Θεατρικές Παραστάσεις

Ορφανά


18-1-2012 Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς

«Μελίνα Μερκούρη», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Orphans2   Διάβασα στο άρθρο του δημοσιογράφου Άντριου Ντίξον της εφημερίδας «The Guardian» (που περιλαμβάνεται στο έντυπο πρόγραμμα της παράστασης) για τον Ντέννις Κέλλυ ότι τα έργα του δεν προσφέρονται για εύκολη θέαση. Το πρώτο του, «Ντέμπρις», άρχιζε μ’ έναν ηθοποιό που έλεγε στο κοινό για την σταύρωση του πατέρα του στο σαλόνι τους. Στα «Ορφανά», ο Λίαμ, ένας νεαρός βουτηγμένος στα αίματα διακόπτει το δείπνο ενός ζευγαριού, ενώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο στη συνέχεια. Έτσι από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι σ΄ αυτό το έργο θα ακολουθήσει η ανομία, η βία και ο ψυχολογικός αναβρασμός που σου προκαλεί κάθε αστάθμητος εξωτερικός παράγοντας σε μια καθημερινότητα με κανονικούς ρυθμούς.

   Όπως μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ την υπόθεση του έργου, η Έλεν και ο Ντάννυ, ζουν προστατευμένοι στον ωραίο κόσμο που έχουν φτιάξει με τον κόπο τους, όμως ο έξω κόσμος θα εισβάλει μια μέρα βίαια στη ζωή τους, όταν ο αδερφός της Έλεν, ο Λίαμ, θ΄ αποδειχθεί ότι εμπλέκεται στην κακοποίηση ενός μετανάστη Πακιστανού. Στην προσπάθεια τους να προστατέψουν τον Λίαμ, η μία λάθος κουβέντα ακολουθεί την άλλη, ξεκινάει μια διαμάχη μεταξύ του ζευγαριού, ανακαλύπτει ο ένας για τον άλλο μυστικά και μεγάλες προσδοκίες που δεν έχουν ικανοποιηθεί και η οικογενειακή γαλήνη τους κλονίζεται.

Orphans 3   Διαβάζοντας το θεατρικό κείμενο διαπίστωσα την προσπάθεια του συγγραφέα να περιγράψει μια σύνηθες κατάσταση στην αγγλοσαξονική χώρα, όπου η μεγάλη εισροή μεταναστών έχει προκαλέσει βίαιες ρατσιστικές αντιδράσεις σε πολλούς ντόπιους κατοίκους. Χρησιμοποίησε την απλή καθημερινή γλώσσα και διάλεκτο, σχεδόν αργκό θα έλεγα, καθώς το έργο εκτυλίσσεται σε μια οικογένεια μεσοαστικής τάξη της Αγγλίας. Σε ένα τόσο βαθιά πολιτικοποιημένο σενάριο, οι πολιτικές και οι οικονομικές αναλύσεις πάνε περίπατο, κι ο συγγραφέας συλλαμβάνει ακριβώς τον πυρήνα του προβλήματος παρακάμπτοντας τα ανούσια «σεντόνια» ενός θεατρικού κειμένου.

   Eπιλέγοντας το συγκεκριμένο έργο του Ντέννις Κέλυ, ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος θέλησε να ασχοληθεί με τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως η βία, ο ρατσισμός, οι κοινωνικές ανισότητες, οι αντιπαραθέσεις μέσα στην οικογενειακή εστία, τα μυστικά που κάποτε έρχονται στην επιφάνεια, οι προσδοκίες, η ζωή που δεν ζήσαμε! Δημιούργησε ένα λιτό σκηνικό, τοποθετώντας τους ηθοποιούς γύρω από ένα τραπέζι, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο λόγος των ηθοποιών και τα συναισθήματα που προκύπτουν από τους διάλογους τους που όσο περνάει η ώρα εντείνονται. Το πιο σημαντικό και δύσκολο για τον ίδιο τον σκηνοθέτη είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών, οι οποίοι σε κάθε παράσταση δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό με σκοπό όχι να δώσουν απαντήσεις σε ερωτηματικά, αλλά να προβληματίσουν το κοινό για τα επίμαχα θέματα της σύγχρονης κοινωνίας.

Orphans1   Παρά το σεναριακό ενδιαφέρον που δημιουργεί ένα τέτοιο ψυχολογικό θρίλερ, ένιωσα μια στασιμότητα και αμηχανία στο πρώτο μέρος της παράστασης (μέχρι το διάλειμμα). Δεν ήξερα αν έφταιγαν οι αργκό εκφράσεις του κειμένου ή η ανεπιτυχής υποκριτική των ηθοποιών, αλλά τίποτα απ΄ όσα έβλεπα να διαδραματίζονται στη σκηνή δεν κατάφεραν να μου ξυπνήσουν κανένα τέρας συναισθήματος. Με εξαιρετέο το ρόλο του Όμηρου Πουλάκη (Λίαμ), που καλούνταν να ερμηνεύσει ένα νεαρό παραβατικό χαρακτήρα μεταλλάσσοντας τον τόνο της φωνή του σε ολόκληρη την παράσταση και κινούμενος μεταξύ συναισθημάτων αθωότητας και ενοχή. Η Μαρία Κίτσου (Έλεν) μου έδωσε την αίσθηση ότι απέτυχε να υποδυθεί την φοβισμένη αδερφή που δεν ξέρει αν πρέπει να καταδώσει τον αδελφό της για την εγκληματική του πράξη και πραγματικά ωσάν μια αλλοπρόσαλλη θηλυκή προσωπικότητα που δεν ξέρει τι θέλει, αναστατώνει τον φιλήσυχο σύζυγό της με τα ψυχοσυναισθηματικά της τερτίπια θίγοντας θέματα περί δειλίας ανδρός και μεγάλων προσδοκιών για μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο δε Μιχάλης Οικονόμου (Ντάννυ) ανταποκρίθηκε στον ρόλο του δειλού- πλην καλοκάγαθου- οικογενειάρχη συζύγου, φιλάνθρωπου και αντιρατσιστή, ο οποίος όμως υποκύπτει στην ψυχολογική πίεση της συζύγου του και καταπατά τις αξίες του για να μπορέσει να διατηρήσει τον τίτλο του «αρχηγού» της οικογένειας, που στη συνέχεια θα τον αποποιηθεί με τον τρόπο του.

   Για να μην αδικήσουμε όμως κανένα, η συναισθηματική αδρεναλίνη ανέβηκε στο δεύτερο μέρος της παράστασης, κι αυτό χάρη στην έντονη ερμηνεία και σκηνική παρουσία της Μαρία Κίτσου, η οποία ξέφυγε από το μοτίβο της φοβισμένης γυναίκας και με μεγάλη δόση δυναμισμού ανέλαβε δράση κάθαρσης προσωπικής και οικογενειακής. Το ντόμινο των συναισθηματικών εξάρσεων σάρωσε και τους άλλους δυο χαρακτήρες κι έτσι όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά αποκάλυψαν τον αληθινό τους εαυτό αδιαφορώντας για τις συνέπειες στους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι οι ήρωες απέδρασαν από την νωχελικότητα και των καθωσπρεπισμό ενός υγιούς και ήπιου χαρακτήρα, μεταμορφώθηκαν σε συναισθηματικά αγρίμια διεκδικώντας την αλήθεια. Σε αυτό συνέβαλε βέβαια και η σκηνοθετική παρέμβαση του Β. Θεοδωρόπουλου, ο οποίος φρόντισε να μετατρέψει τη σκηνή σε πεδίο οικογενειακής μάχης, καθώς επίσης ο φωτισμός του Σάκη Μπιρμπίλη και η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.  

   Δε ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για ρεσιτάλ ερμηνειών των ηθοποιών (που έχουν ερμηνεύσει βραβευθέντες ρόλους στο ελληνικό θέατρο), αλλά σίγουρα τα «Ορφανά» είναι μια παράσταση την οποία θα θυμόμαστε για πολύ ακόμη, ενώ ο τύπος θα συνεχίσει να εκθειάζει ηθοποιούς και σκηνοθέτη.

Κατερίνα Νικολακούλη

orphans

Θεατρικές Παραστάσεις