Ταινίες

loogoo

Rambo: Last Blood

 
Rambo: Last Blood
37 χρόνια στο κυνήγι…

   Είτε μας αρέσει είτε όχι, μεγαλώνουμε. Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε ή μένουμε ουσιαστικά ίδιοι και απλά γερνάει το κορμί. Και στις δύο περιπτώσεις, λόγω της ρουτίνας της καθημερινότητας, το παίρνουμε χαμπάρι από κάποια σημάδια, μεγάλα ή μικρά, που εμφανίζονται μπροστά μας και μας κάνουν να κοιτάζουμε πίσω. Ο γάμος, η γέννηση του παιδιού, η αποφοίτηση, όλα αυτά ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία. Υπάρχουν και άλλα που ανήκουν μεν σε αυτή, αλλά δεν είναι στη σφαίρα της δικής μας επιρροής. Ο θάνατος κάποιου διάσημου, η διάλυση ενός γκρουπ, το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που παρακολουθούμε φανατικά, η τελευταία πράξη μιας μεγάλης ιστορίας που αρχίσαμε να παρακολουθούμε από μικροί.
 
lastblood1956
   Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και η ταινία «Rambo: last blood», που θα προβληθεί στις αίθουσες προς τα τέλη Σεπτεμβρίου. Βλέπεις την ανάρτηση στο internet, καταλαβαίνεις από τον τίτλο ότι μάλλον πρόκειται για την τελευταία ταινία που αφορά τον Τζον Ράμπο και αποφασίζεις να κοιτάξεις πίσω, ώστε να απαντήσεις στην ερώτηση που γεννιέται με ταχύτητα φωτός αλλά και σχετική ευκολία. Ακόμα ταινίες με τον Ράμπο γυρνάνε; Δεν βαρεθήκανε; Τι άλλο θα κάνει πια;

   Η απάντηση θα προκύψει μετά από μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν. Ήταν 22 Οκτωβρίου του 1982, όταν βγήκε στις Αμερικάνικες αίθουσες η πρώτη ταινία του franchise. «Rambo: the first blood». Μας διηγούταν την ιστορία του Τζον Ράμπο, ενός βετεράνου του Βιετνάμ, που ενώ πολεμούσε για την πατρίδα και την ελευθερία στα ξένα (όπως τουλάχιστον του είχαν πει), γυρνώντας πίσω αντιμετωπίστηκε με το χειρότερο τρόπο από τους συμπολίτες του, σε σημείο να νιώθει ξένος στη χώρα του. Την περίοδο εκείνη επρόκειτο για μια από τις πιο αντιπολεμικές ταινίες της εποχής, που στηλίτευε πρόσωπα και καταστάσεις, δείχνοντας τη φρίκη ενός ανούσιου πολέμου και όλα τα άσχημα επακόλουθα που δημιουργούσε αυτός, καθώς και πολλά κακώς κείμενα που στην υπερδύναμη που λεγόταν Η.Π.Α. προσπαθούσαν να κρύψουν κάτω απ’ το χαλάκι. Η τρομακτική εμπορική επιτυχία έφερε μια αλλαγή στο χαρακτήρα της ταινίας (αλλά όχι του ήρωα, που πάντα ήταν αντικομφορμιστής και αιρετικός), η οποία στα επόμενα τον παρουσίασε σαν τον «Αμερικάνο τιμωρό» των εχθρών της αστερόεσσας, το φόβο του αντίπαλου κόκκινου δέους. Και όταν αυτά τελείωσαν με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, πολέμιο των καρτέλ και σωτήρα χαμένων ανθρώπων. Στα μάτια μας πάντα ήταν «Ο άνδρας που ποτέ δεν το βάζει κάτω» ασχέτως συνθηκών, που θα βοηθήσει το καλό να επικρατήσει. Πιθανότατα και στην τελευταία ταινία της σειράς, κάτι τέτοιο θα παρακολουθήσουμε. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε, στα 74 του πλέον, με αρκετά μπότοξ να έχουν αφήσει τα σημάδια τους στο πρόσωπό του, φροντίζει τα τελευταία χρόνια στις ταινίες του (όσες τουλάχιστον έχω παρακολουθήσει) να μη εκτίθεται με θεατρινισμούς και περιττές φιγούρες ή μόστρες του (γερασμένου πλέον) κορμιού του. Έχει δώσει περισσότερη βάση στην ηθοποιία, τις εκφράσεις, τις ατάκες. Το βλέμμα του Τζον Ράμπο παραμένει το ίδιο αγνό και διαπεραστικό, βγάζει το ίδιο συναίσθημα δικαιοσύνης, τουλάχιστον σε εμάς τους «Αμερικανόφιλους». Στο κάτω κάτω, όταν τα βλέπαμε αυτά παιδάκια ήμασταν, δεν ξέραμε από πολιτική. Άσε που όταν μάθαμε, δεν καλυτέρεψε και τίποτα. Αλλά φευ…
 

   Κοιτάζοντας πίσω λοιπόν, βλέπω ότι έχουν περάσει 37 ολόκληρα χρόνια από τότε που βγήκε, 35 από τότε που τον πρωτοαντίκρυσα στην μικρή οθόνη. Και δεν ντρέπομαι να σας πω ότι η ανυπομονησία να ξαναδώ τον παιδικό μου ήρωα για τελευταία φορά είναι μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή. Σε ένα προηγούμενο άρθρο είχα αναφέρει το τέλος του κόσμου της Marvel, όπως το ξέραμε είκοσι χρόνια τώρα. Και ήταν γεμάτο όμορφες αναμνήσεις και συγκινήσεις. Είκοσι χρόνια είναι σχεδόν τα μισά από 37. Και τα έζησα όλα μεγάλος, ήταν η ενήλικη διασκέδασή μου. Δεν ήταν μια ιστορία που με πήρε απ’ το δημοτικό και με έφτασε να κλείνω τα 44. Γι’ αυτό και δεν μπορεί συναισθηματικά να συγκριθεί με καμία άλλη.

   Αν είσαι μεταξύ 40 – 55 και έχεις τα ίδια πράγματα στο μυαλό σου, μην το χάσεις. Αξίζει ένα στερνό αντίο σε έναν απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες των παιδικών μας χρόνων. Ό,τι κι αν δούμε στην οθόνη. Φτάνει να αντικρύσουμε για μια ακόμα φορά αυτό το βλέμμα…

Νάσος Κονίτσας

Αντί επιλόγου: Sir? Do we get to win this time?
   Ο Jerry Goldsmith, o άνθρωπος που πήρε το Όσκαρ μουσικής με την υπέρ-μουσική που έγραψε για την «Προφητεία» (και συγκεκριμένα για το δεύτερο μέρος της τριλογίας), αναλαμβάνει να συνθέσει μουσική για μία ταινία του Ted Kotcheff. Το σενάριο, βασισμένο στη νουβέλα του David Morrell, το συν-υπογράφει ο, ήδη σταρ από τα Rocky, Sylvester Stallone. Η «σφήνα» του Σλάι και η εμμονή του να παρουσιαστεί μία ταινία που οι ηθοποιοί θα μιλούν στην αρχή και στο τέλος, ενώ σε όλο το υπόλοιπο μέσον θα υπάρχει μόνο δράση, θορυβεί ελαφρά, αλλά οι Mario Kassar και Andrew G. Vajna δεν μάσησαν καθόλου. Δεκατέσσερα εκατομμύρια δολάρια κόστισε η ταινία “First Blood”, έκανε όμως σκορ 125 εκατομμύρια παγκοσμίως! Η δεύτερη ταινία, που προβλήθηκε στις αίθουσες τρία χρόνια μετά, το 1985, έφτασε σε κέρδη (μαζί με ενοικιάσεις βίντεο και λοιπές εμπορικές κινήσεις) τα πεντακόσια εκατομμύρια! Οι κριτικές ήταν πάντα αρνητικές, αλλά ο Rocky τις έγραψε όλες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Και η μουσική του Goldsmith ήταν απλά εκπληκτική… Πήρε το αρχικό θέμα και το έκανε κάτι άλλο. Μεγαλειώδες αλλά και τόσο λυρικό…
 
lastblood1954
   Δεν είχα ιδέα για το τελευταίο μέρος της σειράς ταινιών. Με ρώτησε ο αδελφός μου τι γράφω, του απάντησα και μου έκανε. «Α, το είδα. Εμένα μου άρεσε»… Μάστα… Έχω χάσει επεισόδια τελικά…

   Ό,τι και να πουν οι «κριτικοί» και οι «κουλτουριάρηδες», οι σκηνές που ο Τζον Τζέι παίρνει παραμάζωμα όλη την αστυνομία και στη συνέχεια ένα στρατό ολόκληρο θα μας μείνουν για πάντα χαραγμένες. Ο Stallone είναι μανούλα στο να μεταδίδει όπως πρέπει το συναίσθημα και την πώρωση. Στα Rocky γκαρίζαμε μέσα στο σινεμά και έκλεινε ο λαιμός μας από τις «Κάντονε κιμά» κραυγές… Εδώ δεν είχαμε μία από τα ίδια, αλλά όταν ο ένας τα έβαζε με τους πολλούς… Εκεί πλέον… Και αν κάποιοι θελήσουν να μας χαρακτηρίσουν γραφικούς και φτηνιάρηδες… Ας το κάνουν! Κακία δεν κρατάμε.
 

   Το τελευταίο επεισόδιο βγαίνει και μαζί μ’ αυτό τελειώνει ένα ταξίδι. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης να υποθέσω. Όσο για μένα, θα ακούω ξανά και ξανά την εισαγωγή στο “Rambo II: First blood Part II” και θα τρελαίνομαι με το μεγαλείο του Goldsmith.

Κώστας Κούλης
 

Ταινίες

Facebook Comments