Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με το Βλαδίμηρο Κυριακίδη

 
   Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης είναι ένα ηθοποιός που θαυμάζουμε χρόνια. Έχει πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, έχει ήθος, ποιότητα, έχει όλα όσα τον κάνουν μοναδικό. Έχει κάνει κινηματογράφο, τηλεόραση και θέατρο και έχει δώσει τη σκηνοθετική του πινελιά σε πολλές παραστάσεις. Με αφορμή την παράσταση Matilda, θελήσαμε να μιλήσουμε μαζί του. Μπαίνοντας στο καμαρίνι του, παρατηρούμε ότι ακούει εξπρεσιονιστική Jazz. Χαμογελάμε συνωμοτικά και ξεκινάμε να πυροβολούμε με ερωτήσεις γύρω από τα ακούσματά του. «Ακούτε και big bands; Σας αρέσει ο Buddy Rich»; Είναι μεγάλος θαυμαστής της μουσικής και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι προετοιμάζεται για την παράσταση ακούγοντας τόνους μελωδιών. Μας σκλάβωσε από την πρώτη στιγμή, πριν καν ξεκινήσει να μιλά. Και όταν μας απευθύνθηκε… τότε ευχηθήκαμε να είχαμε τρεις ώρες μαζί του. Τουλάχιστον! Ευχαριστούμε θερμά τη Μαρκέλλα Καζαμία για την πολύτιμη βοήθειά της στο να έχουμε κοντά μας τον κύριο Κυριακίδη για μία τόσο ζεστή κουβέντα.
 
vlad05

Πώς έγινε η προσέγγιση για το ρόλο;
Ήρθε σε επαφή μαζί μου ο παραγωγός μας, ο κ. Τάγαρης. Με ενημέρωσε ότι η Θέμις Μαρσέλλου με ζητούσε. Είχαμε αρχίσει να ετοιμάζουμε κάτι στο θέατρο Ζίνα. Μίλησα με τη Θέμιδα, μου εξήγησε περί τίνος πρόκειται. Είχα ενδοιασμούς, καθώς μιούζικαλ από μιούζικαλ διαφέρει. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ. Μου είχαν κάνει και παλαιότερα πρόταση, αλλά τελικά δεν συμμετείχα. Σε αυτή τη παράσταση λέω δυο τραγούδια και ήταν τελικά εύκολο να τα μάθω. Μου έστειλε η Θέμις κάποια στιγμιότυπα αλλά και video και αποφάσισα να το κάνω. Μπορεί το ρίσκο να ήταν μεγάλο, είναι η πρώτη φορά που κάνω μιούζικαλ, αλλά με ινγκριγκάρισε πάρα πολύ. Παίζει ρόλο η ποιότητα της παράστασης, του έργου, η αισθητική της και η λογική του συγγραφέα, που με ενδιαφέρει πάνω από όλα. Ο συγγραφέας έχει περάσει τη Matilda και σε ένα μεταφυσικό επίπεδο. Της δίνει την πολυτέλεια να έχει τηλεπάθεια. Άκρως συμβολικό μέσα στο έργο, θέλοντας να μας δείξει πως πρέπει να εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας. Να μην θέλουμε να τα μεγαλώσουμε πριν την ώρα τους. Να μπούμε εμείς στο δικό τους κόσμο και πολύ πιθανόν να μάθουμε πολλά περισσότερα. Αυτό ήταν που με σαγήνευσε. Είδα ότι υπάρχει η δυσκολία του γυναικείου ρόλου. Δεν ήθελα να βγάλω μια καρικατούρα γυναίκας, όσο και αν εξωτερικά η εμφάνιση με τις ελιές και την ασχήμια της προτρέπει προς τα εκεί. Ήθελα να φτιάξω ένα χαρακτήρα ανάγλυφο. Ένα σύμβολο του κακού, γιατί αυτή η γυναίκα κουβαλά σκοτεινιά επάνω της. Που δικαίως στο τέλος του έργου νικιέται από την καλοσύνη και την παιδικότητα. Έκανα περισσότερο δουλειά ηθοποιού στη μελέτη και μετά πέρασα πλέον στο τραγούδι. Να είναι καλά οι δάσκαλοι και η Θέμις που μου απέδειξαν ότι μπορώ να τραγουδήσω.

Η ορχήστρα της παράστασης είναι υποδειγματική. Την έχουμε απολαύσει και σε άλλες παραστάσεις. Πώς ήταν στις πρόβες;
Στις πρόβες ήταν πιο εύκολο. Όλα γινόντουσαν με ένα πιάνο. Και να ξέφευγα στο ρυθμό, με ακολουθούσε το πιάνο. Όταν μπήκε η δωδεκαμελής ορχήστρα, κατάλαβα πως δεν μπορώ να αυθαιρετώ. Πρέπει εγώ να ακολουθώ την ορχήστρα και όχι αυτή εμένα. (γέλια) Είναι τόσο ευέλικτοι και καλοί μουσικοί, που και το παραμικρό να συμβεί, ξέρουν και το διορθώνουν. Είναι από τις δυσκολότερες δουλειές που έχω κάνει από πλευράς τεχνικής.
 
vlad01

Ήμαστε στην πρεμιέρα και μετά το τέλος της παράστασης διερωτώμασταν πώς γίνεται να χωράει τόσο ταλέντο σε αυτά τα πλασματάκια.
Τα παιδιά έχουν ταλέντο και αντιμετωπίζουν τα πράγματα σαν παιχνίδι. Αυτά που κάνουν στην παράσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολα. Εμείς ζοριστήκαμε για να βγάλουμε δύο νότες. Αυτά το είδαν σαν παιχνίδι… Τα έβλεπες εκεί που έπαιζαν μεταξύ τους, άρχιζαν και τραγουδούσανε. Έχουν δίκιο κάποιοι παλιοί που έλεγαν πως αν παίξεις με ένα παιδί, θα σου κλέψει την παράσταση. Και καλά κάνουν τα παιδιά και κλέβουν την παράσταση! Το αξίζουν! Έχουν αυτή την αφέλεια; Την παρόρμηση; Την παιδικότητα που εμείς έχουμε θάψει... Τη βγάζουν προς τα έξω και γίνονται σφουγγάρια. Γεμίζουν συνέχεια γνώσεις. Έμαθαν τα τραγούδια σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τα λόγια σε πέντε με έξι μέρες. Έρχονται και παίζουν σε μια παράσταση και στεναχωριούνται που δεν κάνουν δεύτερη. Χθες τελειώσαμε από εδώ μετά τις δώδεκα και τα έβλεπες να βγαίνουν τραγουδώντας. Έχουν αστείρευτη ενέργεια. Περάσανε εξακόσια παιδάκια για να καταλήξουμε σε αυτά. Κόπηκαν παιδιά μόνο λόγω ηλικίας, μοιάζανε μεγαλύτερα. Πρέπει να πέρασαν πάνω από εκατό παιδιά που είχαν απίστευτο ταλέντο. Έπρεπε όμως να δείχνουν έξι ετών...

Όταν βλέπετε το χαρακτήρα σας στο καθρέπτη, ενώ έχετε τελειώσει με την προετοιμασία, σας πιάνει νευρικό γέλιο;
Στις αρχές ναι, όποτε με κοιτούσα στο καθρέπτη έλεγα «Και πάλι κούκλα»! (γέλια) Στη φίλη μου τη Βίνα, που με φροντίζει σε κάθε παράσταση, της λέω «Κάθε μέρα και πιο όμορφη»!
 
vlad04
Υπέρτατη πρόκληση για εσάς να παίξετε μια γυναίκα στο θέατρο;
Και πόσο μάλλον αυτή τη συγκεκριμένη γυναίκα. Αυτή ήταν και η δυσκολία, έπρεπε να πλησιάσω αυτή τη γυναίκα, την ψυχοσύνθεσή της. Έπρεπε να αναπτύξω τη θηλυκή μου πλευρά για να καταλάβω τη νοημοσύνη μιας γυναίκας. Έπρεπε να ταξιδέψω μέσα στην κομπλεξική γυναίκα. Σίγουρα αυτή στη ζωή της έχει υποστεί απίστευτο bullying, για να γίνει αυτό το τέρας που εμφανίζεται στο έργο. Έπρεπε να μιλήσω σαν στριφνή γυναίκα, που σχεδόν θέλει να φτύσει χολή στα παιδάκια. Έπρεπε να δω πως διαχειρίζεται τον εκφοβισμό. Πέρα από αυτά, έπρεπε και να τραγουδήσω σαν στριφνή γυναίκα. Αρκετά δύσκολη διαδικασία αλλά απίστευτα γοητευτική.

Το Matilda πιστεύετε ότι είναι ένα παιδικό θεατρικό έργο που απευθύνεται στους μεγάλους;
Είναι ένα μιούζικαλ με παιδιά. Αν δεν υπήρχε αυτός ο σκοτεινός χαρακτήρας που υποδύομαι, θα μιλούσαμε για μια καθαρά παιδική παράσταση μιούζικαλ. Βάζοντας αυτό το χαρακτήρα μέσα, με όλη τη σκοτεινιά που κουβαλάει, αυτομάτως γίνεται ένα άλλο έργο. Έρχονται δύο τελικές σκηνές που τα βάζει με τα παιδιά, που είναι πάρα πολύ δύσκολες για έναν ηθοποιό. Πρέπει να τρομάξουν τα παιδάκια που βλέπουν από κάτω. Πρέπει να τρομάξουν τα παιδάκια που βρίσκονται στη σκηνή. Φροντίζω ανά τακτά διαστήματα να αλλάζω τον τρόπο που ερμηνεύω για να μην συνηθίζουν τα παιδιά και να έχουν την αντίδραση που πρέπει στις σκηνές αυτές. Δεν θέλω να περάσει αυτή η παράσταση στη σφαίρα της συνήθειας. Θέλω να μάθουν να χειρίζονται το συναίσθημά τους. Όταν αλλάζεις κάτι επάνω στη σκηνή, εσωτερικά σοκάρονται αλλά αυτό-στιγμή ενδυναμώνει το μέσα τους, το επαναπροσδιορίζει και βγάζει κάτι άλλο προς τα έξω.

Ετοιμάζετε κάτι άλλο παράλληλα;
Μου φτάνουν αυτά τα δύο. Η Matilda και η Μουρμούρα. Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτε άλλο.
 
vlad02
Στη τέχνη σας, τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει περισσότερο και τι σας απωθεί;
Θα απαντήσω στο πρώτο σκέλος με μια ατάκα που έχει πει ο Χόπκινς και με εκπροσωπεί. «Με το θέατρο ξόρκισα τους παιδικούς μου εφιάλτες». Όσο για το δεύτερο σκέλος, νομίζω ότι δεν πρέπει να λείψει τίποτε από το θέατρο. Πρέπει να υπάρχουν και τα καλά και τα κακά. Μόνο έτσι γίνεται ζύμωση. Να μην γίνονται διακρίσεις, να μην υπάρχουν ταμπέλες. Πρέπει να μάθουμε σε αυτή τη χώρα να δεχόμαστε τα πάντα. Όλοι χωράμε. Είναι μεγάλο σχολείο να βλέπεις κάτι που δεν σου αρέσει. Έχω παίξει σε παραστάσεις που δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Από το λάθος καταλάβαινα τι έπρεπε να διορθώσω. Καμιά φορά με ρωτάνε «Τόσα θέατρα; Γιατί|; Και απαντώ «Γιατί, σας πειράζει; Δεν σας ζήτησε κανείς χρήματα. Τα νέα παιδιά τι θα κάνουν; Θα περιμένουν πότε θα τα φωνάξουν»; Όχι, θα μαζευτούν, θα βρουν ένα χώρο και θα το κάνουν θέατρο. Είναι καλό αυτό για τη χώρα. Αν δεν πάει καλά ένα θέατρο, πρέπει να πονέσουμε όλοι μαζί. Έστω δέκα θεατές να πάνε σε αυτό το μικρό σχήμα, είναι κέρδος για το θέατρο. Ας γίνουν χίλια τα θέατρα, δεν ενοχλούν κανέναν. Στο κόσμο έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές που πρέπει να ακολουθήσει και το θέατρο. Παγκοσμίως νοσεί το θέατρο γιατί έχουν εκλείψει οι μεγάλοι συγγραφείς. Έχουν περάσει σε μια άλλη σφαίρα οι παραστάσεις. Πειραματίζονται πάρα πολύ στο που πάει το θέατρο. Δεν μπορούμε να κάνουμε θέατρο για μουσειακούς λόγους, πρέπει να κάνουμε το επόμενο βήμα. Υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα των διανοούμενων έξω, μήπως το θέατρο έχει πεθάνει. Αλλά η απάντηση είναι ότι το θέατρο ακολουθεί το ρεύμα, πρωτοπόρα ήταν πάντα η ζωγραφική. Βλέπετε, το εικαστικό κομμάτι κάνει άλματα εξέλιξης. Το υποκριτικό κομμάτι έχει αλλάξει, η σύνθεση… Έχουν μπει άλλα πράγματα μέσα. Τώρα μέχρι ολογράμματα βγαίνουν επί σκηνής.

Θα πηγαίνατε σε μία συναυλία με ένα ολόγραμμα;
Ναι, βεβαίως! Με εντυπωσιάζει… Έχει αλλάξει όλος ο χάρτης του θεάτρου και πρέπει να το πάρουμε μυρωδιά και εμείς σε αυτή τη χώρα. Όταν είχα κάνει τον Άμλετ Β’, το 1998, μας έβαλαν στο νεανικό θέατρο ως «Το καινούργιο που έρχεται». Σε ερώτησή τους απάντησα πως αυτό έχει γίνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια έξω, δεν αποτελεί καινοτομία. Τώρα απλά το φέραμε εδώ. Εκεί έρχεται το ερώτημα «Μα ποια θα είναι η συνέχεια του θεάτρου»; Πρέπει να το δούμε αυτό, να γίνει εξερεύνηση γιατί έτσι γινόμαστε καλύτεροι, εξελισσόμαστε. Είμαι σίγουρος για ένα πράγμα. Το μέλλον του θεάτρου είναι το συναίσθημα. Όταν θα έρθεις, θα πρέπει να ταξιδέψεις μαζί μου, αλλιώς δεν υπάρχει θέατρο. Γιατί μην ξεχνάτε ότι το θέατρο είναι πολύ δύσκολο για αυτόν που το πράττει, γιατί γεννιέται και πεθαίνει ανά δευτερόλεπτο. Η τέχνη μας είναι συρραφή πολλών αληθινών στιγμών. Αυτό όλο γίνεται μόνο όταν υποστηρίξεις με συναίσθημα όλο αυτό που γίνεται.

Μαίρη Ζαρακοβίτη, Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: ΕΜΑΝΟΝ
 
vlad03
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments