Ταινίες

loogoo

Η Λευκή Κορδέλα

25

Das Weisse Band
Έτος Παραγωγής : 2009  
Σκηνοθεσία : Μίκαελ Χάνεκε
Ηθοποιοί : Κρίστιαν Φρίντελ, Λεόνι Μπένες, Ούλριχ Τουκούρ, Ουρσίνα Λάρντι

   Σε ένα χωριό της Βόρειας Γερμανίας, λίγο πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η φαινομενικά γαλήνια ζωή των κατοίκων αναστατώνεται από μια πράξη αναίτιας και παράλογης βίας. Κάποιος άγνωστος παγίδευσε ένα δρόμο, με αποτέλεσμα ένα ατύχημα που παραλίγο να στοιχίσει τη ζωή στον γιατρό του χωριού. Ακολουθούν μια σειρά από περίεργα ατυχήματα και πράξεις βίας που θα κορυφωθούν με τον σαδιστικό βασανισμό ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες.

   Η Λευκή Κορδέλα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ των Καννών το 2009. Και όχι τυχαία. Πρόκειται για την τελευταία, και σύμφωνα με πάρα πολλούς αριστουργηματική ταινία του Μίκαελ Χάνεκε (από τους αγαπημένους μου κινηματογραφιστές, ακόμη θυμάμαι πως είχα φύγει μετά την προβολή της Δασκάλας του Πιάνου από ένα σινεμά του Λονδίνου, χάλια, ένοιωθα πραγματικά σα να είχα φάει μπουνιά..). Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Βόρειας Γερμανίας και την αφηγείται ο δάσκαλος του χωριού.  Ξεκινά  με ένα μυστήριο  «ατύχημα» που στέλνει τον γιατρό της περιοχής στο νοσοκομείο, για να προχωρήσει σε μια πολύπλοκη ιστορία θέτοντας θέματα όπως αυτά της ταξικής σύγκρουσης, του φασισμού, του ρατσισμού, του φανατισμού, της υποκρισίας της εκκλησίας αλλά και της φιλελεύθερης παιδείας που όμως διαλέγει να σιωπήσει όταν βρεθεί αντιμέτωπη με το κατεστημένο. Μια νοσηρή κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η πλήρης ατιμωρησία.

   Είναι γεγονός πως η ταινία συγκέντρωσε κυρίως θετικές κριτικές τόσο για την έξοχη σκηνοθεσία όσο και για τις ερμηνείες. Ειδικά για τα παιδιά, ο Χάνεκε λέει πως περίπου 7.000 παιδιά έκαναν δοκιμαστικά για την ταινία. Κανένα από αυτά δεν ήταν δοκιμασμένο πρόσωπο της τηλεόρασης. Η παραγωγή κινηματογράφησε συνεντεύξεις τους και από τα 7.000 επιλέχτηκαν τα 30.  Mόνο 10 από αυτά είχαν ρόλο και τα υπόλοιπα χρησιμοποιήθηκαν σε σκηνές πλήθους όπως γιορτές, το σχολείο κτλ. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο σκηνοθέτης θεωρεί τη διανομή των ρόλων το πιο χρονοβόρο καθώς και ένα από τα πιο δύσκολα  κομμάτια της  παραγωγής (δυσκολεύτηκε και με τους κομπάρσους οι περισσότεροι από τους οποίους ήρθαν από τη Ρουμανία, καθώς θεώρησε ότι δεν τον κάλυπταν αυτοί που βρήκε στις γερμανόφωνες περιοχές).  

   Υπήρξαν και κάποιες αρνητικές κριτικές βεβαίως, οι οποίες αναφέρονται στη μεγάλη της διάρκεια (ναι είναι μεγάλη, περί τα 144 λεπτά και ίσως και αργόσυρτη). Άλλοι πάλι υποστηρίζουν, πως υπάρχει «έλλειψη κεντρικού αφηγηματικού πυρήνα». Εγώ θα πω το εξής : δε με κούρασε καθόλου, αφού μας προσφέρει και υπόθεση αλλά και χαρακτήρες. Και η  ιστορία είναι εύκολη, χωρίς φαινομενικά κρυμμένα νοήματα και όμως παράλληλα λειτουργεί απίστευτα πολυεπίπεδα. Αλλά ναι, δεν πρόκειται για ταινία που έχει σκοπό να σας διασκεδάσει, αυτό ξεχάστε το. Άλλοι θα προβληματιστείτε και θα πάρετε απαντήσεις, άλλοι πάλι απλώς θα απολαύσετε μια απίστευτη «σινεφίλ» εμπειρία του κορυφαίου Χάνεκε που δεν πρέπει να χάσετε.

Λένα Χασιώτη

Υ.Γ είναι και ασπρόμαυρη.

back-the-white-ribbon

Ταινίες

Facebook Comments