Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την Παναγιώτα Βλαντή

 
   Στο ΠΟΛΗ θέατρο παίζεται ένα εκπληκτικό έργο του Άρθουρ Μίλλερ. Μία ομάδα εκλεκτότατων πρωταγωνιστών μας σερβίρει σπασμένο γυαλί και κάπου εκεί ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με τους φόβους μας, τις ενοχές μας, τα αθάνατα κείμενα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα και το τάλαντο των ανθρώπων που για δύο ώρες στη σκηνή καταθέτουν πέρα από την ψυχή τους και την αδιαμφισβήτητη αξία τους. Λίγο μετά τη βραδινή παράσταση του Σαββάτου μιλήσαμε με την Παναγιώτα Βλαντή για το έργο και το μέλλον, για τη Σύλβια και το πόσο εύκολο είναι να κάνει ο άνθρωπος τα πράγματα δύσκολα. Η μεγάλη πρωταγωνίστρια φωτογραφήθηκε την επόμενη μέρα από τον ΕΜΑΝΟΝ και τότε συνειδητοποιήσαμε πώς είναι να απαθανατίζεις τον Ήλιο… Ευχαριστούμε θερμά τη Μαρκέλλα Καζαμία που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
vlanti026
 
Πώς ήλθε όλο αυτό; Η πρόταση, το έργο… Πώς έγινε η προσέγγιση;
Με πήρε τηλέφωνο ο Γιάννης Βούρος, μαζί με την Άσπα Καλλιάνη (σ.σ. η σκηνοθέτις) και το Μάρκο Τάγαρη (σ.σ. ο θεατρικός επιχειρηματίας) και μου πρότειναν αυτό το κείμενο. Το διάβασα και επειδή μου αρέσει πολύ ο Άρθουρ Μίλλερ, όπως σε όλους τους ηθοποιούς (γέλια), είπα ναι. Είπα αμέσως ναι! Μου αρέσει πολύ αυτό το κείμενο…

Δεν το συζητήσατε καθόλου…
Όχι, δεν το διαπραγματεύτηκα καθόλου. Ήθελα να διαβάσω το κείμενο και μόλις το διάβασα, είπα ναι, αυτό θέλω να το κάνω. Όλη αυτή η στάση… η «παράλυση»… που συμβαίνει κάτι γύρω μας, αλλά εμείς δεν το βλέπουμε γιατί δεν μας βολεύει. Αλλά που κάπως πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Μου άρεσε πολύ να το κάνω αυτό πάνω στη σκηνή. Να το ερμηνεύσω αυτό πάνω στη σκηνή.

Υπήρξε κάτι, κατά τη διάρκεια των προβών, που σας προβλημάτισε πάνω στο ρόλο;
Παρά πολλά… Ήθελα… Καταρχάς, το θέμα της παραλυσίας… Είναι πολύ δύσκολο να το αποδώσεις, για να μην προδώσεις καταστάσεις. Παρά πολύ δύσκολο… Είναι δύσκολο να είμαι αυτή η γυναίκα και να έχω να διαχειριστώ πολλά πράγματα μαζί. Τη σχέση με τον άνδρα της, τη σχέση με την αδελφή της, τη σχέση με το κοινωνικό θέμα που έχει… και με το κοινωνικοπολιτικό. Τους φόβους της… Είναι το πώς διαχειρίζεται όλα αυτά μία γυναίκα, η οποία μένει ακίνητη μπροστά σε ένα συμβάν. Και φωνάζει και δεν μπορούν οι άλλοι να την ακούσουν! Προσπαθεί να τους κάνει να την ακούσουν…
 
vlanti027
Το σπασμένο γυαλί είναι η ίδια η Σύλβια; Ο κόσμος γύρω της;
Αυτό είναι! Το σπασμένο γυαλί είναι η ηρωίδα μου. Εγώ έτσι το βλέπω… Είναι το σπασμένο γυαλί που μπορεί να έχει η κάθε Σύλβια στη ζωή. Και ο δόκτωρ Χάιμαν… Γιατί και οι δύο είναι άνθρωποι που επικοινωνούν. Και μάλιστα βοηθά ο ένας τον άλλο. Σπασμένο γυαλί μπορεί να είμαστε όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή μας. Και έχει σημασία το πώς το διαχειριζόμαστε όλο αυτό.

Επειδή η χρονική περίοδος, στην οποία αναφέρεται το κείμενο, είναι λίγο μετά το κραχ… Όταν ξεκινήσατε να το διαβάζετε, πώς το αντιληφθήκατε; Πώς πέρασε αυτό το γίγνεσθαι από το χαρτί σε σας και στη συνέχεια στη σκηνή;
Είναι ένα γίγνεσθαι που μιλά για διαφορετικότητα. Μιλάει για ταπείνωση και εξευτελισμό. Πόσο διαχρονικό δεν είναι αυτό; Ας πάμε στο τώρα. Στο bullying… Προσπαθούν να περιθωριοποιήσουν τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από τους άλλους. Όλο αυτό λοιπόν το είδα σε σχέση με το σήμερα. Δεν είχα ζήσει τότε… έχω διαβάσει για τότε… Επομένως, έτσι όπως αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, όλο αυτό έχει μία μορφή τότε και μία άλλη μορφή τώρα. Το τέρας υπάρχει πάντα, όσο υπάρχουν οι άνθρωποι και όσο υπάρχουν οι φοβίες. Άρα λοιπόν προσπάθησα να το συνδέσω αυτό με το σήμερα και να μπορέσω με αυτό που λέει ο Μίλλερ για τη διαφορετικότητα, να αγγίξω ανθρώπους όχι μόνο ιστορικά, αλλά και σ’ αυτό που ζούμε τώρα. Για τη διαφορετικότητα πιο πολύ…

Θε λέγατε ότι αυτό το κείμενο, αυτό το έργο, είναι ένα γερό χαστούκι στο πρόσωπο του φασισμού και κάθε ακραίας έκφρασης;
Ναι, ναι. Γιατί στο τέλος αποδυναμώνει το φασίστα. Αυτόν που ποιεί τη βία. Τον απογυμνώνει… Είναι χαστούκι, ναι. Και στη βία και στις ακραίες θέσεις.
 
vlanti028

Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων…

Και παράλληλα με το έργο; Εσείς;
Και παράλληλα με το έργο, θα κάνω την επανάληψη του περσινού, του «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα», με το Δάνη Κατρανίδη, στο θέατρο Ζίνα. Δεν είχαμε προλάβει, μόνο δυο μήνες το παίξαμε. Και επειδή πήγε πολύ καλά και το έχουμε αγαπήσει, θέλουμε να το ξαναπάμε.

Στο θέατρο, στην τέχνη σας… Τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει ιδιαίτερα;
Το κοινό!

Και υπάρχει κάτι που να το κοιτάτε και να λέτε στον εαυτό σας «Αυτό να έλειπε»…
Μου αρέσει πολύ η επαφή με το κοινό. Με ενθουσιάζει η επαφή… ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το κοινό το κείμενο… Με ενθουσιάζει η προσέλευσή του, σε δύσκολους καιρούς. Γενικά, η προσέλευση στο θέατρο με συγκινούσε πάντα. Στην τηλεόραση έχει τη δυνατότητα να σε αλλάξει. Ενώ στο θέατρο, σηκώνεται από το σπίτι του, για να έλθει να σε δει. Γίνεται όπως γινόταν στον κινηματογράφο παλιά. Είναι μεγάλη τιμή! Αυτό με συγκινεί. Και ο τρόπος που μιλά ο κόσμος. Τώρα, για όλα τα άλλα, έχω πολλούς λόγους να πω «Γιατί το κάνεις»; (πολλά γέλια) Αλλά μετά… έρχεται αυτό το κοινό… Ας πω ένα τουλάχιστον… Η πολλή αγωνία κάθε βράδυ, πριν βγω στη σκηνή…

Αυτό είναι όμως υγιές, έτσι;
Εντάξει, θα δείξει… (γέλια) Είναι στιγμές που λέω «Τι γίνεται τώρα»; Ναι, αυτό θεωρώ ότι είναι μία φθορά για μένα.

Κώστας Κούλης
Φωτό: ΕΜΑΝΟΝ
 
vlanti029

Συνεντεύξεις