Ταινίες

loogoo

Monty Python: Life of Brian

 
Όποιος δεν κατάλαβε ήδη, ας περάσει στο επόμενο άρθρο… (σ.υ.υ.: ας περάσει καλύτερα να πάρει μισθούς έξι μηνών και να πάει στο καλό)

   Κυριακή του Πάσχα… Θέλω να γράψω ένα κειμενάκι ανάλαφρο, Να δω μια απ’ τις αγαπημένες μου αμερικάνικες ταινίες και να σας την παρουσιάσω, αναλύσω ή/και θυμίσω. Χρειαζόμαστε όλοι κάτι ανάλαφρο, κάτι διασκεδαστικό, η δε περίοδος της Μεγάλης Εβδομάδας είναι γεμάτη από ταινίες με βάση το Θείο δράμα. Οπότε θα ήταν μια καλή αφορμή να αναζητήσετε κάτι διαφορετικό, κάτι να κάνει το χειλάκι σας να σκάσει ένα χαμογελάκι. Μια και μιλάμε όμως για Πάσχα, κολλάει και το εξής παραλόι. Όταν κάνει ο άνθρωπος σχέδια, ο Θεός ξεκαρδίζεται…
 
brian2035
   Την Κυριακή έπεσα πάνω σε μια άλλη φοβερή ταινία, ελληνική, για την οποία και θα ήταν το παρόν κείμενο, αν δεν συνέβαινε σήμερα κάτι το παράξενο. Ανοίγοντας πρωί πρωί το fb (ναι, ξέρω, ζωάρα ζω), η πρώτη ανάρτηση που εμφανίστηκε στο timeline μου (έλα, ρε μοντέρνε, που μιλάς τα εγγλέζικα φαρσί) ήταν ένα link του Youtube μιας ταινίας των περίφημων Monty Python του 1979. Life of Brian! Και αφού έκανα το απαραίτητο κλικ για να βεβαιωθώ ότι αφορούσε την ταινία και όχι κάποιο κλιπάκι, διάφορα συναισθήματα με πλημμύρισαν άμεσα. Το πρώτο ήταν της ηλιθιότητας, διότι τη συγκεκριμένη ταινία την ψάχνω κάνα δυο χρόνια τουλάχιστον με διάφορες αναζητήσεις σε βίντεο-κλαμπ, site, κατεβαστήρια (όχι εγώ, κάτι φίλοι μου), αλλά και στο ίδιο το Youtube και δεν είχα βρει τίποτα. Τίποτα! Το δεύτερο αλλά και τα επόμενα βέβαια ήταν αρκετά εγωιστικά (κάποια και αρκετά σμόκιν - σόκιν, ντουβάρια - για να γραφτούν) και με οδήγησαν να στρογγυλοκαθίσω στο σαλόνι, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους παροικούντες το σαλέ μου (άλλωστε, εγώ είμαι το αφεντικό) και να πατήσω το πολυπόθητο play, ώστε να δω για πρώτη φορά την άποψη της παρέας των Monty Python για το Θείο δράμα. Διότι κατά βάση γι’ αυτό μιλάμε, θεωρητικά τουλάχιστον. Όταν όμως μιλάμε για Monty Python, καλό είναι να θυμηθούμε τα βασικά.
 
brian2036
   Graham Chapman, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones, John Cleese και Michael Palin είναι τα μέλη αυτής της θρυλικής βρετανικής κωμικής ομάδας, που ξεκίνησε να κάνει πράγματα το 1969 και για πολλά χρόνια με το αδυσώπητο φλεγματικό βρετανικό της χιούμορ, διέλυε κάθε στερεότυπο, κάθε «όσιο και ιερό», στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα της Βρετανίας και όχι μόνο. Άνθρωποι μορφωμένοι, κατάφερναν να ισοπεδώνουν τα πάντα με τρόπο ακραίο, αλλά ουδέποτε χυδαίο, απλά παραθέτοντας αλήθειες που ενοχλούσαν ή χάλαγαν αφηγήματα αιώνων, με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, κάτι σαν μια φιλοσοφική ματιά με μπόλικη θεατρικότητα γεμάτη κατάμαυρο χιούμορ. Συνέβη μάλιστα, στη συγκεκριμένη ταινία, να αποσυρθεί ο χρηματοδότης την τελευταία στιγμή, μόλις αντελήφθητε ότι χλεύαζε τον Ιησού, αλλά εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός ο George Harrison, ο οποίος ήταν κολλητός με τον Eric Idle και τη χρηματοδότησε, βάζοντας υποθήκη το σπίτι του. Η ομάδα μας παρουσιάζει τη ζωή του Μπράιαν, ενός ανθρώπου που γεννήθηκε την ίδια ώρα και ακριβώς δίπλα από τον Ιησού και τον ακολουθεί μέχρι τη σταύρωση και την ταφή του, παρουσιάζοντάς μας (ή καλύτερα ξεγυμνώνοντας) όποιο στερεότυπο είχαμε περί θρησκείας, πιστών, προφητών, αλλά και επαναστατών και ιδεολόγων. Με έναν μοναδικό τρόπο όλα γίνονται ίσωμα μπροστά στα μάτια μας. Η διαφθορά, η ανικανότητα, η ιδεοληψία, τα τυχαία γεγονότα που οι αδαείς και οι μωροί μπορούν να δουν ως θεϊκά σημάδια. Τυχαία γεγονότα ερμηνεύονται ως τέτοια, η άρνησή τους θεωρείται δείγμα μεγαλείου, οι «ιδεολόγοι» απλά σημειώνουν στα special thanks τον επόμενο ήρωα του αγώνα τους, από τον οποίο εκείνοι έλειπαν «λόγω προβλήματος στη μέση».
 
brian2037
   Πενήντα χρόνια μετά και η ταινία μοιάζει απολύτως σύγχρονη. Αυτά για τα οποία μιλάει δεν έχουν αλλάξει καθόλου, αυτά τα οποία κοροϊδεύει υπάρχουν παντού στο μέγιστο βαθμό, αυτοί τους οποίους λοιδορεί είναι αυτοί που θα χειροκροτήσουν δυνατότερα στο τέλος. Αν δεν είστε θρησκόληπτοι, θα είναι η καλύτερη παρέα για ένα ελεύθερο διωράκι. Αν είστε, μπορεί να σας κάνει να αναθεωρήσετε κάποια πράγματα. Εγώ θα ψάξω και τις υπόλοιπες δουλειές τους, ξέροντας πλέον τι να περιμένω.

   Φόρος τιμής στον Terry Jones, που μας άφησε στην αρχή του 2020, αλλά και το Graham Chapman (σ.υ.υ.: τον «κύριο καθηγητή» στο “Can I Play With Madness”), που έφυγε πολύ νωρίς…
 
brian2038
   Το “Always Look On The Bright Side Of Life» σφραγίζει το απόλυτο soundtrack ετών για πολλούς και κλείνει την ταινία (σ.υ.υ.: και ΚΑΘΕ συναυλία των Iron Maiden) όπως της πρέπει.
 

   Κι επειδή παίζει να είστε σαν κι εμένα (άτυχοι ή με δαιμονισμένο υπολογιστή), συνδεθείτε στο Youtube και πληκτρολογήστε Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΠΡΑΙΑΝ. Εγώ θα δω και το Holy Grail μάλλον και μετά θα γράψω για την eλληνική ταινία που σας έλεγα. Γιατί σημασία στη ζωή είναι να υπάρχει ΕΥΤΥΧΙΑ…

Προσέξτε την ψυχή σας, μέρες που 'ναι.
Νάσος Κονίτσας
 
 

Ταινίες