Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Λαχταρά ω''

 
laxtaraw   Η Sarah Kane ήταν Αγγλίδα συγγραφέας. Υπέφερε από βαριά κατάθλιψη και είχε νοσηλευτεί δύο φορές για απόπειρα αυτοκτονίας. Στο τέλος κρεμάστηκε το 1999, σε ηλικία 28 χρονών, με τα κορδόνια των παπουτσιών της σε νοσοκομείο του Λονδίνου. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από μια έντονη διάθεση αγάπης, έρωτα και σεξουαλικής επιθυμίας διαποτισμένα με στοιχεία φόβου, μοναξιάς και βίας -τόσο σωματικής όσο και ψυχολογικής-.
 
   Το προτελευταίο έργο της ήταν το "Crave" (Λαχταρώ), το οποίο και έγραψε το 1998. Το έργο αυτό απείχε από την έντονη βία των προηγούμενων έργων της και ήταν το πιο λυρικό καθώς γράφτηκε σε μια πολύ ελεύθερη φόρμα. Το έργο -επηρεασμένο από την Αγία Γραφή και το "The Waste Land" του T.S.Eliot- είναι μια ελεγεία στη φύση των αμοιβαίων συναισθημάτων και δομείται πάνω στην χαμένη πίστη της Sarah Kane προς την αγάπη.
 
   Το έργο έχει τέσσερις χαρακτήρες -Α,Β,C,D-, τέσσερις χαρακτήρες χωρίς ονόματα και μοιάζει περισσότερο με ποίημα παρά θεατρικό έργο. Παρόλαυτα, αυτό της το έργο έχει μείνει ως το αντιπροσωπευτικό της δουλειάς της, μιας και η κοφτερή γλώσσα και γενικότερα ο κάθετος και δυναμικός λόγος ανέδειξαν το κείμενο και το κατέστησαν αρκετά δημοφιλές πλέον στις μέρες μας.
 
“What I sometimes mistake for ecstasy is simply the absence of grief.”
 
laxtaraw3   Στο θέατρο Σοφούλη παίζεται το εν λόγω έργο και όπως διαβάζουμε στο δελτίο τύπου:
 
   Δυο γυναίκες και δυο άντρες μιλούν για τον έρωτα και την αγάπη, την ελπίδα, την επιθυμία, την απογοήτευση, την απελπισία και τη μοναξιά. Δε γίνεται ποτέ σαφές ποιοι είναι, αν υπάρχουν μεταξύ τους σχέσεις ή αν έχουν συναντηθεί τυχαία. Στο "Λαχταρά ω", ένα κουαρτέτο μπερδεμένων και κατακερματισμένων ανθρώπων μιλούν για το βάρος του παρελθόντος τους, την απογοήτευση του παρόντος και τη λαχτάρα τους για ένα καλύτερο μέλλον, λυτρωμένο και απελευθερωμένο.
 
   Η σκηνοθεσία της παράστασης από την Ηλέκτρα Ελληνικιώτη είναι αρκετά τυπική και προσπαθεί να παρουσιάσει με σεβασμό το πρωτότυπο κείμενο ως έχει, δίνοντας έμφαση στον λόγο και όχι τόσο στην σκηνική παρουσία. Η σκηνογραφία είναι συμπαγής και αποτελείται από δύο λευκά σεντόνια που χωρίζουν τη σκηνή σε δύο μέρη -αριστερά και δεξιά- από όπου και οι τέσσερις ηθοποιοί ερμηνεύουν το κείμενο, oι δύο συχνά πυκνά απαγέλλοντας σε δύο μικρόφωνα. Ανάμεσα τους επίσης, στο κενό που δημιουργείται, υπάρχει ένα πανί στο βάθος της σκηνής όπου σ'ένα video παρακολουθούμε συνεχώς τους ηθοποιούς σε διάφορες απροσδιόριστες δράσεις μεταξύ τους.
 
   Οπότε για να συνοψίσουμε έχουμε να κάνουμε με δύο άνδρες αριστερά και δύο γυναίκες δεξιά, δύο μικρόφωνα-δύο καρέκλες επίσης εναλλάξ της σκηνής και ένα video. Αυτά...
 
   Δε γνωρίζω τι θα έπρεπε να σημαίνουν όλα αυτά - αν θα έπρεπε να σημαίνουν κάτι-, αλλά σίγουρα το όλο σκηνικό καταλήγει απλά μια πρόχειρη ενδυμασία που ούτε συντελεί ή εξελίσσει το όποιο δράμα, ούτε όμως περνά απαρατήρητο δίνοντας μια ευχάριστη νότα στο μάτι. Δεν είναι όμως αυτό το δυσάρεστο της όλης υπόθεσης. Αυτό είναι απλά το κερασάκι.
 
   Το πρόβλημα της παράστασης έγκειται στο ότι σχεδόν ουδέποτε σε πείθει για κάτι.
 
   Στην περίπτωση που γνωρίζεις το έργο, δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα παρά μια ακουστική εκδοχή και στην περίπτωση που δεν το γνωρίζεις μια ώθηση στο να το ψάξεις το πρωτότυπο και να το διαβάσεις, καθώς περισσότερες εικόνες και συναισθήματα θα σου δημιουργηθούν, αφήνοντας τη φαντασία σου ελεύθερη μπροστά στον τυφώνα γραφής που ονομάζεται Sarah Kane.
 
laxtaraw3   Οι ηθοποιοί εγκλωβίζονται στο απρόσωπο των χαρακτήρων και καταλήγουν είτε να απαγγέλουν -λες και βρισκόμαστε σε βραδιά ποίησης- είτε να βουλιάζουν στην προσπάθεια να βάλουν χρώμα, τόνο, ύφος καταστώντας τις φράσεις "ξένες", όταν προσπαθούν να δώσουν έμφαση και να εξωτερικεύσουν το συναίσθημα του κειμένου. Φωτεινή εξαίρεση ο κουστουμαρισμένος νεαρός με τη γενειάδα (Αλέξανδρος Παπαϊωάννου), ο οποίος πέρα από το ότι δίνει μια άψογη πραγματικά ερμηνεία-εκδοχή στον περίφημο ερωτικό μονόλογο του έργου, είναι σχετικά συνεπής σε αυτό το "κάτι" που απαιτεί το έργο και μέσα σε μια ομιχλώδη παράνοια, δημιουργεί χωρίς ιδιαίτερο κόπο μία αισθαντική αύρα γύρω από τις λέξεις του, χωρίς να είναι ούτε πομπώδης, ούτε άνευρος, οπότε και σε βάζει αρκετά στο όλο κλίμα, παρασύροντας σε ενίοτε σε ένα νοερό χουχούλιασμα.
 
   Η παράσταση πάντως δεν κουράζει στη θέασή της, καθώς σώζεται σε υπερβολικό βαθμό από το κείμενο και η μετριότητα της υποκριτικής δεν είναι και για να τραβάς τα μαλλιά σου. Οι συντελεστές της παράστασης απλά νικήθηκαν από το ίδιο το έργο που αποπειράθηκαν να δουλέψουν, το οποίο για να λέμε και του στραβού το δίκιο έχει πολύ ιδιαίτερες απαιτήσεις και δυσκολίες παρουσίασης στο σανίδι.
 
   Εν τέλει η προσπάθεια κρίνεται ανεπιτυχής. Αν και η παράσταση δεν καταντά βαρετή ή δυσάρεστη στη διάρκεια της -μιας και διαρκεί κάτι παραπάνω από μία ώρα- δεν προσφέρει τίποτα το αξιομνημόνευτο θεατρικά. Από την άλλη όμως όποιος θέλει μια γεύση από Sarah Kane και βαριέται να διαβάζει το πρωτότυπο κείμενο, μπορεί να περάσει μια βόλτα από το θέατρο Σοφούλη για μια χαλαρή και ξένοιαστη βραδιά...
 
Γιάννης Τσιαβός
 
Παραστάσεις: 14,15,21,22 Δεκεμβρίου 2013
 
Συντελεστές:
Μετάφραση: Ντόρη Μάντζαρη
Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά: Σύλβια Παπακωνσταντίνου
Κοστούμια: Νικολέτα Παναγιώτου
Φωτογραφίες, βίντεο εγκατάσταση: Έλλη Τσάτσου
Artwork: Κάκια Κωνσταντινάκη
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, Ελένη Ορνεράκη, Αλέξανδρος Παπαϊωάννου, Γεράσιμος Πετικάρης
Διάρκεια: 65 λεπτά
 
Θέατρο Σοφούλη > Ανατολικά προάστια
Διεύθυνση: Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη Τηλέφωνο: 2310 423925,
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 21:00
Εισιτήρια
Κανονικό: 12€
Μειωμένο: 10€

 

Θεατρικές Παραστάσεις