Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τους Τάσο Ιορδανίδη και Θάλεια Ματίκα

 
   Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Θάλεια Ματίκα πήραν το όπλο τους και μας προσφέρουν ένα συγκλονιστικό έργο, ένα μονόλογο που θα παρακολουθήσετε και θα αποτελεί στη συνέχεια αγαπημένο θέμα συζήτησης. Η τραγικότητα του πολέμου και το μακάβριο αποτύπωμα που αφήνει στην ανθρώπινη ψυχή. Το έργο «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» είναι ένα ηχηρό χτύπημα σε κάθε πλευρά, σε κάθε παρειά της λογικής μας ή και του παραλογισμού μας. Η Θάλεια σκηνοθέτησε και ο Τάσος ερμηνεύει. Συναντηθήκαμε στο Altera Pars λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση και με φόντο το φοβερό «κουτί», εν είδη σεντονιού, το σκηνικό του έργου, μιλήσαμε για την ίδια την παράσταση και τα επόμενα πλάνα τους. Ο ΕΜΑΝΟΝ απαθανατίζει και εμείς ευχαριστούμε θερμά τη Μαρίκα Αρβανιτοπούλου που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
tasos1955

Το συγκεκριμένο έργο… Αυτό το μονόλογο… τι σας οδήγησε να το δουλέψετε και να το φέρετε να το απολαύσουμε εμείς;
Τάσος Ιορδανίδης: Μία ευτυχής συγκυρία ουσιαστικά… Ο προγραμματισμός είχε λήξει για τη συγκεκριμένη θεατρική περίοδο με το «Φράνκι και Τζόνι», που κάναμε με την Ιωάννα Παππά. Η Ιωάννα, επειδή έμεινε έγκυος – αυτό είναι το ευχάριστο γεγονός – έπρεπε να ολοκληρώσει τον κύκλο των παραστάσεών μας λίγο πιο σύντομα. Επειδή είναι και το τέλος της θεατρικής περιόδου, έριξα την ιδέα στο τραπέζι και στη Θάλεια συγκεκριμένα, να κάνουμε ένα έργο, το οποίο αγαπώ παρά πολύ, γιατί έχω πολλούς δεσμούς μαζί του. Ήταν η πρώτη μου θεατρική παράσταση, ήταν το πρώτο θεατρικό έργο με το οποίο καταπιάστηκα, όταν βγήκα από τη σχολή. Νομίζω ότι είναι ένα έργο με πολύ ηχηρό, διαχρονικό και πάντα επίκαιρο μήνυμα. Και γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε, πέρα από τα όποια εμπορευματικά ή καλλιτεχνικά στεγανά, να μπούμε στη διαδικασία να ξανάρθω σε επαφή με το κείμενο του Ντάλτον Τράμπο, αυτή τη φορά σε θεατρική απόδοση της Σοφίας Αδαμίδου και αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα. Και εδώ είμαστε, εδώ βρισκόμαστε…

Η ταινία σας είχε συγκινήσει;
Τάσος: Η ταινία με είχε τρομοκρατήσει! Με είχε συγκινήσει… Είναι ένα παρά πολύ δυνατό καλλιτεχνικό εγχείρημα και μετά το αρχικό σοκ, το οποίο πάντα θα το κουβαλάς όταν το δεις, σου αφήνει ένα αποτύπωμα και μια ευθύνη. Παρά το ότι εδώ, ευτυχώς, είμαστε ευλογημένοι σαν τόπος και οι εχθροπραξίες δεν είναι κάτι που μας χαρακτηρίζουν αυτή την περίοδο, δεν παύει όλο αυτό να είναι ένα οικουμενικό θέμα. Βλέπουμε τι συμβαίνει ανά τον κόσμο και πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση.
 
tasos1956

Η ιδέα για το πώς αποτυπώνεται η παράσταση… που είστε εδώ μέσα στην ουσία (σ.σ. του δείχνουμε το «κουτί» του σκηνικού)… Πώς δούλεψε;
Τάσος: Αυτό ήταν ιδέα της Θάλειας, η οποία εδώ θα αναλάβει δράση και θα μιλήσει περισσότερο από μένα. Αυτό που πρότεινε η Θάλεια και με βρήκε απολύτως σύμφωνο, ήταν ότι ένα τόσο μεγάλο σε μήνυμα κείμενο θα έπρεπε να είχε δοθεί και να αποδοθεί με τους κανόνες ενός τραγωδιακού κώδικα. Αυτή ήταν η έμπνευσή της…
Θάλεια Ματίκα: Επειδή ακριβώς αυτό το έργο είναι ακραίο… Είναι ακραίο αυτό που πραγματεύεται ο Ντάλτον Τράμπο στη νουβέλα του, όσον αφορά το τι έχει πάθει αυτός ο άνθρωπος… Κι εγώ τον βλέπω σαν σύμβολο αυτό τον άνθρωπο. Μπορεί φυσικά να συμβεί κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα, αλλά συμβολικά δίνει το Τζο κατακερματισμένο και να υπάρχει μόνο ένας εγκέφαλος… Οπότε το να το βάλεις αυτό στην ανθρώπινή του διάσταση και να του δώσεις έναν οποιονδήποτε σκηνικό ρεαλισμό, νομίζω ότι το αποδυναμώνει και το κάνει πιο «εργάκι». Νομίζω ότι είναι άσχημη η λέξη που χρησιμοποιώ, αλλά είναι αυτό. Οπότε, για να αποδοθεί η δυναμική του κειμένου και αυτό που θέλει να πει ο Τράμπο, μέσα από τα λόγια του Τζο… Η επιλογή, όπως είπε κι ο Τάσος, να αποδώσουμε αυτά τα λόγια με τραγωδιακά μεγέθη, είναι ενδεδειγμένη. Γιατί δεν θέλεις να συγκινήσεις, θέλεις να συγκλονίσεις με αυτό το μονόλογο. Το να συγκινήσεις και με το που θα φύγει ο άλλος από το θέατρο να σκεφτεί πού θα πάει να φάει και πού θα πάει να πιει, δεν έχει κανένα νόημα. Αυτά τα έργα ανεβαίνουν για να συγκλονίσουν. Αυτός είναι ο στόχος μας. Δεν λέμε ότι επιτεύχθηκε… Έτσι δουλέψαμε…

Επειδή έτσι κι αλλιώς θα μιλήσεις για την παράσταση αφού τελειώσει…
Θάλεια: Εμείς θέλουμε να το πάρουν μαζί τους όλο αυτό. Να μιλάνε για μέρες ή και εβδομάδες μετά την παράσταση.
 
tasos1959

Το γεγονός ότι ο ήρωας συγκλονίζει με αυτό που έχει πάθει… Πόσο σας δυσκόλεψε ή πόσο εύκολα κύλησε στην προετοιμασία για την παράσταση;
Θάλεια: Ήταν παρά πολύ εύκολο κι αυτό ήταν το περίεργο. (γελάει) Λειτούργησαν όλα σε πολύ γρήγορο χρόνο. Από τη στιγμή που μιλήσαμε με τη Σοφία Αδαμίδου, η οποία ήταν ή πρώτη που ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σ’ αυτό το project… Μ’ έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε «Μου βγαίνει σαν νερό! Έχω μια ταύτιση, έχω μια σύμπνοια»… Ο Τάσος το πήρε στα χέρια του, ήμαστε στο σαλόνι του σπιτιού μας – δεν είχαμε έλθει ακόμα στο θέατρο – και το ψιλό-δουλεύαμε μαζί. Του είχα δώσει απλά κάποιες κατευθυντήριες και τι ήθελα από κείνον και παρά πολύ γρήγορα λειτούργησε μέσα σ’ αυτό. Μετά συναντήθηκα με τους συντελεστές. Την Ηλένια Δουλαδήρη, η οποία έχει κάνει αυτό το καταπληκτικό σκηνικό, που βρίσκεται πίσω μας, με την οποία κάτσαμε μια νύχτα και καταλήξαμε… Το Σάκη Μπιρμπίλη στους φωτισμούς, που ναι μεν ήταν η πρώτη μας συνεργασία, άλλα όταν μπήκε μέσα ήταν σαν να ήταν μαζί μας από την αρχή του project και τον Τάσο Σωτηράκη στις πρωτότυπες μουσικές… Είναι αυτό που λένε, ότι η ομάδα λειτούργησε με το καλημέρα σας! Και νομίζω ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο το ότι σε όλους άρεσε παρά πολύ το έργο.

Η χημεία που είχε η ομάδα, έτσι;
Θάλεια: Εννοείται! Αλλά άρεσε πολύ και το έργο. Δηλαδή μπήκαν όλοι μέσα και μόλις είδαν τι κάνουμε, ήθελαν πολύ να το κάνουμε.
 
tasos1961

Έχετε λοιπόν την ανηφόρα του μονολόγου και είστε κι εκεί μέσα! (γέλια) Πόσο πιο δύσκολα είναι εκεί μέσα;
Θάλεια: Εγώ τον ρώτησα στην αρχή. «Έχω αυτή την ιδέα. Είσαι σύμφωνος, να προχωρήσουμε»;
Τάσος: Νομίζω ότι είναι πολύ μικρό αυτό που περνάω εγώ σαν ηθοποιός, σε σχέση με αυτό που περνάει ο ήρωας αυτός, σαν σύμβολο. Επομένως το ένιωσα και λίγο ως ηθική υποχρέωση απέναντί του «να ταλαιπωρηθώ». Η «ταλαιπωρία» η δική μου, με την οποία παράγουμε καλλιτεχνική πράξη, μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, δηλαδή μπροστά σε πατεράδες και μανάδες που χάνουν τα παιδιά τους σε καθημερινή βάση στη Συρία… Είναι εύλογο που το ρωτάτε, αλλά θεωρώ ότι είναι αστείο να το καρπώνομαι ως κάτι σημαντικό. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, για να λέμε την αλήθεια, απλά το σώμα γυμνάζεται πολύ πιο γρήγορα αν υπάρχει και μία πνευματική εκγύμναση.

Μήπως είναι αυτό λυτρωτικό για σας, στο τέλος της ημέρας;
Τάσος: Σίγουρα. Και η έμπνευση της Θάλειας για το φινάλε, που ήλθε σε μια ταύτιση με αυτό που είχε γράψει η Σοφία Αδαμίδου, πάντα βασισμένη στο κείμενο του Τράμπο, πραγματικά είναι καθαρτικό αυτό. Πολύ.

Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Τάσος: Θα είμαστε μέχρι τις 2 Ιουνίου και μετά θα έχουμε την τύχη να περιοδεύσουμε σε αρκετά μέρη της Ελλάδας. Κατά τα άλλα, έχουμε προετοιμασία για τον ερχόμενο Χειμώνα…
 
tasos1962

Είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε γι’ αυτό;
Τάσος: Εγώ θα είμαι στο Θέατρο Αποθήκη, σε μία παραγωγή των Αθηναϊκών Θεάτρων. Σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη θα γίνει μία θεατρική διασκευή πάνω στο «Ο Πατέρας» του Στρίντμπεργκ. Η δομή της ιστορίας θα μεταφερθεί στην Αθήνα του σήμερα. Θα έχω τη χαρά να είμαι με τη φίλη μου και εξαιρετική συνάδελφό, τη Μαρίνα Ασλάνογλου, επί σκηνής, την κυρία Ροδά - την Ελένη Ροδά- τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη και σίγουρα θα κάνουμε κάτι με τη Θάλεια.

Τι είναι αυτό που κάνει δύο νέους ανθρώπους να κάνουν πράγματα; Να επιλέγετε έργα, να σκηνοθετείτε, να παίζετε…
Θάλεια: Δεν ξέρω… Αυτό είναι η δουλειά μας, τι να κάνουμε; (γελάει)
Τάσος: Το σίγουρο είναι ότι νιώθουμε πολύ τυχεροί για τη δουλειά που κάνουμε. Είμαστε τυχεροί που μέσα στην καθημερινότητά μας υπάρχει μία τέχνη. Και την υπηρετούμε με όσο καλύτερο τρόπο μπορούμε. Η τέχνη του ηθοποιού σε βγάζει από τα στεγανά λίγο παραπάνω, αλλά σε φέρνει ενδεχομένως σε μεγαλύτερη επαφή με τα κοινωνικά ερεθίσματα…
Θάλεια: Και δεν είμαστε μόνο ηθοποιοί. Έχουμε περάσει από όλα τα πόστα του θεάτρου πλέον. Παραγωγικά, σκηνοθετικά, συγγραφικά… Τα έχουμε κάνει όλα.
Τάσος: Αλλά όλα αυτά κινητοποιούνται από την αγάπη μας για την υποκριτική.
Θάλεια: Και όλα τα πράγματα στο θέατρο. Η σκηνοθεσία, το κείμενο.

Η τέχνη σας εν γένει..
Τάσος: Ναι! Μας κάνει να ξεχνιόμαστε. Είναι ωραίο να ξεχνιέσαι. Όπως και να το να ενθυμάσαι…

Κώστας Κούλης
Φωτό: ΕΜΑΝΟΝ
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments