Συνεντεύξεις

Terror - συνέντευξη - Βιργινία Ταμπαροπούλου - Μιχάλης Αλικάκος

 
   Η Βιργινία Ταμπαροπούλου, η σύζυγος ενός από τους επιβάτες της μοιραίας πτήσης. Μάρτυρας κατηγορίας. Ο Μιχάλης Αλικάκος, ο συνήγορος του κατηγορουμένου. Δύο ηθοποιοί που κάνουν τη διαφορά. Και την κάνουν σε μία παράσταση, που έτσι κι αλλιώς είναι αριστοτεχνικά διαφορετική. Ο τρόμος έχει φτάσει στην Ελλάδα μας, στην Αθήνα μας. Η παράσταση “Terror”, το συνώνυμο της ευφυίας στο θέατρο, μας έχει μεταδώσει απίστευτες ποσότητες έντασης και απόλαυσης, όντας μία από τις παραστάσεις που θα συζητάμε για τα επόμενα πέντε χρόνια – και ίσως να λέω και λίγο. Βρεθήκαμε με τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες στο καμαρίνι τους, λίγο πριν το τρίτο κουδούνι. Και εκεί μιλήσαμε για το έργο, για τον τρόπο και τον καλώς εννοούμενο παλιμπαιδισμό, στον οποίο οι τέχνες θα πρέπει να στείλουν ευχαριστήρια επιστολή κάποια στιγμή. Πολλά ευχαριστώ στον Άρη Ασπρούλη, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
terror2276

Πώς έγινε η προσέγγιση; Πώς έφτασε το κείμενο στα χέρια σας και είπατε «Ναι, θα το κάνω»…
Μιχάλης Αλικάκος: Να ξεκινήσει η κυρία;

Παρακαλώ! Η κυρία.
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Ευγενέστατος πάντα ο Μιχάλης! Με προσέγγισε ο Βασίλης Παλαιολόγος, γιατί έψαχνε αντικαταστάτρια για τον δικό μου ρόλο και δύο φίλοι δημοσιογράφοι, που ασχολούνται με το πολιτισμικό θέαμα, με πρότειναν. Κάναμε ένα πρώτο ραντεβού με τον σκηνοθέτη και μετά ένα δεύτερο, στο οποίο συμφωνήσαμε. Οπότε όλα έγιναν ανώδυνα, γρήγορα και ευχάριστα βέβαια.
Μιχάλης Αλικάκος: Εμένα με προσέγγισε η Μαρίνα Ασλάνογλου (σ.σ.: υποδύεται την εισαγγελέα στην παράσταση), με την οποία τυγχάνει να γνωριζόμαστε από τα μικράτα μας. Από τα εφηβικά μας χρόνια, πριν γίνουμε ηθοποιοί. Γιατί μεγαλώσαμε στην ίδια περιοχή και ήμαστε σε μία ευρύτερη, κοινή παρέα. Δεν έλαχε όλα αυτά τα χρόνια να συνεργαστούμε ποτέ στο θέατρο με τη Μαρίνα… Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε για το project “Terror” και όσον αφορά την αναζήτηση ενός συνηγόρου υπεράσπιση, που είναι ο συγκεκριμένος ρόλος, ο οποίος υποδύομαι και κάπως έτσι μπήκε το νερό στ’ αυλάκι. Επί της ουσίας δηλαδή, η Μαρίνα με πρότεινε στο project.
 
terror2274

Το γεγονός ότι υπάρχει και αυτό το τελευταίο πεντάλεπτο της διάδρασης στην παράσταση… Πώς φαίνεται σε σας αυτό το μοτίβο;
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Όσον αφορά σε προσωπικό επίπεδο… Είναι ωραίο το στοιχείο ότι το κοινό εξ αρχής συμμετέχει σε αυτό το πράγμα και ότι είναι και ουσιαστικά ο τελικός αποδέκτης, γιατί πάντα είναι ο τελικός αποδέκτης. Αλλά εμένα προσωπικά με ιντρίγκαρε ο ρόλος και το ίδιο το έργο. Γιατί κατάλαβα ότι και ως θεατής, θα ήταν μία παράσταση που θα έβλεπα, θα είχα προβληματιστεί, θα συζητούσα, θα διαφωνούσα με φίλους μου και αυτός είναι και ο στόχος ημών, των ηθοποιών. Να προκαλούμε τέτοια συναισθήματα και τέτοιες αντιδράσεις. Και επειδή είναι ένας συγκεκριμένος και καταλυτικός ρόλος – δεν θα πω παραπάνω για να μην προδώσω – νομίζω ότι το έργο σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα αυτό που καλούμαι να υποδυθώ ναι να επηρεάσω, την τελευταία στιγμή, τη γνώμη των θεατών, ήταν ο καταλύτης να πω ναι ότι θα συμμετέχω και θα είμαι σε όλο αυτό το ταξίδι με τα παιδιά.
Μιχάλης Αλικάκος: Το κομμάτι της διάδρασης είναι ένα αλατοπίπερο για το σύνολο της παράστασης, γιατί επί της ουσίας βάζει το κοινό στη διαδικασία, πριν δει την παράσταση, να γίνει κι αυτό παίχτης, επίσημα. Πάντα είναι παίχτης και το κοινό στο θέατρο, αναμφίβολα, αλλά εδώ είναι με έναν πολύ πιο επίσημο τρόπο, λόγω αυτής της διάδρασης που έχει να κάνει με την ψηφοφορία στο τέλος. Ότι μπαίνει στη διαδικασία ο θεατής να πάρει πολύ στα σοβαρά και τον δικό του ρόλο, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Όσον αφορά το πώς αισθάνομαι εγώ για το κομμάτι αυτό της διάδρασης, όπως είπε και η Βιργινία, δεν είναι κάτι που έπαιξε καταλυτικό ρόλο για μένα, όσον αφορά τον ρόλο μου και όσον αφορά την παράσταση. Οι ηθοποιοί ναι μεν βλέπουμε το σύνολο του έργου, αλλά επικεντρωνόμαστε στον ρόλο που παίζουμε. Και μένα αυτό που με ιντρίγκαρε βασικά ήταν ο ρόλος. Ο ρόλος του συνηγόρου υπεράσπισης, γιατί πρακτικά θεατρικά για έναν ηθοποιό είναι τεράστιο το ερέθισμα… Να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, να χρησιμοποιείς νομικούς όρους και να λες μονολόγους μεγάλους, είναι φοβερά ιντριγκαδόρικο παιχτικά, τεράστιο στοίχημα και μεγάλη εκγύμναση. Δεν είναι εύκολοι αυτοί οι ρόλοι. Δεν είναι ατακαριστοί ρόλοι. Είναι σαν να παίρνεις όλο το καράβι πάνω σου για επτά, οκτώ, δέκα λεπτά non stop. Και αυτό εμένα με ιντρίγκαρε.

Αυτή η παράσταση θα πάει μέχρι το τέλος της σεζόν. Σκέφτεστε μετά να το πάτε βόλτα όλο αυτό; Εκτός Αττικής…
Μιχάλης Αλικάκος: Δεν έχουμε κάτι χειροπιαστό, από τη μεριά της παραγωγής. Διάφορες σκέψεις υπάρχουν, αλλά είναι σε φιλολογικό επίπεδο. Δεν έχει παρθεί κάποια απόφαση επί της ουσίας, οπότε δεν μπορούμε να πούμε κάτι άλλο για το μέλλον, πέρα από το δεδομένο που έχουμε.
 
terror2275

Επειδή αυτό που παίρνουμε εμείς οι θεατές, είναι τεράστια ένταση. Κοντράρεστε, έχετε μεγάλη φόρτιση… Πώς «εξατμίζεται» όλο αυτό μετά; Είναι κάτι πολύ δύσκολο, είναι κάτι πολύ εύκολο, είναι κάτι ενδιάμεσο…
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Θα αποκαλύψουμε τα μυστικά του επαγγέλματος τώρα; (γέλια) Θα έλεγα πως γι’ αυτό γίνονται οι πρόβες, για να φτάσουμε σταδιακά σε αυτό το επίπεδο της φόρτισης, της ουσιαστικής, όχι «φτιαχτής». Είναι ένα πράγμα, το οποίο ανακαλύπτουμε για τον εαυτό μας, με τους συναδέλφους μας, στο διάστημα των προβών. Και δεν σταματάει ποτέ αυτό. Ούτε στις παραστάσεις… Και στις παραστάσεις συνέχεια βάζουμε πράγματα, χτίζουμε πράγματα. Αλλιώς δεν έχει νόημα αυτή η δουλειά…

Είναι αυτή η θνησιγένεια του θεάτρου; Που καμία παράσταση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη…
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Δεν είναι. Και θα ήταν ανησυχητικό, για μένα προσωπικά, αν ήταν η ίδια. Θα σήμαινε ότι με έχει κουράσει αυτή η δουλειά και θα έπρεπε να διαλέξω κάτι άλλο. Όσον αφορά την ένταση, επειδή εγώ – δεν ξέρω για ποιον λόγο – κάνω όλο κάτι δραματικά πράγματα (σ.σ.: χαμογελάει)… Δεν ξέρω πώς μπορεί να είσαι μετά την κωμωδία, ο Μιχάλης ίσως να ξέρει καλύτερα… Υπάρχει μία ένταση, αλλά είναι μία ένταση υγιής. Βγάζοντας όλη αυτή την ενέργεια, υποκριτικά και όχι ψυχολογικά - δεν είναι ψυχοθεραπεία το θέατρο - αλλά βγάζοντας όλη αυτή την ενέργεια του ρόλου, του χαρακτήρα που υποδύεσαι, δίνοντας ζωή σε αυτό τον άνθρωπο, μετά έχεις κάποια ένταση… Θέλεις να πας για ένα ποτό, θέλεις να συζητήσεις… Είναι μία υγιής αντίδραση. Εγώ προσωπικά αποφορτίζομαι συναισθηματικά και νιώθω πολύ γεμάτη, όταν τα πράγματα πηγαίνουν όπως τα έχω φανταστεί, στην παράσταση. Οπότε δεν ισχύει αυτό που λένε, πως βγαίνεις, κλαις και μετά είσαι χάλια. Όλο αυτό είναι ένα ξέσπασμα, απ’ το οποίο έχεις μία απόσταση, γιατί είναι ο ρόλος, δεν είσαι εσύ. Και μετά είσαι μια χαρά. Το εκτονώνουμε.
Μιχάλης Αλικάκος: Όσον αφορά το κομμάτι της έντασης, δεν υπάρχει κάποια ένταση. Εγώ και σαν αντίληψη ηθοποιού, μ’ αρέσει να χρησιμοποιώ πάντα τη λέξη «παίζω». «Παίζουμε». Και μ’ αρέσει η λέξη παίζω, γιατί έχει να κάνει με το παιχνίδι. Και μου αρέσει η αίσθηση του παιχνιδιού. Όταν είμαστε πάνω στη σκηνή, παίζουμε. Δεν υπάρχει καμία ένταση, υπάρχει διασκέδαση. Ακόμα και τον πιο δραματικό ρόλο να κάνεις, αν αισθάνεσαι καλά ψυχοπνευματικά, σε σχέση με αυτό που κάνεις, είναι ένα παιχνίδι. Ακόμα κι αν είναι Μήδεια ή Οιδίπους Τύραννος. Οπότε τα αντιμετωπίζω όλα σαν παιχνίδι. Και γίνεται ακόμα πιο υγιές και πιο ωραίο το παιχνίδι, όταν μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία πορεύεσαι μαζί με αξιόλογους συναδέλφους – και σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αλλά και σε ψυχοπνευματικό επίπεδο. Γιατί, για μένα, το πενήντα τοις εκατό είναι σκηνή. Το υπόλοιπο πενήντα τοις εκατό είναι πίσω από τη σκηνή. Οι σχέσεις που αναπτύσσουμε, ο αξιακός κώδικας που έχουμε ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες και όλο αυτό έχει πολλή μεγάλη σημασία. Οπότε για μένα όλο αυτό είναι ένα παρά πολύ ωραίο παιχνίδι, που έχει έναν υγιή παλιμπαιδισμό. Μακριά από μένα τα βαρύγδουπα και τα υπέρ-αναλυτικά και όλα αυτά και τα λοιπά. Εμένα μ’ αρέσει αυτή η λαϊκότητα και το παιχνίδι, το καλώς εννοούμενο παιχνίδι και η καλώς εννοούμενη λαϊκότητα των πραγμάτων.
 
terror2277

Να ρωτήσω τι κάνετε παράλληλα ή τι προγραμματίζετε να κάνετε στο μέλλον; Είναι ανακοινώσιμα;
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Τελείωσα με τις παραστάσεις για το “Nerium Park”, που ήμουν με τον Αστέριο Πελτέκη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, που ήταν κι αυτή πολύ ωραία δουλειά και πριν μια βδομάδα ολοκλήρωσα τα γυρίσματα για τη «Σκοτεινή θάλασσα» στο Mega. Συμμετέχω σε αυτή τη σειρά. Γίνονται διάφορες συζητήσεις, αλλά τίποτα δεν είναι ακόμα βέβαιο. Μιλάμε με τον ένα, μιλάμε με τον άλλο, που είναι κάπως έτσι η μοίρα μας κάθε χρόνο σχεδόν. Μέχρι να ξαλαφρώσουμε και να πούμε «Εντάξει. Και αυτή τη χρονιά θα δουλεύω». Όταν κάτι είναι πιο σίγουρο, θα τα ξαναπούμε.
Μιχάλης Αλικάκος: Κι εγώ στον ίδιο παρονομαστή με την κυρία Ταμπαροπούλου. (γέλια)
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Είναι που τώρα ζυμώνονται όλα… Ποιος θα ταιριάξει με ποιον…

Υπηρετείτε την τέχνη σας τόσα χρόνια… Το θέατρο είναι ο φυσικός σας χώρος. Τι είναι αυτό που σας οδηγεί να γίνεστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ο ρόλος, ο επόμενος, ο μεθεπόμενος…
Βιργινία Ταμπαροπούλου: Νομίζω ότι θα πιαστώ από τα λόγια του συναδέλφου μου του κυρίου Αλικάκου και θα πω ότι… Είναι αυτό το παιχνίδι… Ένας φίλος καμιά φορά μου λέει πως οι ηθοποιοί είναι παιδιά και πως ο σκηνοθέτης είναι ο μπαμπάς τους και πρέπει να τα μαζέψει τα παιδιά του, μέχρι ενός σημείο, να μην κάνουν αταξίες. Το ποια είναι η κινητήρια δύναμη του καθενός, τι τον οδήγησε αρχικά να στραφεί σε ένα επάγγελμα που δεν είναι επάγγελμα… Είναι αυτό που είπε ο Μιχάλης. Όταν χρησιμοποιείς το ρήμα «παίζω»… Δεν είναι επάγγελμα αυτό, είναι μια μαγεία. Αλλά η κινητήριος δύναμη του καθενός είναι προσωπική του ιστορία. Από πού ξεκίνησε, τι τον οδήγησε… Το να συνεχίζεις όμως και να αντέχεις, γιατί είναι ένα δύσκολο επάγγελμα... και ένα αβέβαιο επάγγελμα, οικονομικά και ψυχολογικά. Να βγαίνεις κάθε χρονιά, σε κάθε παράσταση και να λες «Τώρα γιατί το περνάω εγώ αυτό; Γιατί να αγχώνομαι; Γιατί δεν κάνω άλλη δουλειά»; Και δεν μπορείς να κάνεις καμία άλλη δουλειά, πιστεύω… Για μένα είναι αυτό. Μου αρέσει να βλέπω κάτι γραμμένο και να του δίνω ζωή. Και να του δίνω διαφορετική ζωή απ’ ό,τι θα του δώσει η Μαρία, η Άννα ή μία άλλη συνάδελφος. Και το βρίσκω πολύ μαγικό ότι δημιουργούμε όλοι μαζί έναν κόσμο και λέμε μία ιστορία. Ένα παιχνίδι για ενήλικες.
Μιχάλης Αλικάκος: Για κάθε ηθοποιό, για κάθε προσωπικότητα ηθοποιού, είναι τελείως διαφορετικό το κίνητρο, να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Γιατί κάθε ηθοποιός-άνθρωπος είναι μία διαφορετική προσωπικότητα. Και ένας συγκεκριμένος ψυχισμός, διαφορετικός από τον άλλο. Οπότε είναι τελείως διαφορετικά τα κίνητρα. Μπορεί κάποιος να ξεκινάει, να έχει την ανάγκη να παίζει, για να κανακέψει το εγώ του. Κάποιος άλλος μπορεί να ξεκινάει να παίζει, για να ξεφύγει από το εγώ του. Κάποιος άλλος μπορεί να θέλει να παίζει, γιατί του αρέσει να παίρνει ξερά λόγια σε μία Α4 κόλα, όπως είπε η Βιργινία και να δημιουργεί υπόσταση και ζωή. Έχει και πολλά υγιεινά και πολλά ανθυγιεινά κομμάτια το πώς θα ξεκινήσεις αυτή τη διαδικασία. Έγκειται στον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου.
 
terror2279

Για σας;
Μιχάλης Αλικάκος: Για μένα; Το είπα και στην προηγούμενη ερώτηση. Και προσθετικά θα το πω και τώρα. Εμένα με ενδιαφέρει αυτό, που λέμε, το παιχνίδι. Μ’ αρέσει πολύ το παιχνίδι, αυτός ο παλιμπαιδισμός, ο καλώς εννοούμενος παλιμπαιδισμός. Με γοητεύει απίστευτα. Γιατί είμαι έτσι και στη ζωή μου. Η Βιργινία με ξέρει. Ξέρει την ψυχοσύνθεσή μου, άρα καταλαβαίνει και την απάντηση που δίνω. Καταλαβαίνει ότι με γοητεύει το παιχνίδι του παλιμπαιδισμού, που κατακεραυνώνει τη σοβαροφάνεια. Γιατί σιχαίνομαι πραγματικά τη σοβαροφάνεια και ειδικά στο θέατρο… με αναγουλιάζει ακόμα πιο πολύ. Συνήθως όταν είμαστε σοβαροφανείς, επί της ουσίας πατάμε στο γελοίο. Όταν κρατάμε την παιδικότητά μας σε αυτή τη δουλειά, συνειδητά, σωστά και δομημένα πάνω στη σκηνή, όχι άναρχα… Γιατί στο θέατρο δεν υπάρχει και πολλή δημοκρατία πάνω στη σκηνή. Πρέπει να έχεις αυτοπειθαρχία, να έχεις μία ελευθερία και μία αυτοπειθαρχία ταυτόχρονα, είναι πολύ λεπτά τα όρια. Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Κώστας Κούλης
 
Έχουν μείνει 4 ακόμα παραστάσεις (10, 11, 12 και 17 Απριλίου)
 
Σκηνοθεσία Γιώργος Οικονόμου
Μετάφραση: Ευαγγελία A. Νάνου
Διασκευή: Μιρέλλα Παπαοικονόμου
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας
Sound Designer: Βασίλης Κορρές & Χρήστος Τριανταφύλλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνάκος
Οργάνωσης Παραγωγής: Αλεξάνδρα Ξυδά
Φωτογραφίες: Εβίτα Σκουρλέτη
Οπτική Ταυτότητα: Saint of Athens
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
 
Διανομή
Κα Νέλσον – εισαγγελέας: Μαρίνα Ασλάνογλου
Πρόεδρος Δικαστηρίου: Βασίλης Παλαιολόγος
Μπίγκλερ – συνήγορος Υπεράσπισης: Μιχάλης Αλικάκος
Λαρς Κοχ – κατηγορούμενος: Γιώργος Σπάνιας
Λάουτερμπαχ – μάρτυρας Υπεράσπισης: Δημήτρης Λιόλιος
Μάιζερ – μάρτυρας κατηγορίας: Βιργινία Ταμπαροπούλου
 
terror2278
 
Το έργο «TERROR» του ΦΕΡΝΤΙΝΑΝΤ ΦΟΝ ΣΙΡΑΧ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ηριδανός» σε μετάφραση Ευαγγελίας Α. Νάνου με τον τίτλο «Στον αστερισμό του τρόμου».
 
INFO
Θέατρο Αθηνών
Βουκουρεστίου 10 | Τηλ.: 2103312343
Παραστάσεις από 28 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 20.00 και κάθε Κυριακή 17.30
Τιμές εισιτηρίων: 18 ευρώ γενική είσοδος, 15 ευρώ φοιτητικό & άνω των 65 ετών, 12 ευρώ ανέργων & ΑμΕΑ
 
Joomla Social by OrdaSoft!