπορεί να ενσαρκωθεί, παρά μόνο από τον Στάθη … Οι υπόλοιποι – πλην ενός – δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν, δεν τους ενδιαφέρει κιόλας, τη δουλειά τους κοιτάνε να κάνουν. Και ο ένας, η πιστή εξαδέλφη, που ξέρει, μάλλον έχει αγχωθεί στη σκέψη ότι ένας άμοιρος κοινός θνητός, που μπερδεύει το θέατρο με τη μπουτονιέρα, πρόκειται να ανεβάσει την «Ηλέκτρα», χρησιμοποιώντας δύο χάπατα για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και την «πρώην» να συμπληρώνει το μπουκέτο, ένα πονηρό θηλυκό – κατεργάρα γυναίκα και όχι μόνο, ενώ, παράλληλα, ένας δήθεν τσαμπουκαλεμένος δημοσιογραφίσκος, αμόρε και καλά της πρωταγωνίστριας, μπαίνει ένθεν και ένθεν στο πλάνο, απειλώντας να προβεί σε αποκαλύψεις. Κολλάνε στην Ηλέκτρα οι μπουγάδες και τα άλογα που μασάνε κασκόλ; Θα ανέβει η παράσταση ή όχι; Θα είναι η πρεμιέρα «εκρηκτική» και κάτι περισσότερο;

   Στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Βικτώρια ξεκίνησε, από τις 2 Μαρτίου, μια κωμωδία, η οποία θα σας πάει αισθητικά μια βόλτα στη δεκαετία του ’30 (τα ρούχα και τα χτενίσματα των κοριτσιών ιδίως), θα σας κάνει να μουρμουρίσετε Swing ρυθμούς και, το πιο βασικό, θα σας κάνει να γελάσετε. Να γελάσετε πολύ. Η ατάκα στην ατάκα είναι αρκετές φορές αυτό που θα ξεκινήσει αλυσίδα γέλιου, όταν μάλιστα οι ηθοποιοί βρίσκονται τσούρμο πάνω στη σκηνή και περνάνε διάφορα σχόλια, εν είδη παλαβής στιχομυθίας, εκεί πλέον θα γελάσετε με την ψυχή σας. Εξαιρετικά αβανταδόρικος ο ρόλος της Μαριάνθης, βγάζει πολύ γέλιο «από τη φύση του», ενώ ο Στάθης/Ερρίκος, ο βασικός χαρακτήρας, μου θύμισε, σε σημεία, τον αξέχαστο Νίκο Σταυρίδη… Ένας αυτοσχεδιασμός (;) μάλιστα, ενώ μιλούσε αντί να πει «λάσπη» είπε «λέσπη» και μετά έκανε μια θανατηφόρα γκριμάτσα και αναρωτήθηκε χαμηλόφωνα «λέσπη;», με ξετρέλανε… Ξεκαρδιστική η «εξαδέλφη» κατά τη διάρκεια των προβών. Όπως διάβασα, πρόκειται για μια παράσταση μέσα σε μια παράσταση, το «Θέατρο εν θεάτρω», ή όπως λένε οι βάρβαροι, “Play within the play”.

   Συνοδευτικά videos δίνουν κάποια περαιτέρω στοιχεία για τους χαρακτήρες, ενώ, ανάμεσα στις σκηνές, όταν τα φώτα σβήνουν, οι ίδιοι οι ηθοποιοί μεταφέρουν πράγματα, κομμάτια του σκηνικού, αλλάζουν θέσεις σε αυτά ή προσθέτουν καινούργια, χωρίς να λείπουν τα gags, χωρίς να σταματάει η διάθεση για παραπέρα γέλιο. Η «ειδική συμμετοχή» του Κωνσταντίνου Τζούμα τζαμάρει στον επίλογο και η κάθαρση δικαιώνει τους τολμηρούς και αποζημιώνει τους θεατές με άφθονα χαμόγελα. Πώς είπατε; Ποια είναι αυτή η Αμπιγκέηλ; Ε… Θα δείτε… Πάντως, στο έργο όντως σκοτώνεται …

   Ο δημιουργός του έργου, Διονύσης Κοριανίτης, είναι ένας νέος άνθρωπος, τούτο δω είναι το δεύτερο θεατρικό του και ανεβαίνει μάλιστα για πρώτη φορά, με τη φροντίδα και το μεράκι της σκηνοθέτιδας Ελένης Δάγκα. Τα video έχει επιμεληθεί η Νάντια Σκούρτη, η οποία εκτελεί παράλληλα χρέη βοηθού σκηνοθέτη. Τα σκηνικά και κοστούμια ανήκουν στην Κατερίνα Ζουράρη, οι φωτισμοί στον Αλέξη Πηλό και η μουσική στον Πρόδρομο Καραδέρογλου.

   Ο ίδιος ο δημιουργός κάπου αναφέρει ότι θα κατευθυνθούμε στα όποια συμπεράσματά μας (για να κρίνουμε την όποια καλλιτεχνική δημιουργία) μέσα από άφθονο γέλιο. Κατά τη διάρκεια της παράστασης γέλασα πολύ, όπως και οι φίλοι που ήταν μαζί μου, όπως και ο κόσμος γύρω μου. Να σας πω κι ένα τελευταίο; Γύρω στις έντεκα και μισή, που φύγαμε από το θέατρο, ακόμα χαμογελούσαμε… Υπάρχει καλύτερο «καύσιμο» για τη συνέχεια της βραδιάς;
 
Κώστας Κούλης
 
Σημείωση : Δεν είμαι κριτικός θεάτρου. Δεν είμαι ο άνθρωπος από τον οποίο θα περιμένετε να διαβάσετε για «άνισες αποδόσεις στο ρόλο» και κάτι για την «στρουκτουραλιστική» τέτοια της αυτηνής. Αυτά τα κάνουν άλλοι και τα κάνουν και χρόνια και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Στο τέλος-τέλος όλα γούστο είναι. Ναι, πήγα στο θέατρο, ναι είδα την παράσταση, ναι μου άρεσε. Ή, όχι δεν μου άρεσε, μια χαρά ήταν, εγώ δεν-δεν … Θεωρήστε με σαν τον άνθρωπο που τον γνωρίζετε χρόνια, μπορεί να μιλάτε παρέα για μουσική και χίλια δυο πράγματα και κάποια στιγμή να σας πω, «ξέρεις, φίλε, προχθές πήγα στο Θέατρο Βικτώρια και εκεί έξι ωραίοι τυπάδες κα τύπισσες με έκαναν να γελάω για δυο ώρες». Κι εσείς να ρωτήσετε περισσότερα και να το σκεφτείτε κάνα-δυο φορές και να πείτε, «ρε, δεν πάμε κι εμείς»; Εδώ θα είμαστε παρέα και θα τα λέμε συχνά-πυκνά. Και, μεταξύ μας αυτό, αν συναντούσα τον Κοριανίτη και τη Δάγκα, θα τους ευχαριστούσα για εκείνο το δίωρο, και θα τους έδινα να διαβάσουν το “The adventures of Lord Iffy Boatrace” (Ναι, του Dickinson!) … Είμαι σίγουρος ότι πάνω σ’ αυτό θα ανέβαζαν μια παράσταση μούρλια!
 
ambi1q 2 2

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις