Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τους συντελεστές της θεατρικής παραστασης ''Άντρα Κατάντρα''

 
   Στο θέατρο Αυλαία ανεβαίνει η θεατρική παράσταση «ΑΝΤΡΑ ΚΑΤΑΝΤΡΑ». Μια παράσταση που μια γυναίκα θα κατανοήσει πολύ καλύτερα από ένα άντρα, καθώς το χιούμορ και οι καταστάσεις που πραγματεύεται το έργο πηγάζουν από γυναικείες στιγμές και ανησυχίες. Μιλήσαμε με την σκηνοθέτιδα του έργου Παυλίνα Χαρέλα, με την σεναριογράφο Λίζα Νεοχωρίτη καθώς και με τις ηθοποιούς Κική Στρατάκη και Δήμητρα Σταυρίδου και σας μεταφέρουμε ό,τι είπαμε
 
antrakat   Χαράλαμπος Παπαστεφάνου: Πώς δουλέψατε για το έργο;
   Παυλίνα Χαρέλα: Κατ’ αρχάς είχα στα χέρια μου τα κείμενα της Λίζας Νεοχωρίτη και ήθελα κάπως να τα συνδέσω όλα αυτά σε μια θεματολογία. Ήρθε και ο τίτλος που πρότεινε αρκετά νωρίς η Λίζα Νεοχωρίτη και με βοήθησε να αναπτύξω το έργο σε μια ιστορία καμπαρέ με τρία κορίτσια και ένα κομπέρ. Έτσι το ένα συμπλήρωνε το άλλο. Δουλέψαμε ατομικά με τους χαρακτήρες για να δούμε σε ποια ταιριάζει ποιο κομμάτι, να είναι λίγο καρτουνίστικο όλα αυτό, σαν παραμύθι. Για παράδειγμα με την πρώτη ιστορία όπου η κοπέλα βγάζει το παπούτσι της και ξαφνικά βλέπει τον πρίγκιπα της όπως έγινε με την σταχτοπούτα.
 
   Χ.Π.: Είναι έξι διαφορετικά κείμενα ή αποτελούν ένα κείμενο;
   Λίζα Νεοχωρίτη: Όλα τα κείμενα γράφτηκαν πριν δέκα χρόνια περίπου, τότε ήμουν στο δεύτερο έτος του κρατικού. Τότε ξεκίνησα να τα γράφω και τα ολοκλήρωσα γύρω στα δύο χρόνια μετά αφού τελείωσα το κρατικό. Ανέβηκαν πέντε μονόλογοι από τους έξι στο θέατρο της «Λάσκαρης» στην Αθηναϊδα το 2007 όπου εκεί ήμασταν πέντε κορίτσια και περνάμε από ένα μονόλογο. Η παράσταση τότε λεγότανε «Les Belles» που στα γαλλικά σημαίνει «Οι Ωραίες». Αυτά τα κείμενα είναι μεμονωμένα. Έξι γυναικείοι μονόλογοι που θεωρώ πως ο κάθε σκηνοθέτης μπορεί να τα πάρει και να τα βάλει σε ένα πλαίσιο που του ταιριάζει. Επίσης, μετά το ανέβασμα στην Αθηναϊδα, δύο κείμενα από αυτά ανέβηκαν περίπου δύο χρόνια μετά στο κρατικό όπου παίχτηκαν δύο από του μονόλογους.: της XXL και της νύμφης. Οπότε, είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνουνε όλα μαζί, κάπως διαμορφωμένα από την πρώτη φορά που ανέβηκαν ώστε να εξυπηρετεί τους σκοπούς αυτής την παράστασης με ένα τίτλο που εγώ σκέφτηκα.
 
antrakat2   Χ.Π.: Τι σας ενέπνευσε στο να γράψετε αυτά τα κείμενα;
   Λ.Ν.: Όλα ξεκίνησαν όταν μπήκα σε μια διαδικασία να γράψω διηγήματα. Αλλά εγώ επειδή σπούδαζα στο κρατικό θέατρο και η υποκριτική κάπως με ακολουθούσε, όλα αυτά τα διηγήματα που εγώ ξεκινούσα να γράφω μου βγήκανε σε μονόλογοι. Όλοι οι μονόλογοι μου βγήκανε γυναικείοι και επίσης πήρα στοιχεία που συνάντησα μέχρι εκείνη την στιγμή στην ζωή μου και θεώρησα ότι θα μπορούσαν με ένα άλλο τρόπο να παρουσιαστούν πιο κωμικά από το σκοτάδι που είχανε. Γιατί όλα αυτά κρύβουν ένα σκοτάδι πίσω. Το θέμα μας είναι το σκοτάδι, πόσο αστείο θα μπορούσε να είναι κάποιες φορές. Τα σκοτάδια καμιά φορά έχουν και χιούμορ μέσα τους που άμα ψάξεις και την χιουμοριστική τους πλευρά θα περάσεις καλά και με αυτό.
   Π.Χ.: Εμένα σήμερα μια κοπέλα μου είπε ότι μετά από αυτήν την παράσταση λυτρώθηκε. Άλλη μια κοπέλα μου είπε «επιτέλους είδα αυτό που είμαι». «Το πώς αντιδράω όταν δεν μου απαντάνε στα μηνύματα.»
   Λ.Ν.: Το θέμα είναι να μην βλέπεις την μαύρη πλευρά του πράγματος. Επίσης δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε σε δύσκολες στιγμές , την στιγμή της έντασης του διαλόγου, πόσο αστείο μπορεί να είναι αυτό που συμβαίνει εκείνη την ώρα, όπως για παράδειγμα σε έναν χωρισμό που είναι πάρα πολύ κλισέ.

   Χ.Π.: Μπορείτε να μας πείτε κάποια πράγματα για την παράσταση;
   Κική Στρατάκη: Αυτή η παράσταση είναι μια γυναικεία υπόθεση διότι οι περισσότεροι από τους συντελεστές είναι γυναίκες : η συγγραφέας, η σκηνοθέτις, οι τρεις ηθοποιοί. Eχουμε και έναν άντρα ηθοποιό που κανονικά δεν υπάρχει στο έργο, γιατί πρόκειται για έξι γυναικείους μονολόγους αλλά ουσιαστικά η ιδέα της σκηνοθέτιδας ήταν να υπάρχει και ένας άντρας ως κομπέρ γιατί η παράσταση έχει μια αισθητική του cabaret, ο οποίος ακούει, συμμετέχει, ανέχεται όλα αυτά που συμβαίνουν. Ουσιαστικά είναι σαν αποδέκτης των γυναικείων μονολόγων. Η παράσταση είναι γυναικεία υπόθεση και λόγω του θέματος το οποίο πραγματεύεται που είναι οι ερωτικές σχέσεις και όχι μόνο, ειπωμένες από την πλευρά της γυναίκας. Αυτές οι γυναίκες λένε τις ιστορίες τους, τα βάσανά τους, τις εμπειρίες που είχαν από άντρες και γενικά όλοι οι μονόλογοι περιστρέφονται γύρω από αυτήν την θεματική. Οπότε, είναι μια παράσταση που αφορά περισσότερο τις γυναίκες για να είμαστε και ειλικρινείς. Βέβαια αυτήν την παράσταση την βλέπουνε πάρα πολύ ευχάριστα και οι άντρες και γελάνε πάρα πολύ και νομίζω ότι πρέπει να την δούνε και οι άντρες. Γιατί είναι μια παράσταση κατά την οποία οι γυναίκες δεν ταυτίζονται με όλους τους χαρακτήρες αλλά σε κάθε ιστορία που λέγεται η κάθε γυναίκα βρίσκει ένα κομμάτι δικό της προσωπικό να ταυτιστεί, οπότε είναι καλό για όλους τους άντρες να δουν με χιουμοριστική πάντα πλευρά τι τραβάμε και εμείς στην ζωή μας που έχουμε να διαχειριστούμε αυτές τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων.
 

antrakat3   Χ.Π: Συγνώμη αλλά πρέπει να το ρωτήσω. Οι άντρες σε τι φταίνε δηλαδή; 
(γέλια)
   Δήμητρα Σταυρίδου: Για να μιλήσω σοβαρά, δεν ξέρω εάν φταίνε οι άντρες ή οι γυναίκες. Έίναι όλη αυτή η πάλη των δύο φύλων που από την φύση της είναι δύσκολη ούτως ή άλλως, όπως προχωρούν μαζί τα δύο φύλα. Πόσο μάλλον βέβαια όταν από την μία υπάρχει μια γυναικεία φιλοσοφία με ένα μυαλό συχνά συνειρμικό, που από το ένα θέμα μπορεί να πάει στο άλλο για να καταλήξει σ’ αυτό ακριβώς που ζητάει από ένα άντρα, και από την άλλη έχουμε έναν άντρα που τις περισσότερες φορές έχει πιο απλά στοχευόμενο αυτό που θέλει και προσπαθεί να καταλάβει, μέσα από την πολυπλοκότητα την δική μας, τι ακριβώς του ζητάμε να κάνει. Ούτως ή αλλιώς οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες .
   Κ.Σ.: Επίσης, οι γυναίκες έχουν υψηλότερη συναισθηματική νοημοσύνη. Οπότε λειτουργούνε με άλλο τρόπο, όχι τόσο εγκεφαλικά όπως κάνουν οι άντρες άρα είναι φυσικό να υπάρχει αυτή η σύγκρουση με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην καταλαβαινόμαστε.

antrakat4   Χ.Π.: Πώς το βιώσατε όλο αυτό;
   Δ.Σ.: Είχε πλάκα όταν κάναμε τις πρώτες αναγνώσεις, όπου η κάθε μια είτε προσωπικά είτε από κάποια ιστορία φίλη της λέγαμε «ααα, αυτό…» . όπως και εμείς βρήκαμε ένα κομμάτι στον μονόλογο για να συνδεθούμε με αυτό. Έίχε πάρα πολύ ενδιαφέρον και θεωρώ ότι δουλέψαμε πολύ συνειδητά, δουλέψαμε πολύ μεταξύ μας, υπήρξε στήριξη και να φανταστείς ότι ήμασταν τέσσερεις διαφορετικοί άνθρωποι επί σκηνής που ενώ αρχικά ήμασταν ουσιαστικά άγνωστοι, στο τέλος δεθήκαμε. Αυτό άλλωστε πιστεύω πως είναι το σημαντικότερο πράγμα που αποκόμισα από αυτή την πορεία.
 
   Χ.Π.: Υπάρχουν πραγματικοί πρίγκηπες;
   Π.Χ.: Φυσικά, αρκεί να συμβιβαζόμαστε και λίγο.
   Λ.Ν.: Αρκεί να έχεις και εσύ ένα ωραίο στέμμα στο κεφάλι σου και όταν κοιμάσαι το βράδυ να έχεις στο μυαλό σου ότι και εγώ είμαι πριγκίπισσα. Εάν εσύ δεν νιώσεις πριγκίπισσα ποτέ…
 
   Χ.Π.: Πιστεύετε πως η ιδέα του «πρίγκηπα» είναι κατασκεύασμα της κοινωνίας;
   Δ.Σ.: Ακριβώς. Όταν έχουμε μεγαλώσει μέσα από παραμύθια, όλες έχουμε ένα απώτερο σκοπό να βρούμε ένα πρίγκηπα που θα ήταν βάτραχος και θα τον φιλούσαμε και θα γινόταν πρίγκηπας. Ένας πρίγκιπας που είτε θα μας έφερνε το γοβάκι και θα μας έβγαζε από τις στάχτες και θα μας έκανε βασίλισσες, είτε θα μας ξυπνούσε από τον αιώνιο ύπνο. Δηλαδή, όλη μας οι κουλτούρα με τα παραμύθια αφορά ένα πρίγκιπα - σωτήρα που έρχεται σε μια εντός και εκτός εισαγωγικών αδύναμη γυναίκα να την ελευθερώσει, να την βγάλει από κάποιο αδιέξοδο. Οπότε, όλες λίγο πολύ έτσι έχουμε γαλουχηθεί είτε μας έχει περάσει αυτό είτε όχι…είναι αυτό το όνειρο του πρίγκηπα, το όνειρο το γάμου… Αφορά την κουλτούρα και πώς είναι φτιαγμένη η κοινωνία. Θα μου πεις τώρα εν έτει 2014 τα πράγματα αλλάζουν αλλά ακόμη μεγάλη μερίδα της γυναικείας προσδοκίας πιστεύει ότι θα βρει τον πρίγκηπα. Είναι και λίγο ξεκούραστο αυτό (γέλια). Εγώ πιστεύω πως είναι και κάποια κοινωνικά ερεθίσματα τα οποία έχουνε περάσει στο DNA μας.
 
antrakat5   Χ.Π.: Ποια πιστεύετε πως είναι η θέση της γυναίκας σήμερα;
   Δήμητρα Σταυρίδου: Η γυναίκα έχει γαλουχηθεί, είναι μάνα, είναι σύζυγος, διεκδικεί τα πάθη της, τα θέλω της αλλά παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες βρισκόμαστε σε ένα συνεχή αγώνα να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει αυτή η ισοτιμία των φύλων. Αυτό σχετικά με το κοινωνικό αντίκρισμα πάντα γιατί θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και ίσοι ανεξαρτήτου φύλου. Απλώς είναι έτσι δομημένα τα πράγματα παγκόσμια που η γυναίκα, λόγω ιστορίας, την θεωρούσαμε ένα υποδεέστερο φύλο. Πρέπει πάντα να αποδεικνύει ότι είναι ικανή και ισάξια με ένα άντρα. Εγώ θα προτιμούσα να εξελίσσονται όλοι οι άνθρωποι για τον εαυτό τους.
   Κική Στρατάκη: Για παράδειγμα η Άνγκελα Μερκελ στην πολιτική έχει πολύ σημαντικό ρόλο στην Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, ανεξάρτητα από το εάν είναι μια γυναίκα ισχυρή ή όχι, αυτή είναι που θα μαγειρέψει, θα σιδερώσει, θα πάρει το παιδί από το σχολείο. Δηλαδή στο επίπεδο το οικιακό ο ρόλος αυτός της νοικοκυράς δεν έχει εξαλειφτεί και δεν ξέρω εάν θα γίνει άμεσα. Στα εγγόνια μας ίσως.
   Δ.Σ.: Η γυναίκα ουσιαστικά καλείται να καλύψει και άλλους ρόλους.
   Λ.Ν.: Αυτό που συμβαίνει και στην παράσταση. Δηλαδή πως όλα τα κορίτσια μεγαλώνουν από μικρά σε μια κοινωνία με πάρα πολλά συγκεκριμένα standards και πρότυπα και πως όλα αυτά που τους έχει δημιουργήσει στο σύνολο τους κάνει κακό.
   Π.Χ.: Ουσιαστικά η παράσταση ήταν ένας καθρέφτης.
   Λ.Ν.: Ούτως ή άλλως σε ένα σημείο στους στίχους ενός τραγουδιού της παράστασης λέει «εάν δεν με θες πριγκίπισσα, με ένα σου φιλί κάνε με εσύ». Μιλάει για μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών και πιστεύω ότι υπάρχει ένα κλικ γι’ αυτές να ξυπνήσουνε και να πάνε πάρα κάτω. Αλλά δεν πάνε και τι λένε; «Ας γίνουμε και εμείς βάτραχοι». Λένε «θα σε φιλήσω εγώ βάτραχε να γίνει πρίγκιπας». Το πρωί θα πεις αντί για «καλημέρα», «κουάξ». «Όμως αφού δεν μπορούμε να συμβαδίσουμε, θα γίνω και εγώ βατράχι». Οπότε, αναφερόμαστε σε ένα σύνολο γυναικών που θα θέλανε να γίνουνε βατράχια και όχι πριγκίπισσες. Αυτές πρέπει να κάνουνε το κλικ και να φύγουνε.
   Π.Χ. : Σ’ αυτό βέβαια συμπληρώνει και η χορογραφία της ΑΝΝΑΣ ΑΪΔΙΝΟΥ κατά την οποία στο τέλος υπάρχει μια πάλη των γυναικών με το βάτραχο ο οποίος υπάρχει στην σκηνή. Υπάρχει μια πάλη… Έτσι για να το αφήσουμε λίγο να αιωρείται τελικά τι έγινε; Έγινε βατράχι ή κοπέλα; Παλεύουν ακόμη;
 
Χαράλαμπος Παπαστεφάνου
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments