Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τη Βερόνικα Αργέντζη

 
   Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί την «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου και χαίρει της εκτίμησης όλων εδώ και δύο χρόνια που η παράσταση συγκλονίζει και συγκινεί στα όρια της Ελλάδας μας, αλλά και πιο έξω. Στη Γερμανία έγινε ο καλός χαμός, με τον κόσμο να ξετρελαίνεται από το αποτέλεσμα, να μένει ως αργά για να συζητήσει με τους συντελεστές και να προκαλεί το ενδιαφέρον της Deutsche Welle, η οποία προχώρησε σε εκτενές ρεπορτάζ. Η παράσταση θα ξαναγυρίσει στη Γερμανία σύντομα και είμαστε σίγουροι ότι θα δρέψει πολύ περισσότερες δάφνες και θα αποτελέσει αντικείμενο λατρείας πολλών πενών και πληκτρολογίων θεατρικών ανταποκριτών. Στο ρόλο της Ελένης συναντάμε ένα υπέροχο πλάσμα. Η Βερόνικα Αργέντζη, πέρα από το προφανές της βιονικής κατασκευής της και το ότι όταν περπατάει δεν τρίζουν μόνο τα πεζοδρόμια αλλά και οι δρόμοι, είναι η ηθοποιός με την καλλιτεχνική πληρότητα και το δημιουργικό πάθος (δανείζομαι τις λέξεις από τον ΕΜΑΝΟΝ, που απαθανάτισε την κουβέντα μας), η οποία ερμηνεύει την Ελένη σε αυτό το θεαματικό μονόλογο. Συναντηθήκαμε με τη σπουδαία Ελληνίδα καλλιτέχνιδα και μιλήσαμε για το έργο, για τα πλάνα της, για το πώς η ίδια αντιλαμβάνεται την τέχνη της. Να πούμε εδώ ότι η ίδια, πέρα από τις δουλειές της και τα πονήματά της, είναι υπερήφανη μητέρα ενός κοριτσιού που επίσης αγαπά την τέχνη και δη τη μουσική. Ευχαριστούμε θερμά τη Βάσω Σωτηρίου, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί η συνέντευξη και το Καφέ «Σβούρα» για τη φιλοξενία.
 
argentzi1910
 
Πόσο σε ιντριγκάρει ο μονόλογος;
Δεν με ιντριγκάρει κάτι… Απλώς είναι το κατά πόσο με ενδιαφέρει κάτι που μπορώ να αναγνώσω μέσα σε ένα θεατρικό μονόλογο. Το κατά πόσο μπορεί να ακουμπήσει ψυχικά μέσα μου. Πόσο πιστεύω εγώ ότι έχει να μιλήσει στους ανθρώπους. Αν ακουμπά σε μένα τόσο πολύ, πιστεύω ότι θα έχει να πει και σε άλλους ανθρώπους πράγματα. Όχι σε όλους. Δεν θέλει ειδικές γνώσεις για να αισθανθείς, απλά δεν γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους. Εμένα με αγγίζει αυτό το έργο. Σε όλα τα επίπεδα.
 
argentzi1913

Η προσέγγιση πώς έγινε;
Με το Δήμο Αβδελιώδη έχουμε μια σχέση αγάπης και εκτίμησης. Παρακολουθούσα τα έργα του, είχαμε κοινούς γνωστούς… Θεωρούσα ότι δεν ήμουν έτοιμη να τον προσεγγίσω επαγγελματικά. Αν ποτέ καταπιανόμουν με κείμενα, θα ήθελα να το επικοινωνήσω αυτό που νιώθω με τον κόσμο. Αυτό το είδα στις δουλειές του Δήμου και μάλιστα μαζί με το παιδί μου. Έχει μεγάλη σημασία αυτό… Οι αντιδράσεις… Το «Αυτό, μαμά, είναι θέατρο. Το άλλο είναι διασκέδαση»! (γελάει) Έχει μεγάλη σημασία να το ακούς από ένα παιδί αυτό. Όταν λοιπόν αυτή η γνωριμία ήλθε κι έγινε σχέση αγάπης, εκτίμησης και κατανόησης, σκεφτήκαμε ότι μπορούμε να μιλήσουμε κοινά σε ανθρώπους. Και ενώ στην αρχή έλεγα πως δεν θα το καταφέρω αυτό, με την απόλυτη βεβαιότητα του Δήμου ότι μπορώ, γιατί πρώτα απ’ όλα θέλει ευαισθησία και αλήθεια, σκεφθήκαμε από κοινού – αφού πρώτα διάβασα πολλά έργα, πολλούς μονολόγους – και αφού πρότεινα διάφορα έργα, σε αυτό εδώ «έγερνε» περισσότερο η ζυγαριά. (γελάει) Το συναποφασίσαμε λοιπόν και επιλέξαμε αυτό εδώ.
 
argentzi1903

Η περίοδος των προβών… Κύλησε πολύ άνετα; Είπες ότι «Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή»;
Ο Αβδελιώδης δουλεύει με ένα δικό του τρόπο. Έχει βρει μία μέθοδο, την οποία και επικοινωνεί, με διάφορους τρόπους. Μέσα από ένα βιβλίο που γράφει, μέσα από τα έργα του… Αυτόν τον τρόπο τον ήξερα. Το πόσο δηλαδή μένουμε στο λόγο, υπηρετούμε το λόγο και τις έννοιες του κάθε συγγραφέα και ποιητή… Και το κάνουμε αυτό πολύ συγκεκριμένα. Όταν λες «Ναι, θα μπω σ’ αυτό το ταξίδι», αφοσιώνεσαι σε αυτό καθ’ ολοκληρία. Τον τρόπο και τη μέθοδο στα δίνει ο σκηνοθέτης και εσύ δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό για να το κάνεις δικό σου όσο καλύτερα μπορείς. Και έχεις τη σιγουριά του κειμένου και του σκηνοθέτη ότι αυτό που κάνεις, είναι το σωστό. Δεν συγκινούμε τον κόσμο επειδή κλαίμε. Δεν συγκινούμε τον κόσμο επειδή εκφέρουμε με τις λέξεις. Μεταφέρουμε την αλήθεια όσο πιο απλά και λυτά μπορούμε. «Εύγλωττα», όπως διέκρινε και η Deutsche Welle και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μας. Γιατί αυτό ακριβώς θέλαμε να κάνουμε! Όταν, μετά από πολλά χρόνια, βρέθηκα σε ένα ιστορικό χώρο, όπως το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, αφενός ένιωσα δέος, αφετέρου αναρωτιόμουν πραγματικά γιατί δεν ένιωθα φόβο, γιατί δεν ένιωθα ότι ήταν πολύ μεγάλο αυτό, το να σταθώ μπροστά σε όλους, να δώσω κάτι μόνη μου σε μία ώρα μέσα. Αυτό δεν έχει ευκολία. Είμαι όμως πειθαρχημένος άνθρωπος. Αυτό το λένε και οι φίλοι μου. Στην παρέα είμαι ο «στρατιώτης». Δεν μπορώ να πω κάτι και να κάνω κάτι άλλο. Θέλω όμως και τη σιγουριά μου. Εδώ ήμουν βέβαιη ότι δεν χρειαζόταν να βάλω παραπάνω δυνάμεις για να συγκινήσω. Ήταν όλα πολύ μετρημένα, πολύ σωστά. Και γι’ αυτό τα βίωσα. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική. Αλλιώς την προσεγγίζεις σε ένα μικρό χώρο. Έχω παίξει στην Τήνο, στο Tinos Habitant, ένα εξαιρετικό χώρο, που κάνουν διάφορες εκδηλώσεις… Φυσομανούσε έξω κι εγώ ήμουν σε δύο σκαλιά και μία πόρτα και έπαιζα! Αυτό μπορώ να το κάνω και στη μέση του δρόμου… Δεν μ’ ενδιαφέρει να έχω καρέκλες και τραπέζια στην προσέγγιση του έργου…
 
argentzi1904

Μέχρι πότε θα είστε στο Μπάγκειον με το καλό;
Ένα μήνα…

Και μετά;
Μετά θα πάμε στο Βερολίνο… Το Σεπτέμβριο… Θα το παρουσιάσουμε σε κάποια πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να τελειώσουμε και την ταινία του Δήμου, «Το σατυρικό δράμα των Αθηνών»…
 
argentzi1907

Με το παιδικό θέατρο;
Από το 2005-2006, μετά τη γέννηση της κόρης μου, άρχισα να δουλεύω παιδικά project. Άρχισα ουσιαστικά να καταπιάνομαι με αυτό που λέμε θεατρικό παιχνίδι… Μάλλον, θεατρική αγωγή για παιδιά είναι το σωστό. Γιατί το θεατρικό παιχνίδι έχει μία σημαίνουσα σημασία. Το να προσεγγίζεις τα παιδιά μέσα από το θεατρικό παιχνίδι και να τους «βγάζεις» τα ωραία πράγματα που έχουν. Μου έχει τύχει να βγάλω και παρά πολύ ωραία και παρά πολύ δύσκολα. Υπάρχουν και δύσκολες στιγμές… Το έκανα για πολλά χρόνια… Το έκανα και εθελοντικά, για διάφορα ιδρύματα. Και στην «Ελένη» θα αφιερώσουμε μία παράστασή μας για φιλανθρωπικούς σκοπούς και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Γίνεται με πολλή αγάπη από όλους τους συντελεστές. Από το Δήμο πρώτα απ’ όλα και θέλω εδώ να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
 
argentzi1912

Για το παιδί λένε ότι είναι ο πιο δύσκολος και ο πιο απαιτητικός θεατής…
Υπάρχει κριτική σκέψη στα παιδιά. «Αισθάνομαι, το λέω, το κάνω»! Δεν μπορείς να κρυφτείς από τα παιδιά. Δούλευα ώρες στο σπίτι, μόνη μου, με βιβλιογραφία, έκανα σεμινάρια ψυχολογίας, για να μπορέσω να προσεγγίσω το παιδί και να μην το πληγώσω. Να μην το βάλω σε λάθος δρόμο. Και να το απελευθερώσω. Παράλληλα δούλευα και με τους γονείς. Όταν έκανα σε κάποια σχολεία δράσεις, μία φορά στις δεκαπέντε έπαιρνα τους γονείς ξέχωρα και τους μετέδιδα όλα όσα είχα πάρει από τα παιδιά. Για να μπορούν και εκείνοι να τα χειριστούν όσο καλύτερα γίνεται.
 
argentzi1908

Τι είναι αυτό που στην τέχνη σου σε ενθουσιάζει περισσότερο και τι είναι αυτό που σε απωθεί;
Δεν μου αρέσει ο εγωισμός. Για πολλά χρόνια δεν πήγαινα να δω παραστάσεις, γιατί διέκρινα, με μεγάλη λύπη μου και όχι σαν ηθοποιός, αλλά σαν θεατής, τον απόλυτο εγωισμό κάποιων… Ο καθένας έκανε επίδειξη των «δυνάμεων» και των δυνατοτήτων του, των εκφραστικών του μέσων, προσπαθώντας, χωρίς σεβασμό και χωρίς να ξέρω αν αυτό γινόταν άλογα ή είχε λογική, να εντυπωσιάσει. Αυτό που με στενοχωρεί είναι ο ηθοποιός επί σκηνής να δείχνει απόλυτο εγωισμό απέναντι στο συμπαίκτη του, στο συνάδελφό μου. Θέλει να φανεί, να δείξει τις δεξιότητές του και όλο αυτό χωρίς να μου δίνει καμία συγκίνηση. Αν δεν συγκινούμαι ή αν δεν φεύγω με ψυχική ανάταση από κει μέσα… Αυτό είναι που δεν μου αρέσει. Αυτό που με ενθουσιάζει… Όταν βλέπω μία παράσταση κι ας είναι και σε πολύ μικρό χώρο, δεν με πειράζει… Πρόσφατα είδα μία παράσταση που κάνει η Ρένα Κυπριώτη, το «Ιστορίες καθ’ οδόν»… Τόσο ταλέντο σε μισό τετραγωνικό! Αυτό με ευχαριστεί. Ήταν πολύ συγκεκριμένο αυτό που είδα. Είδα τρεις ανθρώπους με παρά πολύ κέφι, με παρά πολλή αγάπη και αλήθεια, οι οποίοι διασκέδασαν τον κόσμο και του έδωσαν την ευκαιρία να φύγει χαμογελώντας… Εγώ τους αγκάλιασα και έφυγα χαμογελώντας! Και άλλη μια παράσταση που είδα στο Αγγέλων Βήμα, με την Ανδρονίκη Αβδελιώτη, το έργο «Αδελφές Papin»… Και άλλη μία που είδα με τη Μαρία Σκούντζου και την Αναστασία Παπαστάθη, το έργο «Καληνύχτα μητέρα», στο θέατρο Radar… Πήγα και γονάτισα μπροστά στα πόδια της δασκάλας μου… Είδα έναν άνθρωπο γεμάτο συναίσθημα. Πλημμύριζε από τέχνη και ταλέντο όλο αυτό! Δεν είναι εύκολο πράγμα να βλέπεις έναν άνθρωπο να δίνει την ψυχή του. Ξέρεις τι είναι να δίνει ο άλλος την ψυχή του; Εδώ μετράς… Πόσα θα πάρεις, πώς θα τα πάρεις, τι θα δώσεις, θα φανείς ωραίος, θα τσαλακωθείς; Θα έλθει κάνας άνθρωπος, θα γεμίσει το θέατρο; Γεμίζει η αρένα των δύο χιλιάδων ατόμων; Ωραία, είναι επιτυχία! Δεν γεμίζει το μικρό θέατρο; Α, ωραία… Αλλά δεν πάει… Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αυτό που ακουμπάει την ψυχή μου, οπουδήποτε, ακόμα και σε ένα λεωφορεία, αυτό είναι τέχνη! Σε όλα τα επίπεδα.

Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: ΕΜΑΝΟΝ
 
argentzi1909
 
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments