Θεατρικές Παραστάσεις

Ο Μαρξ Στο Σόχο

“Ο Μαρξ Στο Σόχο”
του Χάουαρντ Ζιν
στο θέατρο Εγνατία

  marx1“Δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια” δηλώνει ο Μαρξ (Άγγελος Αντωνόπουλος) στον θεατρικό αυτό μονόλογο του Χάουαρντ Ζιν.  Ένα έργο γραμμένο το 1999, με το οποίο, όπως δηλώνει ο συγγραφέας του, ήθελε να περισώσει τον Μαρξ από όσους ψευτοσοσιαλιστές χρησιμοποιούν τα λόγια του για την εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων και τους συγγραφείς και πολιτικούς που θεωρούν δεδομένο και χαίρονται με τον θρίαμβο του καπιταλισμού. Τον τοποθετεί στο Σόχο της Νέας Υόρκης, αντί του Σόχο του Λονδίνου, το μέρος που έζησε τα τελευταία 34 χρόνια της ζωής του, λόγω γραφειοκρατικού λάθους. Τον παρακολουθούμε λοιπόν σε ένα μονόλογο, που μας ταξιδεύει από τη Γερμανία στο Παρίσι και από τις Βρυξέλλες στο Λονδίνο, περιγράφοντας τη ζωή του και το έργο του, είτε άμεσα, αναπολώντας, είτε έμμεσα, περιγράφοντας τις σχέσεις του με με τον κοινωνικό του περίγυρο.

   Η αρχή της παράστασης γίνεται με τον Μαρξ κάτω από τη σκηνή, να μας καλωσορίζει και να μας εξηγεί το πώς και τον βλέπουμε μπροστά μας, παρόλο που είναι 129 χρόνια νεκρός.  Από την αρχή μας έκανε να νομίζουμε ότι βλέπουμε στην πραγματικότητα τον Μαρξ, δείχνει την ποιότητα του ηθοποιού αλλά και την οικειότητα του με το συγκεκριμένο ρόλο μιας και ο Άγγελος Αντωνόπουλος ερμήνευσε πρώτη φορά το 2007 το Μαρξ. Ακόμα και σε κάποιες κωμικές παρεμβάσεις που υπήρχαν, με κατάλληλο ύφος και χρώμα φωνής κατάφερνε να μην χάνουν ούτε σε νόημα ούτε σε σοβαρότητα οι απόψεις και θεωρίες που παρουσίαζε.

marx3   Μετά τον πρόλογο του, ο Μαρξ ανεβαίνει σε μία σκηνή που αναπαριστά ένα κεντρικό σταυροδρόμι του Σόχο της Νέας Υόρκης. Τα σκηνικά ήταν λιτά και απέριττα. Καμβάδες με ουρανοξύστες καλυμμένους με αμερικάνικα χαρτονομίσματα και χαρακτηριστικά φανάρια, σήματα και φώτα της Νέας Υόρκης και κασόνια, σακούλες σκουπιδιών και κιβώτια στο πάτωμα της σκηνής μετέφεραν πετυχημένα την αντίθεση μεταξύ των καπιταλιστικών κτιρίων των πολλών εκατομμυρίων δολαρίων και τη φτώχεια του κόσμου στους δρόμους και στα σοκάκια. Χρησιμοποιώντας, λοιπόν, τα κασόνια και τα κιβώτια ως καθίσματα ή ως πόντιουμ, αρχίζει ο Μαρξ το μονόλογο του, σχολιάζοντας μεταξύ άλλων την πρώτη Σοσιαλιστική Διεθνή, την Παρισινή Κομμούνα, τη θεωρία της υπεραξίας, την λογοκρισία στον τύπο, την παγκόσμια κρίση και τον Ένγκελς και τον Μπακούνιν μέσα από τις μεταξύ τους σχέσεις αλλά και το έργο και χαρακτήρα του καθενός.

marx5   Το κλίμα αυτών που περιέγραφε ο Μαρξ υποβοηθούσε και η μουσική. Σε επιλεγμένα σημεία, γιατί γενικά δεν υπήρχε κάποιο μουσικό χαλί,  έπαιζε είτε σιγά, απλά σαν συμπλήρωμα, είτε δυνατά για να ενισχύσει το συναίσθημα. Μας μίλαγε ο Μαρξ για τους Ιρλανδούς και το επαναστατικό τους κίνημα, και ακούγαμε μία Ιρλανδική μπαλάντα. Γαλλικά τραγούδια όταν αναφερόταν στο Παρίσι, ήρεμα όταν αναφερόταν στη ζωή του στο Παρίσι και πιο έντονα όταν αναφερόταν στην Παρισινή Κομμούνα. Ένα ωραίο μουσικό συμπλήρωμα, χωρίς να κουράζει. Το σταμάτημα γινόταν πάντα με εντολή του Μαρξ, σε αντίθεση με τα φώτα, των οποίων, όπως φάνηκε, τον έλεγχο είχαν οι γραφειοκράτες του παραδείσου και αναβόσβηναν όταν κάτι από αυτά που έλεγε δεν τους άρεσε ή προς το τέλος, για να τον ειδοποιήσουν ότι αργεί.

marx6   Είναι μία πολύ ωραία και αξιόλογη παράσταση την οποία θα πρότεινα, με μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων. Από συναισθηματικές εντάσεις, για τις κόρες του και την φτωχή ζωή τους, μέχρι εκρήξεις οργής κατά του καπιταλισμού και της εξαθλίωσης στην οποία οδηγεί τους λαούς. Μία συναισθηματική ποικιλία που θεωρώ ότι κατάφερε να μεταδώσει πετυχημένα στο κοινό ο ηθοποιός, με λίγες εξαιρέσεις υπερβολών, οι οποίες όμως δεν χαλάσαν τη συνολική εικόνα. Μιλάει με απλά λόγια για τη μουσική, την επανάσταση, τους πολιτικούς ηγέτες, τη θεωρία της υπεραξίας, την αναγκαιότητα της παγκοσμιοποίησης των εργατικών κινημάτων και για πολλά άλλα. Τελικά τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει, τουλάχιστον προς το καλύτερο και οι ιδέες του Μαρξ είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Άρτια σε στήσιμο και ερμηνεία, βασισμένη σε ένα πολύ καλό κείμενο. Όμως, για έναν θεατρικό μονόλογο, δριμύ κατηγορώ στο καπιταλιστικό σύστημα, 15 ευρώ κανονικό και 12 φοιτητικό είναι λίγο πολλά και έρχεται το περιεχόμενο της παράστασης σε αντίφαση με το αντίτιμο που πρέπει να καταβάλλει κάποιος για να την παρακολουθήσει.

Ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Άρης Λασκαράτος
Σκηνοθεσία:Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Δραματουργική Επεξεργασία:Άγγελος Αντωνόπουλος
Σκηνική - Κουστούμια:Γιώργος Ασημακόπουλος
Φωτισμοί:Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός Σκηνοθέτη και Σκηνογράφου:Δημήτρης Μπογδάνος
Μουσική επιμέλεια:Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Ερμηνεύει ο Άγγελος Αντωνόπουλος
Παραστάσεις: Τετάρτη-Παρασκευή-Σάββατο 21:15 και Κυριακή 20:00
Από Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου και για 8 παραστάσεις

Δημήτρης Σταυρόπουλος

marx2

Θεατρικές Παραστάσεις