Ταινίες

loogoo

Ευτυχία - Η ταινία

 
Είχα ένα μπάρμπα εγώ νταή
Τον ξακουστό τον Παναγή
Καμάρι κι ασικλίκι
Λάζο στη μέση του χωστό
Μουστάκι μαύρο γυριστό
Καφέ αμάν και αγαπητιλίκι

   Πολλές φορές είναι λίγα τα πράγματα που μπορείς να πεις για κάποιους ανθρώπους. Αναλόγως με το μέγεθός τους, μεγαλώνει και η δυσκολία σου στο να τα πεις. Όσα περισσότερα έχουν καταφέρει, τόσο δυσκολεύει η εξιστόρησή τους. Διότι η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη, ούτε διακριτή. Άλλες φορές τη μαθαίνεις, άλλες τη μαντεύεις, άλλες στη σερβίρουν διαστρεβλωμένη από το χρόνο ή τα πρόσωπα. Μπορείς λοιπόν να προσπαθήσεις να αφηγηθείς την ιστορία τους στηριζόμενος σε ιστορικά γεγονότα, δεδομένα της εποχής, σκόρπια λόγια τρίτων. Το διακύβευμα είναι να αποδώσεις όση περισσότερη αλήθεια γίνεται, για χάρη του προσώπου. Ή μήπως αυτό είναι μάταιο;
 
eftyhia2036
   Υπάρχουν άνθρωποι που δημιούργησαν, ήταν πρωτοπόροι, έγραψαν ιστορία. Γι αυτούς δεν έχει τόση σημασία να πεις την αλήθεια, όση το να διατηρήσεις ή να δημιουργήσεις το μύθο τους. Κάποιοι βέβαια δεν το έχουν ανάγκη αυτό, μιλούν και θα μιλούν δια παντός τα έργα τους. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Όσοι δεν την ξέρετε, συνεχίστε να διαβάζετε, διότι μιλάμε για μια από τις κυρίες που χάρη σε εκείνες έχουμε λαϊκό τραγούδι. Όσοι καταλάβατε για ποια μιλώ, ξέρετε.

   Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Άγγελός Φραντζής μας παρουσιάζει τη ζωή της Ευτυχίας, μιας γυναίκας που έζησε την προσφυγιά από την Σμύρνη που καιγόταν, έναν άντρα που «την περίμενε στην Ελλάδα», διότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, με τη μάνα και τις δύο κόρες της συντροφιά να καταλήγει στους φτωχομαχαλάδες της Αθήνας και να απαιτεί από τη ζωή όσα πραγματικά δικαιούται. Κυνήγησε το όνειρό της, συναντήθηκε με όλες τις μεγάλες μορφές της εποχής (Χιώτη, Καλδάρα, Καζαντζίδη, Ζαμπέτα, Ρεπάνη, αλλά και Μάνο Χατζιδάκι) και κατάφερε… να μείνει στην ιστορία. Δεν το λες και λίγο αυτό. Κατ’ εμέ έχτισε το λαϊκό τραγούδι μιας ολόκληρης εποχής. Ίσως και όλων! Έζησε μα ζωή ρεμπέτικη, αγάπησε και αγαπήθηκε ως γυναίκα και ως δημιουργός, κέρδισε το σεβασμό αλλά γεύτηκε και πολλές πίκρες. Κάποιοι θα πουν ότι στο τέλος πλήρωσε τα πάθη της, έχοντας χαρίσει μεγάλες επιτυχίες σε χαρτοπετσέτες για ένα κομμάτι ψωμί (ή για ένα καλό χαρτί).
 
eftyhia2037
   Η ταινία αυτή καθαυτή σε ταξιδεύει σε ακούσματα τόσο γνωστά, που αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να είναι όλα δικά της. Παρελαύνει στο παλκοσένικο κάθε μεγάλη μορφή της εποχής της στο μουσικό στερέωμα. Η ατμόσφαιρά της είναι εκπληκτική, η γλώσσα σκληρή, καθημερινή, δίχως ίχνος μοντέρνας κορεκτίλας ή καθωσπρεπισμού και η σκηνοθεσία σε βάζει να ζητιανεύεις κι εσύ στους μαχαλάδες, να αφουγκράζεσαι τον κόσμο, τη μουσική, την πίκρα, Οι ερμηνείες των Κάτια Γκουλιώνη Και Καρυοφιλλιάς Καραμπέτη στο ρόλο της Ευτυχίας, αλλά και του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη στο ρόλο του Γιώργου, του άντρα που αγάπησε (και προσωπική μου αδυναμία), είναι καταπληκτικές. Το έργο κυλάει σε πολύ καλό ρυθμό, δεν κουράζει το θεατή ούτε δημιουργεί απορίες για το αν αυτά συνέβησαν ή όχι. Αν και υπάρχουν κριτικές για ιστορικές ανακρίβειες στην ταινία, τις οποίες και δεν έχω προλάβει να διακρίνω, παρόλα αυτά τη θεωρώ ένα ύμνο σε μια μεγάλη Κυρία του λαϊκού τραγουδιού. Μια γυναίκα με πάθη, που έγραφε... ιστορία. Ό,τι καλύτερο από το να βουτήξετε στις σειρές του Netflix ή να βλέπετε ρεπορτάζ για τον κορωνοϊό. Υπήρχε και υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα! Να μαθαίνετε και λίγο ιστορία.
 
eftyhia2038
   Αφιερωμένο στο Θανάση που δεν είναι πια μαζί μας, στο Θανάση που γράφω στο μηχάνημά του.

Νάσος Κονίτσας
 
eftyhia2039
 

Ταινίες