Συνεντεύξεις

loogoo

Χάρις Συμεωνίδου - Η συνέντευξη

 
   Είναι πραγματικά ένας φωτισμένος άνθρωπος. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ ως τώρα, απλά τη θαύμαζα από μακριά και μάθαινα για τις επιτυχίες της και το έργο της. Διδάκτωρ, αυθεντία στο Δημογραφικό, εξαίρετη ηθοποιός και ένα πλάσμα με ευαισθησίες και ήθος, η Χάρις Συμεωνίδου ερμηνεύει ένα μοναδικό μονόλογο. Το «Γράμμα αγάπης», ένα μανιφέστο γραμμένο από το Fernando Arrabal, με βάση τα τραύματα του ισπανικού εμφυλίου, αποδίδεται με τρόπο που θα κάνει το κοινό να απολαύσει αλλά και να θορυβηθεί. Να ξεχαστεί αλλά και να σκεφτεί. Ήλθαμε σε επαφή με τη σπουδαία αυτή κυρία του πολιτισμού, μάθαμε ακόμα περισσότερα πράγματα για το έργο και το καλλιτεχνικό μέλλον της και ευχαριστούμε θερμά το Νεκτάριο Κωνσταντινίδη, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
haris1989 
Αυτή τη φορά σας βρίσκουμε σε μονόλογο. Και μάλιστα να κοινωνείτε στο κοινό τις τραυματικές μνήμες ενός πολέμου. Πόσο σας ιντριγκάρισαν η ιστορία και το κείμενο;
Στην εποχή μας, όπου πόλεμος και θηριωδία εισβάλλουν στην καθημερινότητά μας μέσω της τηλεόρασης και του διαδικτύου και μας κοινωνούν το διαρκές μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων, ποταμούς αίματος, προσφυγιάς και απέραντου πόνου, το έργο αυτό είναι πολύτιμο για όλους μας. Μέσω της μαρτυρίας-κατάθεσης ψυχής του συγγραφέα, βιώνουμε το δράμα των θυμάτων του πολέμου, συμπάσχουμε, γινόμαστε πιο ανθρώπινοι, εξελισσόμαστε σαν άτομα.

Το γεγονός ότι οι εν λόγω μνήμες έχουν να κάνουν με τον ισπανικό εμφύλιο φέρνει στην επιφάνεια παρόμοιες μνήμες από τη δική μας ιστορία;
Και βέβαια. Όλοι σχεδόν έχουμε στις οικογένειές μας κάποιες τραυματικές μνήμες και εμπειρίες από την ζοφερή περίοδο του εμφυλίου στην Ελλάδα και όχι μόνο. Έχω μικρασιατική καταγωγή και βίωσα έμμεσα από παιδί τη μικρασιατική τραγωδία μέσα στο σπίτι μου, από αναφορές και συζητήσεις. Και πιο πρόσφατα έχουμε τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Ζωές έχουν καταστραφεί πολλές φορές για δυο και τρείς γενιές. Το έργο αυτό μας αφορά όλους. Μας πονά και μας απελευθερώνει. Όπως γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας, «Το έργο με ξαναγεννούσε όπως το κουκούτσι του ροδάκινου γεννά τη ζωή».
 
haris1987

Ίσως ο μονόλογος να είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που καλείται να κάνει ένας ηθοποιός, με δεδομένο ότι είναι εντελώς μόνος του πάνω στη σκηνή; Σε σας πώς λειτούργησε αυτή η πρόκληση;
Οι μονόλογοι δίνουν την ευκαιρία στον ηθοποιό να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και να τον ξεπεράσει. Η πρόκληση αυτή με ενδιαφέρει πολύ, γιατί θεωρώ ότι ο ηθοποιός πρέπει να εξελίσσεται και να διδάσκεται διαρκώς, όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό του, από τις αδυναμίες και τις νίκες του. Έχω ασχοληθεί με μονολόγους τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά και παλαιότερα με τη μαγική “Σονάτα του Σεληνόφωτος” του Ρίτσου. Με ενδιαφέρει να καταλαβαίνω γιατί ο ηθοποιός το αισθάνεται όταν παίζει, με ενδιαφέρει η προσήλωση του θεατή, ώστε να του μεταφέρω τα βαθύτερα νοήματα του έργου και τελικά να τον συν-κινώ.

Κατά τη διάρκεια των προβών που εστιάσατε ιδιαίτερα; Υπήρξε κάποιο σημείο που σας προβλημάτισε;
Στις πρόβες αισθάνομαι πάντα μεγάλη ευτυχία, όταν κτίζεται σαν παζλ, σαν σκάκι βήμα-βήμα η παράσταση. Η κίνηση, σε συνδυασμό με το λόγο, ευρήματα μικρά η μεγαλύτερα, η αναζήτηση της κάθε λεπτομέρειας για την καλύτερη υποστήριξη του έργου του Αρραμπάλ, ήταν ο βασικός προβληματισμός μου. Το έργο είναι τόσο δυνατό που ένιωσα απόλυτα υποχρεωμένη να μην το προδώσω με λάθη στις μεταβάσεις των συναισθημάτων που είναι πολλές στις διαρκείς ανατροπές που προσφέρει. Αυτό ήταν και το πιο δύσκολο σημείο. Να περνάς σε κλάσμα δευτερολέπτων από τη γλυκύτητα στη σκληρότητα, από την υποκρισία στην αλήθεια. Δουλέψαμε εντατικά με τη θαυμάσια σκηνοθέτιδα, τη Χρυσάνθη Κορνηλίου, πολλές φορές σε τεντωμένο σκοινί συναισθημάτων ενός ισχυρού καταγγελτικού κειμένου.

Η μετάφραση του κειμένου λειτούργησε για σας επικουρικά; Ήταν κάτι που βοήθησε κατά τη διάρκεια του διαβάσματος και της κατανόησης του ρόλου;
Η μετάφραση από το Νεκτάριο-Γεώργιο Κωνσταντινίδη είναι εξαιρετική. Η κάθε λέξη είναι προσεγμένη και όλο το έργο έχει πολύ πλούσιο λεξιλόγιο. Και βέβαια “Εν αρχή ην ο Λόγος”. Όταν έχεις στα χέρια σου ένα τέτοιο διαμάντι, το λόγο του Αρραμπάλ και μια τέτοια μετάφραση, ενθουσιάζεσαι, εμβαθύνεις και ενσωματώνεις πιο εύκολα το ρόλο σου.
 
haris1988
Μέχρι πότε θα είστε στο Διεύλευσις με το καλό;
Μέχρι τις γιορτές των Χριστουγέννων μ αυτό το έργο, αλλά υπάρχουν κι άλλα σχέδια για τη Διέλευση και γι’ αλλού.

Ποια είναι τα πλάνα σας λοιπόν;
Πάλι στη Διέλευση, στη “Δίκη Τοκετού”, σε σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου. Ένα έργο-ντοκουμέντο, που βασίζεται σε δικαστικά έγγραφα του 1827 των αρχείων της πόλης της Βασιλείας, που ήδη παρουσιάσαμε στο θέατρο Τέχνης, στα πλαίσια του ”Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019”. Η συγγραφέας, που ήταν παρούσα, η Ursula Werdenberg, με ενθουσιασμό μας το εμπιστεύτηκε να το ανεβάσουμε σε κανονική παράσταση. Επίσης στο “Χορό του Θανάτου” του Στρίμπεργκ, στο θέατρο Διάχρονο της Μαίρης Βιδάλη και στο”Moonlight Sonata”, βασισμένο στη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Νικόλα Μίχα, με τον οποίο έχω πολύ καλή συνεργασία εδώ και χρόνια.

Είστε διδάκτωρ στη δημογραφία. Είναι κάτι με το οποίο εξακολουθείτε να ασχολείστε;
Επειδή είχα ασχοληθεί σαν Διευθύντρια Ερευνών στο ΕΚΚΕ και σαν Επισκέπτρια Καθηγήτρια στη Σορβόννη με τη Δημογραφία για πολλά χρόνια, σε ερευνητικά προγράμματα και με ξένα Πανεπιστήμια και με τον ΟΗΕ και με την Ε.Ε., με ακολουθεί ακόμη και μου ζητούν διαλέξεις, άρθρα η απόψεις σε επιτροπές, όπως τελευταία στη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για το Δημογραφικό και πολύ πρόσφατα, στις 21 Οκτωβρίου στο Ιδρυμα Β. και Μ. Θεοχαράκη. Ανταποκρίνομαι γιατί έχω διεξαγάγει πανελλήνιες πρωτότυπες έρευνες για το θέμα, λαμβάνοντας υπόψη βέβαια και τα νέα δεδομένα. Άλλωστε η Δημογραφία έχει πάρει στη χώρα μας διαστάσεις κοινωνικής δραματουργίας, που δεν μπορεί να με αφήνει αδιάφορη.

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη για να κάνετε όλα αυτά που κάνετε για την τέχνη σας;
Με ωθεί πάντα ο Έρωτας για το θέατρο, η ανάγκη δημιουργίας, έκφρασης και μετάδοσης στο κοινό συναισθημάτων, καταστάσεων, προβληματισμών. Το θέατρο είναι ζωή. Είναι μοναδικό σημείο αφετηρίας. Κάνει το παρελθόν και το μέλλον μέρος του παρόντος. Για να υπάρξει η αλήθεια της παρούσας στιγμής, που είναι το ζητούμενο στο θέατρο, χρειάζεται αλυσίδα στιγμών, επίπονη και μακρόχρονη εργασία, ώστε η αλήθεια να προκύπτει μέσα από εκπλήξεις και να εν-πνέει το θεατή. Για να αφοσιωθώ εξάλλου ολοκληρωτικά στο θέατρο, δεν δέχθηκα τη θέση της Δ/ντριας του Ινστιτούτου Κοινωνικής Πολιτικής του ΕΚΚΕ, όπου με είχαν εκλέξει. Φεύγοντας από το ΕΚΚΕ, κάθισα πάλι στα θρανία, μόλις πριν δώδεκα χρόνια και πήρα πτυχίο υποκριτικής από το Queen Margaret University του Εδιμβούργου. Από τότε έχω συμμετάσχει σε πενήντα θεατρικά έργα και δέκα ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Αν δεν πραγματοποιούσα το όνειρο που με “στοίχειωνε” από παιδί δεν θα μπορούσα να υπάρξω πραγματικά.

Κώστας Κούλης

Συνεντεύξεις

Facebook Comments