Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την Υρώ Λούπη

 
   Έχουμε παρουσιάσει την παράσταση «Οι πιο δυνατές», έχουμε μάλιστα φιλοξενήσει την Άννα Αδριανού, δημιουργό και πρωταγωνίστρια του έργου. Διαβάζοντας το καινούργιο δελτίο τύπου, για την καινούργια διανομή, με τη γνωστή ηθοποιό Υρώ Λούπη στο ρόλο της ερωμένης πλέον, και ετοιμάζοντάς το για τα νέα του περιοδικού… σκέφτομαι όταν θα ήταν καλή ιδέα να μιλήσουμε με την (πολύ) όμορφη πρωταγωνίστρια και να μάθουμε πως αισθάνεται που αποτελεί ζωντανό κομμάτι αυτού του παζλ, πως αντιλαμβάνεται όλο αυτό το παιχνίδι από την «αποδώ μεριά του ποταμού»… Η Μαρκέλλα Καζαμία βρίσκεται μόλις ένα τηλέφωνο μακριά και το ραντεβού κλείνεται για λίγη ώρα πριν την παράσταση της Παρασκευής. Καθόμαστε παρέα με την Υρώ στα μπροστινά καθίσματα του θεάτρου και την ακούμε να μιλάει για την παράσταση, για το ρόλο της, για τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα μεταξύ των δύο ηρωίδων αλλά και τις εσωτερικές, στο είναι κάθε γυναίκας… Τι είναι αυτό που την κεντρίζει περισσότερο;  
 
Να ρωτήσω πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Γνωριζόμαστε με την Άννα πολύ καιρό. Πριν από τα «Κλεμμένα Όνειρα», στα οποία συνεργαστήκαμε… Γενικά, με την Άννα κολλήσαμε παρά πολύ από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας δηλαδή… Προέκυψε αυτή η αντικατάσταση και… με σκέφτηκε! Αυτό. Η Άννα μου το πρότεινε δηλαδή…
 
Για το έργο το ήξερες ότι είναι διασκευή…
Φυσικά! Το είχα δει κιόλας…
 
yroloupi01
 
Πώς σου φαίνεται τώρα, που είσαι «από μέσα»;
Καταλαβαίνεις πολύ περισσότερα πράγματα όταν ασχοληθείς με ένα κείμενο και το αποδομείς και προσπαθείς να βρεις την ουσία του… και ο ρόλος, οι διακυμάνσεις και όλα αυτά… Σίγουρα, όταν σπουδάζεις ένα ρόλο, όταν τον μαθαίνεις, μπαίνεις πολύ περισσότερο μέσα του, παρά σαν θεατής… Είναι και ένα υπέροχο ταξίδι, έτσι κι αλλιώς, οπότε καλείσαι να ερμηνεύσεις ένα ρόλο και αφήνεις τον ήρωα να σου μιλήσει και να σε ταξιδέψει. Και αυτό είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έχουμε στη δική μας τη δουλειά.
 
yroloupi02Στο ταξίδι αυτό που αναφέρεις… Αυτό που σε ιντριγκάρει περισσότερο στο ρόλο… που σε ιντριγκάρει περισσότερο στο έργο… Που θεωρείς ότι είναι το κλειδί… Τι είναι για σένα;
Αυτό που με ιντριγκάρει παρά πολύ είναι το γεγονός ότι αυτές οι δύο γυναίκες ουσιαστικά ταυτίζονται παρά πολύ. Φαίνονται ότι είναι η μία στη μία άκρη και η άλλη στην άλλη, αλλά επί της ουσίας είναι η ίδια γυναίκα, γιατί μέσα μας φέρουμε και τη σύζυγο και την ερωμένη. Απλά, αυτές οι δύο καλούνται να παίξουν τα δύο άκρα, που βρίσκονται σε κάθε γυναίκα, και συγκρούονται… Όπως συγκρούονται, μέσα σε κάθε γυναίκα, οι θέσεις που πρέπει να πάρει. Ο ρόλος της συζύγου ή ο ρόλος της ερωμένης… Κι αυτό είναι πολύ όμορφο. Όταν μιλάει η Άννα ταυτίζομαι παρά πολύ μαζί της. Επίσης, όταν μιλάω εγώ, ταυτίζεται εκείνη μαζί μου. Γίνεται μία πάλη που όμως… μπορεί καμιά φορά αυτή η πάλη να είναι από την ίδια μεριά… Έχει πολύ ενδιαφέρον.
 
Η ερωμένη, την οποία υποδύεσαι, κάποια στιγμή ξεσπαθώνει. Βγάζει πόνο, βγάζει θυμό, βγάζει ένα παράπονο… Δικαιολογείται… Μήπως τελικά είναι κι αυτή θύμα;
Φυσικά! Και θύτες και θύματα είναι και οι δύο.
 
Είναι θύτες;
Βεβαίως! Αυτό είναι το γοητευτικό στην όλη ιστορία και τη διασκευή που έχει κάνει η Άννα. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Είναι μέσα μας και τα δύο. Οι συγκρούσεις είναι από μέσα μας… Δεν κολλάει μια ταυτότητα στο μέτωπο, δεν είναι τα πράγματα άσπρο ή μαύρο… Τα πράγματα δεν είναι ποτέ άσπρο ή μαύρο. Έχουμε πολλά χρώματα μέσα μας. Η Άννα νομίζω ότι με αυτή τη διασκευή έχει αναδείξει τα χρώματα και των δύο ηρωίδων.
 
yroloupi03Την επόμενη ερώτηση την έχω κάνει στην Άννα, την κάνω και σε σένα. Μήπως τελικά οι δύο κυρίες θα πρέπει να κάτσουν κάτω να τα βρουν και να σπάσουν το κεφάλι του συζύγου;
Ε, εντάξει… Το ιδανικό θα είναι αυτόν που θεωρείς εχθρό σου να τον κάνεις φίλο… Και να βρεις την αλήθεια του. Αυτό θα σου πει κάτι και για τη δική σου τη ζωή. Αλλά νομίζω ότι και μέσα στο έργο υπάρχουν γέφυρες μεταξύ τους. Και σε αυτό που παίζουμε υπάρχουν στιγμές που αυτές οι δύο ηρωίδες, που είναι απέναντι, έρχονται πιο κοντά… Αλλά βέβαια εμμένει η κάθε μία στο δικό της εγωισμό και κρατάνε έναν τοίχο ανάμεσά τους – εν τέλει. Αλλά είναι περισσότερο κοντά απ’ ότι νομίζουμε ότι είναι.
 
Στην παράσταση, που εγώ την είδα σαν δύο μονόλογους στην ουσία, οι στιγμές διαλόγου είναι λίγες, παρατήρησα ότι υπάρχει μία ένταση… Ιδίως στη σκηνή που η σύζυγος πιάνει από τα χέρια την ερωμένη και την κολλάει στον τοίχο… Θα έλεγες πως εκεί είναι η κορύφωση του έργου; Πώς το αντιλαμβάνεσαι εσύ;
Όχι, δεν θα έλεγα ότι εκεί είναι η κορύφωση… Στην πορεία του έργου υπάρχουν στιγμές που είναι πιο εσωτερικές και στιγμές που συγκρούονται πιο έντονα. Αλλά υπάρχουν κι άλλες στιγμές, που υπάρχει σύγκρουση… Ουσιαστικά, εγώ δεν το αντιμετώπισα σαν δύο μονολόγους το έργο. Από τη στιγμή που ένας ηθοποιός είναι πάνω στη σκηνή, μιλάει. Μπορεί και απουσία λόγου να μιλάει… Έτσι όπως το είδαμε με την Άννα, αυτές οι δύο συνομιλούν. Συνομιλούν πολύ περισσότερες φορές απ’ όταν αρθρώνει κάποια απάντηση η ερωμένη, όταν μιλάει… Όχι, υπάρχει μια διαρκής συνομιλία και μια διαρκής σύγκρουση και μια διαρκής ευαισθησία.
 
yroloupi04Έχεις κάνει θέατρο, έχεις κάνει τηλεόραση, κινηματογράφο… Τι σου αρέσει περισσότερο; Τι σε γεμίζει πιο πολύ;
Όλα! (γελάει) Το θέατρο είναι πάντα ο βασιλιάς της δουλειάς μας και ο κινηματογράφος είναι ένα μαγικό μέσο… η τηλεόραση επίσης… Γι αυτό έγινα και ηθοποιός! Για να μην έχω την καθημερινότητα, ξέρεις… Για να καλούμαι να βρίσκομαι σε διαφορετικούς χώρους, με διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικές συνθήκες. Οπότε είναι όλα κομμάτι μου…
 
Για να ξεφύγεις από το συμβατικό, έτσι;
Βεβαίως, αυτό είναι! (γέλια)
 
Ο κινηματογράφος; Η τελευταία ταινία που έκανες…
Το τελευταίο που έκανα ήταν η μικρού μήκους με το Σωκράτη Αλαφούζο… Την κάναμε πέρυσι… Ο «Μικρός βασιλιάς»… Βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ, ήταν μια εξαιρετική δουλειά. Πρόπερσι έκανα το «Η πόλη των παιδιών». Τώρα θα προβληθεί ξανά η ταινία «Αναζητώντας τη Μήδεια» του Νίκου Γραμματικού, στην οποία παίζω…
 
Τα σχέδιά σου για το μέλλον; Τι έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου και τι βρίσκεται μπροστά σου;
Δεν έχω σχέδια να σου πω… Ότι έχω ένα project ας πούμε… Έχω ένα έργο που το συζητάω πολύ καιρό και θα ήθελα πολύ να το κάνω, με αγαπημένους μου ανθρώπους… Θα δούμε… Από κει και πέρα… βλέπουμε!
 
Ένα βήμα τη φορά, έτσι;
Ναι, ναι! Δεν είμαι άνθρωπος που σχεδιάζω πράγματα, αυτά, τέτοια! (γέλια) Είμαι λίγο του cool… Αφήνομαι λίγο στα πράγματα…
 
Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments